woensdag28mei2008

EINDELIJK geraak ik nog eens tot bij het de internetshop! Het is hier de laatste dagen zo druk geweest dat ik gewoonweg de tijd én de energie niet had om ’s avonds nog eens tot aan Shekelango Road te wandelen… . Het is niet dat ik tientallen dingen op een dag moet doen ofzo…, het is alleen dat de meeste dingen hier uren in beslag nemen…


Effe denken…wat heb ik zo allemaal uitgespookt…? Oh ja…; Zondagavond zijn we met zijn viertjes gaan uiteten en naar de film (‘What happend in Vegas’ ofzo… niet echt fantastisch) geweest. Toen we rong 11pm nog een slaapmutsje gingen drinken in het huis van Kirk verraste hij me voor mijn verjaardag, op vraag van Chris, met een heerlijke chocolademuffin! Thanks liefste lieveling J ! Maandag ben ik de hele dag bezig geweest met een project waar ik samen met de oudste kinderen (Linus, Jackson en Isackiwisa) aan werk. Een Amerikaanse fotografe heeft aan Boona-Baana gevraagd mee te werken aan een ‘fotofundraising’. We trekken samen de stad in om foto’s te nemen van diverse ‘thema’s’. Op maandag was het thema ‘Business Buildings’. Het is de bedoeling dat de kinderen bij hun foto’s ook een verhaaltje schrijven. Linus sloeg alweer de nagel op de kop toen hij een vergelijking maakte tussen een foto van een ‘local shop’ en een foto van een ‘foreign business building’. Het verhaal dat hij hierbij maakte kaarte de problematiek aan van de kloof tussen arm en rijk in de wereld en specifiek in Tanzania. Het contrast tussen de decadente villa’s en de verpauperde krottenwijken is hier inderdaad vaak schreiend…

Dinsdagmorgen had ik om 7:30 een afspraak met de Mr. Kilus, de Principal van ‘Kenton High school’ hier in Dar es Salaam. Deze ‘government secondary school’ is vrij dicht bij het Boona-Baana centrum gelegen (zo’n 40min. stappen) en zal één van de observatiesites van mijn onderzoek worden. Hoewel ik er erg tegenop zag om staatsscholen te bezoeken, was Mr. Kilus begrijpend en zelfs stiekem enthousiast. Dergelijke scholen staan vaak erg wantrouwig t.o.v. ‘pottenkijkers’ omdat ze, deels terecht, vrezen in een slecht daglicht geplaatst te worden en problemen zullen krijgen met de regering. Maar, gelukkig is Mr. Kilus naast zijn job ook nog student, en beseft hij hoe belangrijk studies m.b.t. onderwijs in Tanzania kunnen zijn. Om 10:00 am had ik een afspraak met Prof. Rubagumya in de universiteit. Ik had gehoopt tijdens ons interview een aantal nieuwe inzichten te verwerven, maar dat sloeg toch een beetje tegen. Prof. Rubagumya vertelde me vooral wat ik eigenlijk al wist. We hadden het over het problematische karakter van het taal-in-onderwijsbeleid in Tanzania en de redenen waarom de regering geen verandering brengt. Deze kwestie heeft al heet wat inkt doen vloeien, maar ik hoop toch dat ik met mijn observaties een aantal nieuwe inzichten kan naar voor brengen…. Om 11:30 trok ik naar het bureau van Professor Qorro. Helaas moest ik er nog eens aan herinnerd worden dat ik in Tanzania was….en moest ik 2uur wachten vooraleer iemand me kwam meedelen dat ik de professor vandaag niet meer zou kunnen spreken… . Dan maar met de daladala terug richting Sinza…althans dat dacht ik toch. Het wachten, de warmte en de vermoeidheid hadden duidelijk mijn oriëntatievermogen aangetast. Ik nam namelijk de daladala in de verkeerde richting! en kwam uiteindelijk pas rond 03:30 terug aan in de Boona-Baana office. Volgende opdracht: het interview met Professor Rubagumya transcriberen. Les van de dag: Magalie moet leren haar mond houden wanneer andere spreken…! Een tape transcriberen waarop twee personen steeds door elkaar praten en één daarvan daarenboven in een soms onverstaanbaar Kiswahili-Engels spreekt…het is best een dertiende werk voor Hercules!

Om 04:30pm gaf ik het op en trok ik naar de Watoto. Maar,…indien je had gedacht dat dit even zou ontspannen….dan ben je nog nooit geconfronteerd geweest met Amina’s meetkunde oefeningen! Ik was er niet minder dan twee uur mee zoet! Dat dit zo lang duurde had ik wellicht voor een groot deel aan mezelf te danken, aangezien ik (in tegenstelling tot hun leerkrachten) niet alle antwoorden voorzeg en ik bij elke oefening stap voor stap weer moest uitleggen hoe de oefening tot een goed einde kon worden gebracht. Amina zal het motto ‘al doende leert men’ niet snel vergeten… .

Na een chaotische dag dachten Maria, Ilona en ik in een gezellig eetcafé de avond tot een goed einde te brengen. Maar…ook daar waren de Goden ons niet goed gezind. Toen bleek dat Ilona vééééééééél te weinig wisselgeld had terug gekregen, kwam ze in een heftige discussie terecht met de opdienster. Al snel werden we omringd door een tiental tanzanianen en leek orde in de chaos brengen een onmogelijk opdracht. Ilona, die duidelijk nog moest leren dat je als Mzungu in een ‘local place’ best geen dingen als ‘FUCK OFF!’ begint te schreeuwen tegen locals, kwam er gelukkig enkel met de schrik vanaf.

Rond 10:00pm kwamen we uitgeput aan in het huis van Kirk. Omdat hij tot maandag in Arusha verblijft, vroeg hij me vorige week om tijdens zijn afwezigheid in zijn huis te verblijven en er een oogje in het zeil te houden. Aangezien dit huis, in vergelijking met onze Boona-Baana office, een waar paradijs is (er is water, elektriciteit, twee douches, een bad, een echte keuken, een zittoilet, een tv, ventilators!, etc.) moest hij me dit geen twee keer vragen. Voor het slapen gaan nam ik dan ook de ‘BEST SHOWER EVER’!

PS1: Leentje: er is een nieuwe bar op het kruispunt Sinza-Mori-Shekilango road…, genaamd ‘Lily’!!!
PS2: Aan alle vrienden daar in het Belgenland die hun thesis maandag moesten afgeven: GENIET VAN JULLIE VAKANTIE, JULLIE VERDIENEN HET!!!!!!
PS3: Voor Anne en Kirsten: Ga er nog efkes keihard tegenaan...er komen ook voor jullie betere tijden. Toi Toi !!!!

Vrijdag 23mei2008

Bzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz……scratch scratch….bzzzzzzzz….scratch scratch……bzzzzz….DE HELE NACHT LANG! Ik vroeg me al af wanneer die muggen zouden herontdekken wat een lekker ding ik wel ben J! Daar gaan we weer…

Anyways…vandaag was, hoe kon het ook anders, een leerrijke én aangename dag. Rond 12h de zoektocht begonnen naar het ‘department of foreign languages and linguïstics’ van de Universiteit van Dar es Salaam (UDSM). Aangezien ik geen idee had waar in Dar dit ongeveer te situeren was, besloot ik een gokje te wagen en de taxichauffeur enkel met de richtlijn ‘The University’ op pad te sturen. Wist ik veel dat die universiteit haast een stad op zich was…. J. Na een hobbelige rit van zo’n 45 minuten bereikte ik het UDSM administratiegebouw waar ik onmiddellijk de weg werd gewezen naar het departement. Ik sprak er ondermeer met Professor Rubagumya, één van dé meesters in mijn studiegebied, die ik volgende week dinsdag ook zal interviewen. Zo fier als een gieter deze man ontmoet te hebben én te hebben warm gekregen voor mijn onderzoek…, verliet ik de universiteit en begaf ik me in de richting van de daladala. Maar, dat was echter niet naar de zin van Mevrouw Adelele. Toen ik deze tot dan toe nog onbekende vrouw aansprak om uit te vissen welke daladala ik precies moest nemen, bood zij mij een lift naar huis aan. Adelele werkt in dienst van de UDSM en zorgt er met haar 4X4 voor dat de juiste brieven bij de juiste departementen terecht komen. Met haar 1m50 kwam ze met nauwelijks boven het stuur uit, maar dat leek voor Adelele geen probleem te zijn. Ze kende de route als geen ander en bracht me in een mum van tijd veilig tot bij Sinza shekilango road.

In de Green Door Home was het ondertussen weer ‘homework time’. Daarna was het tijd voor één van de beruchte… Booty-shaking DANCINGPARTIES! Om de avond af te sluiten keken we nog naar de wekelijkse soapopera op starTV, en daar viel de nacht alweer...

Donderdag 22 mei 2008 (vervolg)

De Brussel-Heathrow-Doha-Dar-es-Salaam route, gecombineerd met een haast ondraaglijke hitte en een zingende imam, hebben me toch wat in de war gebracht… vandaag om 5h30 al klaarwakker! Dan maar een ochtendwandelingetje door de sfeervolle steegjes van Sinza (de wijk waarin ik verblijf). Vervolgens om 10h naar COSTECH geweest (Tanzanian commission for science and technology) om de kwestie van mijn ‘research permit’ in orde te brengen. Ik kwam er terecht in het meest koloniale gebouw dat ik tot nu toe in Dar ben tegenkomen. Na een honderdtal gangen en trappen vond ik eindelijk het kantoor waar ik moest zijn. Een man, die met zijn voeten op zijn bureau een korte siësta aan het houden was, deelde me mee dat COTECH (tegen alle verwachtingen in) mijn application file en fee begin mei wel degelijk ontvangen had. Verder wist hij me te vertellen dat het hele dossier begin juni zal besproken worden en hij me ‘zo snel mogelijk’ op de hoogte zal brengen van ‘the outcome’… . Hmmm…’zo snel mogelijk’…jaja…na 360 telefoons en e-mails bedoel je waarschijnlijk?! Fingers crossed dus!

Na COSTECH was Shoprite aan de beurt (je weet wel…dat stukje Amerikaanse decadentie in het midden van Dar). Na het inslaan van de nodige Westerse luxeproducten (d.i. appels, melk, pasta, etc. J) werd het weer heftig onderhandelen om aan een niet-Mzungu prijs een taxi te bemachtigen. Een goedwillige ziel bracht me uiteindelijk terug veilig thuis (geloof me…een helse opdracht op deze Tanzaniaanse wegen). Onderweg kwam ik Kirk tegen, die zich puffend een weg baande door de drukke massa. Gelukkig kon ik, tot groot amusement van de taxichauffeur, MZUNGU! roepen en de afgematte Canadees een lift naar huis aanbieden.

De rest van de dag bracht ik door bij de kinderen. Na een ware huiswerkveldslag met Saida’s wiskunde en Malinga’s leesoefeningen, was het nog een uurtje ‘playtime’ . De kleine Myriam en haar broertje Adrian waren vandaag ook van de partij. Myriam ziet er nog steeds even lachwekkend scheel uit, en Adrian is met zijn drie-talige opvoeding (Spaans-Engels-Kiswahili) al even hilarisch in de war! Met ‘One, two, three Piano’ en ‘sailor can I cross the line’ werd weer een hit gescoord en eindigde deze dag in schoonheid.

Morgen ga ik op avontuur naar de universiteit van Dar es Salaam…wat zullen ze daar voor mij in petto hebben…?

53 graden = 35 graden :)

Donderdag 22.05.08

Mambo! Gisteren rond 13h30 gearriveerd in Dar es Salaam. Zoals de reisgids ‘Dar es Salaam voor Dummies’ het voorschrijft, trachtte ik bij aankomst in de luchthaven het hoofd koel te houden in die oh zo warme en chaotische aankomsthal. Gezien de ‘geloofwaardigheid’ van mijn visum nogal twijfelachtig was en ik hoe dan ook de immigratiedienst moest passeren, besloot ik op zoek te gaan naar de ambtenaar die er het meest onnozel en manipuleerbaar uitzag. Na 30min aanschuiven in een ellenlange rij, gooide ik al mijn charmes in de strijd, en ja hoor….die ambtenaar was écht zo onnozel en manipuleerbaar als hij er uitzag! Visum zonder al te veel vragen afgestempeld: opdracht volbracht!

Kirk ( de nieuwe long-term-volunteer die Marisa vervangt), Ilona (een Nederlandse vrijwilligster) en onze eigenste ‘boona-baana driver’ Aziz, stonden me op te wachten. Op de weg van de luchthaven naar de ‘Green door home’ bezweek ik haast onmiddellijk weer voor de betoverende atmosfeer die er in deze stad hangt. De drukke straattaferelen, de mensen, de geuren, de kleuren…. en de wind die fluisterde: Karibu na Tanzania Magalie!

Hoewel de Boona-Baana office nog steeds diezelfde gezelligheid kent, kon ik er na het droppen van mijn bagage niet snel genoeg weer weg zijn…. want....ik stond natuurlijk te popelen om die tien kleine negertjes terug in mijn armen te sluiten! Vanuit de verte hoorde ik ze al roepen; ‘Magaari’, ‘Magaari’, ‘Magaari’, ‘Magaari’,!!!!!!! Eenmaal bij de Green Door Home aangekomen werd ik eventjes ‘gedegradeerd’ tot klimmuur; het enthousiasme was zooo groot dat ik die lieve schatten letterlijk van mijn lijf moest trekken om in deze hitte nog te kunnen ademen [het is hier 53graden]! Ook het weerzien met mama jeniffer was hartverwarmend. De lieve kleine baby J. kan ondertussen al lopen...nu ja lopen...eerder wiggel waggel en poepboem. De Green door home heeft er ook een nieuwe kapoen, genaamd ‘Gift’, bij. Hij is een echte schat...alleen heeft hij wat last van ADHD...maar swat...

Er zijn nog zoveel dingen die ik wil schrijven maar het internet zit hier echt niet mee...ik vertel jullie morgen meer!

PS; Leentje, we missen je hier echt! De kinderen vragen constant hoe het met je gaat en waarom je er niet bij bent...Ik heb hen gezegd dat je ZEKER nog eens naar Dar komt...! Ah ja...Fred of Frieda is hier ook nog steeds....we hebben hem vanacht letterlijk!!! naar buiten geveegd!