Vrijdagvoormiddag deed ik (zoals de 5 dagen voordien) observaties in de Waldorf school. Om 01pm kwam Aziz me oppikken aan de schoolpoort en reden we samen richting de Green Door Home, waar Ilona en Maria al (gepakt en gezakt) klaar stonden om naar Bagamoyo te vertrekken. De daladala-rit naar dit kunstzinnige kuststadje duurde zo’n goeie twee uur. Van zodra we de drukte van Dar es Salaam in de verte zagen verdwijnen, werden we ondergedompeld in een heel ‘anders’ Tanzaniaans leven…het leven buiten de stad. De natuurlijke omgeving is er zo rijk, zo groen…zo mooi. Zoals altijd trokken we met ons Mzungu-zijn weer overal de aandacht van de plaatselijke bevolking. Vooral bij die oh zo schattige allerkleinste afrosmurfjes, die je op de meest goddelijke wijze groeten met ‘Maaambo Mzuungu’ of ‘Hiiiiii Mzuungu…habaaari…’, waren we weer erg populair.
Het genieten van de rit was echter van korte duur… na een uurtje kwamen we in een helse stortbui terecht… . Op zich niet onrustwekkend zou je denken…maar…dat is het wel als je in acht neemt dat de daladala geen ruitenwissers heeft, zo’n vaart heeft van 100km/h op de meest kronkelende wegen, de driver verslaaft lijkt te zijn aan gsm,…en je bovenal in het gezelschap bent van een bus-fobisch persoon. Sinds Maria vorig jaar in Rwanda met een dergelijk busje in een vreselijk ongeval terecht kwam, waarbij drie mensen (waaronder 2 kindjes) het leven lieten en een man zijn benen verloor…, is ze als de dood voor alles wat maar enigszins een beetje op een bus lijkt. Gelukkig konden we haar ‘overtuigen’ om niet zomaar in de middle of nowhere uit paniekerigheid uit de daldala te springen en (zij het met gesloten ogen) verder te reizen naar Bagamoyo. Het was na vijven en de zon was bijna onder toen we in het kuststadje arriveerden. Stijf als een hark baanden we ons een weg door het drukke busstationnetje richting het ‘Moyo Moja guesthouse’, waar een aantal idyllische bandas al naar ons stonden te lonken. Eenmaal daar geïnstalleerd, trakteerden we onszelf op een frisse Kilimanjaro pint en een goeie portie ‘chipsy na kuku’ (frietjes met kip). Nadat we er na een dik uur in slaagden een aantal local rastamannen van ons af te schepen, raakten we aan de praat met een Italiaans-Spaans koppel. Zij waren in Tanzania om de adoptie van hun toekomstige dochtertje te regelen. Ze vertelden ons dat hun kindje in een babyweeshuis in Arusha woont…hmmm…dat deed toch een belletje rinkelen. En, ja hoor, het kleine meisje woont in datzelfde weeshuis waarover Julia ons twee weken terug al zoveel vertelde. Als bij toeval kende ook het koppel Julia. We lieten hen beloven dat ze haar onze warme groeten zouden overbrengen wanneer ze binnen een aantal weken terug naar Arusha trekken.
De volgende ochtend was het tijd om onze historische bagage wat uit te breiden. Terwijl Maria op stap ging met een aantal oude vrienden, lieten Ilona en ik ons in een driewieler naar de Kaole ruïnes brengen. De tocht daarheen was gewoonweg fantastisch. Onze driver bracht ons (zij het met een overdreven slakkengang) enerzijds langs de meest adembenemende panorama’s over de Indische oceaan, en anderzijds langs de meest rurale dorpjes die deze regio rijk is. Bovendien leken niet alleen Ilona en ik de rit van ons leven te hebben…,ook de driver vond het fantastisch. Telkens we, ten gevolge van die verdomde putten in het ‘wegdek’, voor de zoveelste keer met onze hoofden tegen het plafond werden gekatapulteerd begon hij te schaterlachen. Die man had echt de job van zijn leven gevonden!
Anyways, de Kaole ruïnes…; Kaole ligt zo’n 5km ten zuiden van Bagamoyo-town. Het ontstond in de 12de eeuw en was één van de belangrijkste handelscentra tijdens het zogenaamde Shirazi tijdperk. Tot voor de Portugese bezetting kon de handel (voornamelijk met Kilwa) er gedurende drie eeuwen bloeien. Daarna kwam Kaole in economisch verval terecht en werd het plaatsje uiteindelijk verlaten. De ruïnes omvatten 2 moskeeën, een begraafplaats en ettelijke resten van de omringende huizen. Voor zo’n 2000 Tanzaniaanse schilling (+-1euro) werden we door de ruïnes gegidst, waarna onze driewieler ons terug naar Bagamoyo bracht. De rest van de dag brachten we door op het strand. Maar, net zoals de dag voordien, was de rust ons niet de hele tijd gegund. Bagamoyo is namelijk de plaats bij uitstek voor ‘kunstenaars’. Gevolg; de hele dag achtervolgd door rastamannen die ons hun kunstwerken trachtten te verkopen. Daarnaast nodigden ze ons uit voor een (zoals ze dat daar noemen) ‘Marley Cigari’, en wilden ze ons een avondje ‘plezier’ bezorgen in de plaatselijke club die avond. We bedankten hun vriendelijk voor het aanbod, maar besloten de avond rustig met ze’n drietjes door te brengen in de ‘travellers lodge’, een hotel/restaurant waar ik vorig jaar ook al met Leentje had genoten van de smakelijke swahilli-keuken (Leentje: herinner je je deze plaats nog? Dit is waar we vorig jaar ‘Emmanuel’ leerden kennen, je weet wel…die ober die ons door Bagamoyo zou gidsen…) . Voor zo’n 10euro (wat hier heeeel veel geld is) aten we een vispasta, pannenkoeken met honing, en vers mango-ijs. Mmmm mmmmmmmm mmmmmm…………….!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Jammer genoeg moesten we zondag vroeger dan gepland terugkeren richting Dar es Salaam… .De combinatie vis, honing en ijs was Ilona dan toch niet zo goed bevallen…geteisterd door ‘buikkwaaltjes’ moest ze de lange daladala-rit huiswaarts trotseren.
Maandagmorgen had ik om 10am opnieuw een afspraak met een professors in de UDSM. Het was al de zesde keer dat ik de tocht, die met de daladala toch een uur in beslag neemt, daarheen maakte om die ene professor te spreken. Het was ook al de zesde keer dat ik in de hitte 2uur lang wachtte zonder dat de professor kwam opdagen. Bovendien had ik om 01pm nog een andere afspraak met een potentieelvertaler, die ik dan maar voor de tweede keer moest melden dat de afspraak niet zou kunnen doorgaan. Gefrustreerd kwam ik rond 2pm terug aan bij de Boona-Baana kids. 5 Uur van mijn kostbare tijd alweer voorbijgevlogen…zonder ook maar iets bereikt te hebben. Daarenboven brak mijn verrekte huissleutel af toen ik de deur trachtte te openen, en was er niemand aanwezig om het probleem op te lossen. Ik kon wel janken…en heb dat dan maar ook eens goed gedaan! Het was nodig, maar het luchtte op! Gelukkig kwam Ilona na een halfuurtje orde in de chaos brengen en kon ik, voor we naar onze watoto gingen, eventjes bekomen van de drukke (en vooral nutteloze) voormiddag. Het is ongelooflijk hoe sommige dingen/mensen hier werken (lees: niet werken!). Maar, zoals Kirk het altijd, tot vervelens toe, stelt: T.I.A. (“This Is Africa”). Toen ik aan het genieten was van een rustige maandagavond in het boona-baana-huis, werd ik rond 10pm opgeschrikt door mama-jennifer en haar boona-baana kuisteam. Marco was ‘vergeten’ te melden dat er die avond twee V.I.D’s (very important donors!) zouden arriveren. Terwijl Amina de kleine baby Josephine in mijn armen ‘dumpte’, begon ze samen met mama en de andere kinderen in een rush de kamer en badkamer te poetsen. Na 45 minuten was de klus geklaard en bereikten Nicole en Pedro (de VID’s) ons nederige stulpje. Dit Amerikaanse stel leidt sinds een vijftal jaar een NGO die maandelijks geld inzamelt voor Boona-Baana. Vandaar dat onze VID’s ook een VID behandeling krijgen (ik hier heb nog nooit iemand, laat staan een heel team, mijn (bad)kamer van kop tot teen zien uitkuisen!). Toen de rust eindelijk teruggekeerd was… maakte ik korte metten met de groengele insecten in mijn bed… en vertrok ik naar dromenland.
Dinsdag was een ontspannende dag. In de voormiddag was er Boona-Baana school, en in de namiddag was er knutselen en puzzelen. We namen ook afscheid van Maria die naar Kenya vertrekt. Ik zal haar missen. Vandaag (woensdag) zijn de andere vrijwilligers naar het strand met de kinderen. Aangezien ik opnieuw een afspraak heb in de UDSM kan ik ze jammer genoeg niet vergezellen. Hopelijk komt de professor vandaag wel opdagen…(zevende keer…goeie keer??!). Zo niet….dan was er alvast één positief iets vandaag….de GOEDKEURING van mijn aanvraag voor een RESEARCH PERMIT van Costech!!!! Woooohhhoooo….en dat na ‘amper’ 5 maanden…! Nu nog het bijhorende Residence visum zien te bemachtigen bij de dienst immigratie…en ik heb de meeste bureaucratische rompslomp overleefd! Duimen maar!
Thursday, June 19, 2008
Monday, June 16, 2008
16Juni2008
Dinsdag was het tijd om de emoties van het weekend achterwege te laten, want….ik had weer heel wat werk voor de boeg. Ik vertok voor dag en dauw richting de ‘Waldorf School’. Dit is een soort Steiner school waar leerlingen vanaf het primair onderwijs door middel van het Engels worden onderwezen. In de publieke scholen ligt dit anders. Daar is Kiswahilli het instructiemedium van het basisonderwijs, en Engels het instructiemedium van alle postprimair onderwijs. Zoals de meesten onder jullie wel weten, tracht ik met mijn onderzoek o.m. na te gaan welke gevolgen dit taal-in-onderwijs beleid in de praktijk met zich meebrengt. Omdat de Waldorf school (net zoals de meeste privé scholen) afwijkt van het officiële taal-in-onderwijs beleid, leek het me interessant (en noodzakelijk) ook in dergelijke school een aantal observaties uit te voeren. Dus, op maandagmorgen had ik er een afspraak met de ‘assistent Headmaster’, Mr. Edward. Ik legde hem uit wat mijn onderzoek precies inhoudt, en waarom ik ook in ‘zijn’ school observaties wil doen. Mr. Edward zag het allemaal wel zitten, en gaf me onmiddellijk een rondleiding in de school. De Waldorf School is gelegen in een bloemrijke buitenwijk van Dar es Salaam. In de schooltuin ontmoette ik Ms. Agnes, de lerares in wiens klas ik me een tiental dagen zal vertoeven. We spraken af dat ik vanaf volgende maandag mijn observaties zal starten. Gezien Ms. Agnes’ Engelse taalvaardigheid nogal verwaarloosbaar is, en zij tijdens ons gesprek ook meteen ‘opbiechtte’ vaak te code switchen…denk ik wel een aantal interessante data te kunnen vergaren. We zullen zien…
Na de dagelijkse ‘Homework struggle’ bij de kids, was het tijd voor een heerlijke maaltijd in ‘Addis in Dar’, een Ethiopisch restaurant gelegen in de namanga wijk hier in Dar. Ik weet het…alweer op restaurant… . Maar, dergelijke uitstapjes heb je hier echt wel nodig wil je eventjes ontspannen na een bloedhete vermoeiende dag. Zoals altijd was het weer super gezellig. De combinatie van een studente in de Mensenrechten, een studente in de rechten en een studente Afrikanistiek leverden ons weer heel wat boeiende gesprekken op. Van de Gacaca rechtbanken in Rwanda tot de crisis in Darfur en Mugabe’s Zimbabwe, van de TRC in Zuid-Afrika tot Nkunda in Kivu en Odinga in Kenya …. Genoeg onderwerpen dus om ons de hele avond zoet te houden….
Toen ik woensdagmorgen op het punt stond te vertrekken naar HakiElimu (een Tanzaniaanse NGO die zich focust op onderwijs) werden mijn plannen hals over kop overhoop gehaald door een telefoontje van Prof. Rwezaura. Prof Rwezaura is niet alleen de founding father van het Boona Baana center, maar bovenal een erg respectabel en intelligent man. Hij werkte jarenlang als professor familierecht aan de UDSM en de universiteit van Hongkong, en kent de Tanzaniaanse wetgeving en beleidsvorming als geen ander. Reden te meer dus om ook eens oog te hebben voor zijn gedachtegangen over het taal-in-onderwijs beleid in Tanzania. Dus, na een mailtje met de vraag of we eens konden afspreken, belde hij me op. Omdat hij een aantal dagen later terug naar zijn homevillage Bokoba vertrok, konden we dan ook niet anders dan elkaar zo goed als onmiddellijk te ontmoeten. We spraken een uurtje later af aan een benzinestation op Ali Hassan Mwinyi Road. Toen ik hem vroeg hoe ik hem zou herkennen, dacht hij dat het beter was de vraag om te draaien…de kans op de aanwezigheid van een andere blonde Mzungu kroezelkop was inderdaad zo goed als nihil……………………..
Ik wou dat ik de tijd had om alle verdere avonturen van deze dag (en de volgende dagen) neer te pennen…maar we zijn ondertussen al 6 interview - , 5observatiedagen en een weekendje Bagamoyo verder… . Alle belevenissen zitten in mijn hoofd geprent -en ik zou er uren kunnen over vertellen…- maar ook hier tellen de dagen jammer genoeg slechts 86400 seconden… . Nu, om jullie een idee te geven van wat ik de laatste 3 dagen uitgespookt heb…, toch nog een kort verslagje van mijn trip naar Bagamoyo;
Vrijdagvoormiddag deed ik (zoals de 5 dagen voordien) observaties in de Waldorf school. Om 01pm kwam Aziz me oppikken aan de schoolpoort en reden we samen richting de Green Door Home, waar Ilona en Maria al (gepakt en gezakt) klaar stonden om naar Bagamoyo te vertrekken. De daladala-rit naar dit kunstzinnige kuststadje duurde zo’n goeie twee uur. Van zodra we de drukte van Dar es Salaam in de verte zagen verdwijnen, werd....(de rest volgt morgen!)...
Na de dagelijkse ‘Homework struggle’ bij de kids, was het tijd voor een heerlijke maaltijd in ‘Addis in Dar’, een Ethiopisch restaurant gelegen in de namanga wijk hier in Dar. Ik weet het…alweer op restaurant… . Maar, dergelijke uitstapjes heb je hier echt wel nodig wil je eventjes ontspannen na een bloedhete vermoeiende dag. Zoals altijd was het weer super gezellig. De combinatie van een studente in de Mensenrechten, een studente in de rechten en een studente Afrikanistiek leverden ons weer heel wat boeiende gesprekken op. Van de Gacaca rechtbanken in Rwanda tot de crisis in Darfur en Mugabe’s Zimbabwe, van de TRC in Zuid-Afrika tot Nkunda in Kivu en Odinga in Kenya …. Genoeg onderwerpen dus om ons de hele avond zoet te houden….
Toen ik woensdagmorgen op het punt stond te vertrekken naar HakiElimu (een Tanzaniaanse NGO die zich focust op onderwijs) werden mijn plannen hals over kop overhoop gehaald door een telefoontje van Prof. Rwezaura. Prof Rwezaura is niet alleen de founding father van het Boona Baana center, maar bovenal een erg respectabel en intelligent man. Hij werkte jarenlang als professor familierecht aan de UDSM en de universiteit van Hongkong, en kent de Tanzaniaanse wetgeving en beleidsvorming als geen ander. Reden te meer dus om ook eens oog te hebben voor zijn gedachtegangen over het taal-in-onderwijs beleid in Tanzania. Dus, na een mailtje met de vraag of we eens konden afspreken, belde hij me op. Omdat hij een aantal dagen later terug naar zijn homevillage Bokoba vertrok, konden we dan ook niet anders dan elkaar zo goed als onmiddellijk te ontmoeten. We spraken een uurtje later af aan een benzinestation op Ali Hassan Mwinyi Road. Toen ik hem vroeg hoe ik hem zou herkennen, dacht hij dat het beter was de vraag om te draaien…de kans op de aanwezigheid van een andere blonde Mzungu kroezelkop was inderdaad zo goed als nihil……………………..
Ik wou dat ik de tijd had om alle verdere avonturen van deze dag (en de volgende dagen) neer te pennen…maar we zijn ondertussen al 6 interview - , 5observatiedagen en een weekendje Bagamoyo verder… . Alle belevenissen zitten in mijn hoofd geprent -en ik zou er uren kunnen over vertellen…- maar ook hier tellen de dagen jammer genoeg slechts 86400 seconden… . Nu, om jullie een idee te geven van wat ik de laatste 3 dagen uitgespookt heb…, toch nog een kort verslagje van mijn trip naar Bagamoyo;
Vrijdagvoormiddag deed ik (zoals de 5 dagen voordien) observaties in de Waldorf school. Om 01pm kwam Aziz me oppikken aan de schoolpoort en reden we samen richting de Green Door Home, waar Ilona en Maria al (gepakt en gezakt) klaar stonden om naar Bagamoyo te vertrekken. De daladala-rit naar dit kunstzinnige kuststadje duurde zo’n goeie twee uur. Van zodra we de drukte van Dar es Salaam in de verte zagen verdwijnen, werd....(de rest volgt morgen!)...
Monday, June 2, 2008
Maandag03Juni2008
De afgelopen dagen zijn alweer voorbij gevlogen. Donderdagmorgen de taxi genomen richting coco beach. Een ‘goedkope’ taxi vinden wordt echter steeds moeilijker. De benzineprijzen zijn quasi gelijk aan de onze in België…voeg daar nog eens aan toe dat de mensen hier (met een beetje geluk) zo’n 5 dollar per dag verdienen en je begrijpt de frustraties van de taxidrivers… . Die frustraties uiten zich niet enkel in moeilijke prijsonderhandelingen, maar ook in de rijstijl. Dar es Salaam kent een enorme verkeerchaos. Bijna de hele dag lang staan er files in en rond de stad. De meeste taxidrivers trachten de files te ontwijken door gewoonweg op het ‘voetpad’ te cruisen of te gaan spookrijden. Indien ze dan toch vast komen te staan in het verkeer, schakelen ze hun motor uit telkens ze (na een meter ) weer tot stilstand komen. Iemand enig idee hoe je in het Kiwahilli uitlegt dat het geregeld aan-en-uit schakelen van je auto méér benzine verbruikt dan wanneer je hem gewoon laat draaien??!
Nu, coco-beach… . We gingen er op zoek naar de dans/muziekgroep waar Leentje en Ik vorig jaar met de kinderen een aantal fijne uurtjes mee beleefden. Jammer genoeg was er geen enkel groepslid te bespeuren en moesten we ons zaakje trachten te regelen met ‘de manager’. Omdat deze geen jota Engels begreep, duurde het een dik uur om hem uit te leggen dat we graag met de kinderen een dans/muziek les wilden komen volgen. Hij zou nog contact met me opnemen… . Dat deed hij later die dag ook…maar na een waarschuwing van ‘no more money for calling…’ werd de verbinding verbroken… . Tot op heden heb ik nog geen coco-beach uitstap kunnen versieren…
Na coco-beach trokken we de stad in. Maria dacht er zich een goed Libanees restaurantje te herinneren. Maar…was het nu links aan dit kruispunt of rechts aan de volgende rotonde?! Gevolg: een uur of twee rond gekuierd zonder enig resultaat. Toen we op het punt stonden de strijd tegen de brandende zon op te geven en terug huiswaarts te keren…verscheen uit het niets een plakkaat met daarop geschreven: ‘Lebanese restaurant’… . En, ja hoor, voor we het goed beseften waren we aan het genieten van een heerlijke (erg late) lunch in het hart van het bruisende Dar es Salaam.
Terug in de Green Door Home was het alweer homework time. Gelukkig waren mijn batterijen goed opgeladen om het gevecht aan te gaan met het (meest onnuttige) huiswerk (ooit) van Isaack, Mandara en Teddy. Opdracht van de avond: teken een jaarkalender…. Niet echt een ingewikkelde opdracht zou je denken… . Toch slaagde Isaack erin om na 3uur! Nog steeds aan de maand februari bezig te zijn. Dat komt ervan als je voor iedere datum een ander kleurtje moet gebruiken…. Ohhh joy….!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Vrijdag was een relatief rustige dag. ’s Avonds gingen Ilona en ik pizza eten met Michael, Becky en Julia. Michael en Becky (UK) deden vorig jaar een aantal weken vrijwilligerswerk in de Green Door Home, en zijn nu op doorreis door Oost-Afrika. Julia, een 23-jarige Duitse, werkt in een babyhome in Arusha. Ze was voor een weekendje in Dar om afscheid te nemen van onze lieve Saïda, die dinsdag vertrekt naar haar nieuwe thuis in de USA. Tijdens het etentje vertelde Julia een aantal hartverscheurende verhalen over haar ervaringen in Arusha . De babyhome waar ze werkt is één van de beste van het land. Toch sterft er iedere week minstens één kind aan ondervoeding, uitdroging, malaria etc. . Het tehuis herbergt zo’n 40-tal kleine afrosmurfjes. Elke dag moeten er kindjes worden geweigerd wegens plaatsgebrek. Julia vertelde ons hoe moeilijk het is om de keuze te maken tussen het al dan niet opnemen van een kind in het tehuis. Wordt een kind geweigerd… dan sterft het hoogstwaarschijnlijk, wordt een kind aangenomen…dan gebeurt dit ten koste van de goede zorgen voor de andere kinderen in het tehuis. Ook in Julia’s armen stierven reeds een aantal kinderen. Toen ik haar vroeg hoe ze dit dag na dag kan blijven volhouden, zei ze: ‘There’s a wall between you and the world…you don’t think…you just do…’.
In een poging Julia’s harde verhalen achter ons te laten, trokken we naar ‘Sweet easy’. Maar, ook de rit naar deze ‘not so western, not so local place’ confronteerde ons met de harde realiteit van het leven in Tanzania. Overal langs de weg stonden prostituees te tippelen. Sommigen onder hen zagen er niet ouder uit dan 14… . De cocktails in Sweet easy konden onze gedachten heel eventjes doen verzetten, maar Julia’s woorden bleven de hele avond door onze hoofden spoken… .
Zaterdag was ‘arts and crafts day’. We lieten onze watoto tekeningen en tekstjes maken die we dan gebundeld aan Saida zouden geven op haar afscheidsfeestje zondagavond. Zondagvoormiddag wandelden Maria en ik de zogenaamde ‘Walk the World day’. Walk the World was een initiatief van de UN Word Food Programme. Overal ter wereld werd op hetzelfde tijdstip een tocht van 5 kilometer gewandeld om de aandacht te vestigen op de hongersnood in de wereld. Ook in Dar es Salaam was de optocht een succes. Na afloop was er nog een conferentie, waar we ondermeer ‘Mama Kikwete’ (vrouw van president Kikwete) zagen. Wat een verschijning! In de namiddag hielden we ons bezig met het wassen van onze kleren en het voorbereiden van Saida’s ‘bye bye party’. Terwijl de kindjes ballonnen opblazen, maakte ik samen met Ilona en Maria een groot ‘Good Luck Saida’ spandoek. Op het feestje zelf werd veel gedanst en gelachen…tot het tijd werd om afscheid te nemen. Zowel Brooke, mama Jeniffer als de Watoto konden hun tranen haast niet bedwingen. Elk om beurten namen ze met mooie woorden afscheid. Zo zei Linus .. “Saida you know you are my friend. You will always stay my friend. Don’t hesitate to write me when something is wrong. You are always welcome back. Don’t worry about a thing, everything will be ok . Don’t listen to what other people say about you…it’s going to be hard…but never forget how much you are worth… We love you Saida!” … Het hele gebeuren werd afgesloten met de meest aangrijpende groepsknuffel ooit… . De 12-jarige Saida begint nu aan haar nieuwe leven…
Nu, coco-beach… . We gingen er op zoek naar de dans/muziekgroep waar Leentje en Ik vorig jaar met de kinderen een aantal fijne uurtjes mee beleefden. Jammer genoeg was er geen enkel groepslid te bespeuren en moesten we ons zaakje trachten te regelen met ‘de manager’. Omdat deze geen jota Engels begreep, duurde het een dik uur om hem uit te leggen dat we graag met de kinderen een dans/muziek les wilden komen volgen. Hij zou nog contact met me opnemen… . Dat deed hij later die dag ook…maar na een waarschuwing van ‘no more money for calling…’ werd de verbinding verbroken… . Tot op heden heb ik nog geen coco-beach uitstap kunnen versieren…
Na coco-beach trokken we de stad in. Maria dacht er zich een goed Libanees restaurantje te herinneren. Maar…was het nu links aan dit kruispunt of rechts aan de volgende rotonde?! Gevolg: een uur of twee rond gekuierd zonder enig resultaat. Toen we op het punt stonden de strijd tegen de brandende zon op te geven en terug huiswaarts te keren…verscheen uit het niets een plakkaat met daarop geschreven: ‘Lebanese restaurant’… . En, ja hoor, voor we het goed beseften waren we aan het genieten van een heerlijke (erg late) lunch in het hart van het bruisende Dar es Salaam.
Terug in de Green Door Home was het alweer homework time. Gelukkig waren mijn batterijen goed opgeladen om het gevecht aan te gaan met het (meest onnuttige) huiswerk (ooit) van Isaack, Mandara en Teddy. Opdracht van de avond: teken een jaarkalender…. Niet echt een ingewikkelde opdracht zou je denken… . Toch slaagde Isaack erin om na 3uur! Nog steeds aan de maand februari bezig te zijn. Dat komt ervan als je voor iedere datum een ander kleurtje moet gebruiken…. Ohhh joy….!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Vrijdag was een relatief rustige dag. ’s Avonds gingen Ilona en ik pizza eten met Michael, Becky en Julia. Michael en Becky (UK) deden vorig jaar een aantal weken vrijwilligerswerk in de Green Door Home, en zijn nu op doorreis door Oost-Afrika. Julia, een 23-jarige Duitse, werkt in een babyhome in Arusha. Ze was voor een weekendje in Dar om afscheid te nemen van onze lieve Saïda, die dinsdag vertrekt naar haar nieuwe thuis in de USA. Tijdens het etentje vertelde Julia een aantal hartverscheurende verhalen over haar ervaringen in Arusha . De babyhome waar ze werkt is één van de beste van het land. Toch sterft er iedere week minstens één kind aan ondervoeding, uitdroging, malaria etc. . Het tehuis herbergt zo’n 40-tal kleine afrosmurfjes. Elke dag moeten er kindjes worden geweigerd wegens plaatsgebrek. Julia vertelde ons hoe moeilijk het is om de keuze te maken tussen het al dan niet opnemen van een kind in het tehuis. Wordt een kind geweigerd… dan sterft het hoogstwaarschijnlijk, wordt een kind aangenomen…dan gebeurt dit ten koste van de goede zorgen voor de andere kinderen in het tehuis. Ook in Julia’s armen stierven reeds een aantal kinderen. Toen ik haar vroeg hoe ze dit dag na dag kan blijven volhouden, zei ze: ‘There’s a wall between you and the world…you don’t think…you just do…’.
In een poging Julia’s harde verhalen achter ons te laten, trokken we naar ‘Sweet easy’. Maar, ook de rit naar deze ‘not so western, not so local place’ confronteerde ons met de harde realiteit van het leven in Tanzania. Overal langs de weg stonden prostituees te tippelen. Sommigen onder hen zagen er niet ouder uit dan 14… . De cocktails in Sweet easy konden onze gedachten heel eventjes doen verzetten, maar Julia’s woorden bleven de hele avond door onze hoofden spoken… .
Zaterdag was ‘arts and crafts day’. We lieten onze watoto tekeningen en tekstjes maken die we dan gebundeld aan Saida zouden geven op haar afscheidsfeestje zondagavond. Zondagvoormiddag wandelden Maria en ik de zogenaamde ‘Walk the World day’. Walk the World was een initiatief van de UN Word Food Programme. Overal ter wereld werd op hetzelfde tijdstip een tocht van 5 kilometer gewandeld om de aandacht te vestigen op de hongersnood in de wereld. Ook in Dar es Salaam was de optocht een succes. Na afloop was er nog een conferentie, waar we ondermeer ‘Mama Kikwete’ (vrouw van president Kikwete) zagen. Wat een verschijning! In de namiddag hielden we ons bezig met het wassen van onze kleren en het voorbereiden van Saida’s ‘bye bye party’. Terwijl de kindjes ballonnen opblazen, maakte ik samen met Ilona en Maria een groot ‘Good Luck Saida’ spandoek. Op het feestje zelf werd veel gedanst en gelachen…tot het tijd werd om afscheid te nemen. Zowel Brooke, mama Jeniffer als de Watoto konden hun tranen haast niet bedwingen. Elk om beurten namen ze met mooie woorden afscheid. Zo zei Linus .. “Saida you know you are my friend. You will always stay my friend. Don’t hesitate to write me when something is wrong. You are always welcome back. Don’t worry about a thing, everything will be ok . Don’t listen to what other people say about you…it’s going to be hard…but never forget how much you are worth… We love you Saida!” … Het hele gebeuren werd afgesloten met de meest aangrijpende groepsknuffel ooit… . De 12-jarige Saida begint nu aan haar nieuwe leven…
Subscribe to:
Comments (Atom)