Tuesday, September 4, 2007
Zondag 2 september
Vandaag vertrekt Marissa naar Zanzibar. Dus… Vraag van de dag: hoe ver kan je met een katje gooien? (Zonder het echt pijn te doen en uitsluitend om educatieve redenen natuurlijk, dat katje moet leren dat het niet in onze benen mag komen klauwen, dat het niet op onze tafel mag klimmen en dat het zijn vlooien moet bijhouden.)
Zaterdag 1 september
We maken een videoclip met de kinderen- shaken met Shakira!
Alberto komt terug van Zanzibar en maakt ons helemaal warm voor het eiland dat iedereen omschrijft als een paradijs (wij vertrekken dinsdag!). Voor Alberto was er naast het snorkelen boven uitzonderlijk koraalrif, het muziek spelen en het relaxen op het strand ook nog een romance met een Italiaanse. Hij is nog helemaal in de wolken, maar moet zich snel klaarmaken voor zijn vlucht naar Spanje. Bij het afscheid zingen de kinderen weer hun goodbye-liedje en vloeien er traantjes. Mandara zegt treurig dat alle vrijwilligers beloven terug te komen, maar dat ze het bijna nooit doen. Hij mist Deane nog steeds en vindt elke dag wel een aanleiding om over haar te beginnen.
Wij gaan –om ons verlies te verwerken, goed excuus- nog eens uit s avonds, gelukkig een keertje geen wazungu place. Er speelt een band en er zijn weer meisjes die ongelooflijk goed met hun kont kunnen schudden. Om de boel verder op te vrolijken, is er een kerel die iedereen komt zegenen en eentje die wijn broek tot onder zijn oksels heeft opgetrokken omdat hij denkt dat hij er belangrijk uitziet zo. Bij de toiletten leert een vlotte Tanzaniaanse ons hoe we assertief moeten zijn om aan een wc te geraken. En zo gaat er alweer een leerzame dag voorbij.
Alberto komt terug van Zanzibar en maakt ons helemaal warm voor het eiland dat iedereen omschrijft als een paradijs (wij vertrekken dinsdag!). Voor Alberto was er naast het snorkelen boven uitzonderlijk koraalrif, het muziek spelen en het relaxen op het strand ook nog een romance met een Italiaanse. Hij is nog helemaal in de wolken, maar moet zich snel klaarmaken voor zijn vlucht naar Spanje. Bij het afscheid zingen de kinderen weer hun goodbye-liedje en vloeien er traantjes. Mandara zegt treurig dat alle vrijwilligers beloven terug te komen, maar dat ze het bijna nooit doen. Hij mist Deane nog steeds en vindt elke dag wel een aanleiding om over haar te beginnen.
Wij gaan –om ons verlies te verwerken, goed excuus- nog eens uit s avonds, gelukkig een keertje geen wazungu place. Er speelt een band en er zijn weer meisjes die ongelooflijk goed met hun kont kunnen schudden. Om de boel verder op te vrolijken, is er een kerel die iedereen komt zegenen en eentje die wijn broek tot onder zijn oksels heeft opgetrokken omdat hij denkt dat hij er belangrijk uitziet zo. Bij de toiletten leert een vlotte Tanzaniaanse ons hoe we assertief moeten zijn om aan een wc te geraken. En zo gaat er alweer een leerzame dag voorbij.
Vrijdag 31 augustus
Onze danslessen op Coco Beach gaan vandaag door. De wazungugirls krijgen een stevige work-out, gevolgd door een applaus van ons –vrij talrijk- publiek. Dan is het aan de kinderen. Na hun dansles maken ze zich ongelooflijk nat en vuil door gewoon met hun kleren aan in zee en zand te spelen. Vooral met de jurkjes van Angel en Elisa, waarin ongetwijfeld nog Europese kindjes hun eerste communie hebben gedaan, levert dat een grappig contrast op.
Het strand is hier wit, het water blauw en overal wiegen palmbomen hun takken in de wind. Het paradijselijke plaatje wordt alleen verstoord door aanspoelend afval: hier een stuk piepschuim, daar een wc-bril, … Afval ophalen, recycleren en composteren zijn nog vreemde woorden in Dar. Iedereen heeft ook gewoon zijn eigen vuilnisbeltje in de tuin, dat van tijd tot tijd wordt opgestookt. Er wordt pijnlijk veel afval gedumpt in dit zo mooie land.
De terugweg met de natte kinderen in het kleine busje is weer avontuurlijk. Je mag echt niet te lang stilstaan bij de verhalen die je hoort van auto-ongelukken, waarbij de slachtoffers worden beroofd in plaats van geholpen.
S Avonds gaan we uit eten (Chinees). Er wordt voor de zoveelste keer met de rekening geknoeid. De Afrikaan in zijn Chinees outfitje volgt het stappenplan uit “wazungu oplichten voor dummies”.
Stap 1: Geef de wazungu de menukaart die je iedereen geeft.
Stap 2: Neem hun bestelling op.
Stap 3: Laat ze lang genoeg wachten, anders vergeten ze misschien dat ze in Afrika zijn.
Stap 4: Breng het eten dat ze besteld hebben.
Stap 5: Laat ze het eten opeten.
Stap 6: Breng de rekening, zorg dat je her en der de prijs van het menu verdubbeld hebt.
Stap 7: Het zou kunnen dat de wazungu naief zijn, dan heb je nu al je geld binnen. Indien niet, ga naar stap 8.
Stap 8: Als de wazungu niet zo naief zijn, vragen ze wellicht om de menukaart terug te brengen. In dat geval haal je je speciale wazungukaart boven en zeg je dat dit het nieuwe menu is, dat vanaf vandaag ingaat. Als de wazungu lief zijn, zullen ze zich bij de onvoorziene omstandigheden neerleggen en heb je alsnog je geld. Als ze echt hardnekkig zijn, ga dan naar stap 9.
Stap 9: Als de wazungu nog steeds protesteren, zeg dan dat je met de manager gaat praten. Kom terug met een big smile, verontschuldig je uitgebreid, zeg dat de prijzen pas vanaf morgen ingaan en alles op een vergissing berust. Jammer van het geld, maar je kan het de volgende keer misschien nog eens proberen.
Jammer voor onze kelner heeft hij tot en met stap 9 moeten afwerken. Wij hebben namelijk mean Marissa in ons gezelschap.
Na het lekkere etentje en de kennismaking met het stappenplan, belanden we voor de derde keer deze week in een decadent paradijsje. Naast een zwembad nippen we van een groot glas Zuid-Afrikaanse wijn of een cocktail. We beloven dat het de laatste keer is deze week.
Het strand is hier wit, het water blauw en overal wiegen palmbomen hun takken in de wind. Het paradijselijke plaatje wordt alleen verstoord door aanspoelend afval: hier een stuk piepschuim, daar een wc-bril, … Afval ophalen, recycleren en composteren zijn nog vreemde woorden in Dar. Iedereen heeft ook gewoon zijn eigen vuilnisbeltje in de tuin, dat van tijd tot tijd wordt opgestookt. Er wordt pijnlijk veel afval gedumpt in dit zo mooie land.
De terugweg met de natte kinderen in het kleine busje is weer avontuurlijk. Je mag echt niet te lang stilstaan bij de verhalen die je hoort van auto-ongelukken, waarbij de slachtoffers worden beroofd in plaats van geholpen.
S Avonds gaan we uit eten (Chinees). Er wordt voor de zoveelste keer met de rekening geknoeid. De Afrikaan in zijn Chinees outfitje volgt het stappenplan uit “wazungu oplichten voor dummies”.
Stap 1: Geef de wazungu de menukaart die je iedereen geeft.
Stap 2: Neem hun bestelling op.
Stap 3: Laat ze lang genoeg wachten, anders vergeten ze misschien dat ze in Afrika zijn.
Stap 4: Breng het eten dat ze besteld hebben.
Stap 5: Laat ze het eten opeten.
Stap 6: Breng de rekening, zorg dat je her en der de prijs van het menu verdubbeld hebt.
Stap 7: Het zou kunnen dat de wazungu naief zijn, dan heb je nu al je geld binnen. Indien niet, ga naar stap 8.
Stap 8: Als de wazungu niet zo naief zijn, vragen ze wellicht om de menukaart terug te brengen. In dat geval haal je je speciale wazungukaart boven en zeg je dat dit het nieuwe menu is, dat vanaf vandaag ingaat. Als de wazungu lief zijn, zullen ze zich bij de onvoorziene omstandigheden neerleggen en heb je alsnog je geld. Als ze echt hardnekkig zijn, ga dan naar stap 9.
Stap 9: Als de wazungu nog steeds protesteren, zeg dan dat je met de manager gaat praten. Kom terug met een big smile, verontschuldig je uitgebreid, zeg dat de prijzen pas vanaf morgen ingaan en alles op een vergissing berust. Jammer van het geld, maar je kan het de volgende keer misschien nog eens proberen.
Jammer voor onze kelner heeft hij tot en met stap 9 moeten afwerken. Wij hebben namelijk mean Marissa in ons gezelschap.
Na het lekkere etentje en de kennismaking met het stappenplan, belanden we voor de derde keer deze week in een decadent paradijsje. Naast een zwembad nippen we van een groot glas Zuid-Afrikaanse wijn of een cocktail. We beloven dat het de laatste keer is deze week.
Donderdag 30 augustus
Omdat de auto weer stuk is, wordt onze trip naar Coco Beach uitgesteld. We spelen dus gewoon wat rond The Green Door Home en laten de kinderen nog wat kunst “voor de rijke Japanners” maken.
S Avonds gaan we naar de enige cinema van Dar es Salaam, die in Mlimani. Hier worden Amerikaanse blockbusters afgewisseld met Bollywoodproducties. Wij geven The Bourne Ultimatum (categorie 1- Amerikaanse blockbuster) een kans en komen zo in een flitsende actiefilm terecht, in een comfortabele zetel in een chique cinemazaal. Het enige wat ons aan de buitenwereld herinnert, is de rat die hier rondkruipt. Voetjes omhoog dus. Na de film verlaten we de burcht Mlimani. We passeren de bewakers die hun gigantische geweren schietensklaar lijken te houden, onderhandelen voor een taxi en komen weer veilig thuis in onze net iets meer Tanzaniaanse omgeving.
S Avonds gaan we naar de enige cinema van Dar es Salaam, die in Mlimani. Hier worden Amerikaanse blockbusters afgewisseld met Bollywoodproducties. Wij geven The Bourne Ultimatum (categorie 1- Amerikaanse blockbuster) een kans en komen zo in een flitsende actiefilm terecht, in een comfortabele zetel in een chique cinemazaal. Het enige wat ons aan de buitenwereld herinnert, is de rat die hier rondkruipt. Voetjes omhoog dus. Na de film verlaten we de burcht Mlimani. We passeren de bewakers die hun gigantische geweren schietensklaar lijken te houden, onderhandelen voor een taxi en komen weer veilig thuis in onze net iets meer Tanzaniaanse omgeving.
Woensdag 29 augustus
Een doordeweekse dag die begint met Boona Baana School en eindigt in een lokale pub. S Middags gaan we naar Shoprite in Mlimani- het stukje Amerika in Dar Es Salaam. Hier kopen we de luxeproducten die de straathoekwinkeltjes ons niet kunnen bezorgen, zoals Zuid-Afrikaanse Cornflakes, fishsticks, appels, chocola, extreem dure kaas uit Holland, pasta en rijst zonder stenen (voor rijst met stenen kan je wel in de straathoekwinkeltjes terecht).
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Woensdag 29 augustus
Een doordeweekse dag die begint met Boona Baana School en eindigt in een lokale pub. S Middags gaan we naar Shoprite in Mlimani- het stukje Amerika in Dar Es Salaam. Hier kopen we de luxeproducten die de straathoekwinkeltjes ons niet kunnen bezorgen, zoals Zuid-Afrikaanse Cornflakes, fishsticks, appels, chocola, extreem dure kaas uit Holland, pasta en rijst zonder stenen (voor rijst met stenen kan je wel in de straathoekwinkeltjes terecht).
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Dinsdag 28 augustus
Vraag van de dag: hoe geraken we voorbij die fatso in het internetcafe? Hij is de dikste mens die we hier al zijn tegengekomen en draagt een basketbalshirt waar alle boonabaanakindjes tesamen in zouden passen. Een leuk weetje dat we van Chris hoorden, is dat op de champion-basketbalshirts die je hier ziet, vaak niet de winnaar, maar de naam van de zilveren medaille staat. De op voorhand gemaakte overwinningsshirts van die ploeg (inclusief de XXXXL voor de dikste Amerikaanse fans) moeten na het verliezen van de finale dus naar Afrika worden opgestuurd, waar de meeste mensen het basketbal toch niet volgen. Uiteindelijk slagen we er toch in de fatso-blokkade te overwinnen en onze papieren te laten printen.
Bij de kinderen gaat het er nog steeds kunstzinnig aan toe. Isaack en Isakwisa maken echt iets moois van hun werkje. Misschien kunnen we ook nog wel iets doen met hun talent.
S Avonds kijken we naar ‘Mr Bini’ (Bean) en “It Might Be You” (de geflipte Filippijnse soap) samen met de kinderen.
Bij de kinderen gaat het er nog steeds kunstzinnig aan toe. Isaack en Isakwisa maken echt iets moois van hun werkje. Misschien kunnen we ook nog wel iets doen met hun talent.
S Avonds kijken we naar ‘Mr Bini’ (Bean) en “It Might Be You” (de geflipte Filippijnse soap) samen met de kinderen.
Subscribe to:
Posts (Atom)