maandag 27 augustus

Magalie ziet de Masaibewakers van de buren hun ochtendgymnastiek doen: de traditionele springdans die je altijd op tv ziet als het over Afrika gaat. Dat zie je hier dus ook in de steden. Als je niet onder de douche staat zoals leentje natuurlijk.
Nadat we de boemannen van de boonabaanaschool hebben gespeeld, laten we de kinderen "kunstwerkjes" maken die in Japan geveild zullen worden.
Vraag van de dag: is Chris echt zijn Chinees aan het oefenen tijdens de afwas of wil hij gewoon wat aandacht? (heeft zijn ipod in zijn oren, zegt wat shing en shang en af en toe vraagt hij aan de vermeende chinees in zijn ipod "say that again")
Voor we gaan slapen, rekenen we (lees Leen) af met de spin in Magalie s bed. Het was waarschijnlijk niet de enige, want de volgende dag heeft ze weer de vreemdste beten op haar benen. Daar gaan we weer...

zondag 26 augustus

Op onze korte nacht volgt een luie zondag. Marissa s vriendin Felicia, een Duitse rechtenstudente, arriveert vandaag. De organisatie waarvoor zij gaat werken had voor haar een verblijf geregeld in het enige omheinde huis van een enge buurt, waar ze het bed moest delen met twee meisjes die geen Engels spraken en waar ze geen muskietennetten hadden. Je kan hier duidelijk ook pech hebben als je vrijwilligerswerk komt doen. Bij boona baana ben je als vrijwilliger gelukkig met je gat in de boter gevallen. Felicia komt dan maar bij ons wonen.
Na een ruw spelletje voetbal met de jongens maken we frietjes en rijst (!) met Alberto en Chris. We laten het smaken en hebben we nog amusante gesprekken over koetjes en kalfjes, holes en goals.

Zaterdag 25 augustus

Een aangename verrassing vanmiddag: het meisje van het internetcafe waar ik gisteren mijn geld, mijn gsm en mijn dagboekje vergat, heeft de spullen voor me opzij gelegd. In de namiddag organiseren we een painting party voor de kinderen uit de buurt. Mama s zus praat over het thema (“excellence” of “uitmuntendheid”), dan schilderen de kinderen en spelen wat, daarna pikt mamas zus er enkele tekeningen uit en komen hun makers erover vertellen. Afsluiten doen we –uiteraard- met cake.
Alberto komt terug met grappige safariverhalen. We gaan pizza eten en sluiten de dag af in een dansclub-restaurant met een live jazzband (Sweet Eazy).

Vrijdag 24 augustus

We maken zandregenboogpotjes en kijken mee naar de Filippijnse soap die de kinderen volgen – een hilarische gedubte reeks met een she-man, veel huilende mensen en slechte versiertrucs. S Avonds gaan we eten in een lokaal restaurantje, waar ze iets min of meer eetbaars op ons bord scheppen.

Donderdag 23 augustus

Als verrassing voor de kinderen hebben we (nu ja, Marissa) danslessen geregeld met de dansers van Coco Beach. De wazungugirls doen natuurlijk mee, kwestie van voor een komische noot te zorgen.
S Avonds maken we kennis met “the Chris guy” die al enkele weken aangekondigd wordt al seen rijke Amerikaanse advocaat maar absoluut niet aan Marissa s vooropgestelde beeld voldoet. (Gelukkig!) Om te beginnen is hij zwart –iets dat de kinderen maar niet willen begrijpen. Iedereen denkt hier blijkbaar dat Amerikanen wazungu horen te zijn en dat Chris zeker een Keniaan is. Verder is hij behulpzaam bij het koken en leuk met de kinderen. Kortom, een plezier om in huis te hebben, die Chris guy. Vanaf morgen trekt hij bij ons in.

Woensdag 22 augustus

We maken windmolentjes met de kinderen. Ze zijn niet allemaal even enthousiast. Als de jongens aan een spelletje voetbal beginnen, komt Elisa met ons kaartspelen. Als een kleine maffiabaas (play! stop! you!) is ze op haar grappigst. Zes jaar en al zo n grote mond. Reken daar haar gewoonte bij om haar kleren uit te trekken, denk aan haar kontschudkunsten en haar truukjes met haar tong en je weet dat zij later echt nasty wordt. Samen met Mandara -10 jaar, even mooi gezichtje als Elisa, even dirty dancing (met stootbewegingen!)- zal ze zeker vele harten breken.
We sluiten de avond heerlijk af in een Maleisisch restaurant waar ze ons echt verwennen (verse sapjes, uitgebreid buffet, soep, dessert, …) voor minder dan zeven euro. Genieten.

Dinsdag 21 augustus

Boona Baana School is een echte kwelling vandaag. De kinderen vinden ons veeleisend. Wij vinden dat zij beter hun best moeten doen. Begrijpend lezen en creatief schrijven zijn duidelijk geen vaardigheden waarop ze in hun school oefenen. Hoewel ze goed genoeg Engels kunnen, weten ze niet wat ze lezen en kunnen de meeste van hen geen drie zinnen op papier krijgen. Nog veel werk aan de winkel dus. We komen te weten dat de leerkrachten in de public schools hier knuppels hebben om mee te slaan, terwijl de kinderen in de privescholen mogen doen waar ze zin in hebben. Voor de boona baanas is het minste kwaad gekozen, wat wel betekent dat ze weinig discipline kennen.
Na de pijnbank van het (doen) lezen en schrijven, komen gelukkig weer de spelletjes. We doen een estafetterace tussen twee teams. Het water en de bloem kan natuurlijk niet ontbreken , wat leuke beelden oplevert. De kinderen zijn heel competitief en de race eindigt in tranen voor de verliezers, die op gejuich worden onthaald door de winnaars.
Wat de goeie verstandhouding in het huis betreft, we schieten nu best wel op met Marissa, zo lang ze niet al te veel inleving in haar kattenwereld vraagt en niet al te luid "Frieeeeda" (=kat) roept.