We recupereren van onze laatste avond en vertrekken naar de luchthaven.
Lili & Magalie in Tanzania: wordt vervolgd...
Sunday, September 23, 2007
Donderdag 20 september
Boona Baana Office poetsen zou best een dertiende werk voor Hercules kunnen zijn. We zijn er bijna een hele dag mee bezig.
Deze avond moeten we afscheid nemen van de kinderen. We doen een laatste dansfeestje en geven ze allemaal een klein geschenkje (een foto van henzelf in een door ons geknutselde kader). Ze zijn blij en het wordt een vrolijk afscheid. Omdat de kinderen morgen op school zijn wanneer wij de taxi naar de luchthaven nemen, blijven we gespaard van het trieste goodbye-liedje.
Na het dansfeestje gaan we nog een glaasje (lees: een paar glaasjes) Zuid-Afrikaanse wijn drinken in Millennium Towers. En zo wordt ons afscheid van Tanzania nog vrolijker.
Deze avond moeten we afscheid nemen van de kinderen. We doen een laatste dansfeestje en geven ze allemaal een klein geschenkje (een foto van henzelf in een door ons geknutselde kader). Ze zijn blij en het wordt een vrolijk afscheid. Omdat de kinderen morgen op school zijn wanneer wij de taxi naar de luchthaven nemen, blijven we gespaard van het trieste goodbye-liedje.
Na het dansfeestje gaan we nog een glaasje (lees: een paar glaasjes) Zuid-Afrikaanse wijn drinken in Millennium Towers. En zo wordt ons afscheid van Tanzania nog vrolijker.
Woensdag 19 september
We hebben amper geslapen omdat het hier zo vreselijk warm geworden is. De hele dag lang zijn we slapjes en puffen we onder de zon. De gruwelverhalen van de kille Belgische herfst klinken niet zo gruwelijk meer.
Dinsdag 18 september
Vandaag ondernemen Magalie en ik een ware queeste om de brief van Jo te vinden. We nemen de taxi naar het postkantoor van Dar Es Salaam om daar te vernemen dat onze brieven in een van de kleinere afdelingen van de stad belanden. Met een twijfelachtig plannetje worden we weer de baan opgestuurd. De zon brandt. Tegen de echte Tanzaniaanse zomer, die sinds een aantal dagen aangebroken lijkt, zijn wij blonde meisjes toch nog steeds niet bestand. Iedereen die we aanspreken leidt ons naar andere wegen. Velen kennen ook alleen het centrale postkantoor. Na twee uren oververhit zoeken willen we het opgeven. We regelen een taxi terug en vragen dan toch nog eens aan de chauffeur of hij ook langs het postkantoor kan rijden dat we zoeken. Wonder boven wonder brengt hij ons waar we zijn moeten. En nog een wonder daarbovenop: de brief is aangekomen. Ik ben superblij en Magalie is blij voor mij.
Groggy komen we thuis en houden we een korte siesta. Dan gaan we de kinderen weer helpen met hun huiswerk. Jackson komt met vreselijke wiskunde-oefeningen thuis. Hoe leg je in godsnaam de stelling van Pythagoras in het Engels uit aan iemand die zelfs geen jota van machten heffen en wortels trekken begrijpt? Ik ben blij als Samuel aan de beurt is. Hij is de laatste weken van een letter-voor-letter-stotteraar naar een echte lezer geëvolueerd en hij gaat echt helemaal mee in de verhalen. De kleinste details vallen hem op. Waarom heeft Thumbelina op bladzijde 7 wel en op bladzijde 8 geen schoentjes aan? Hoe komt het dat alle personages in de Rattenvanger van Hamelen blond haar en blauwe ogen hebben? Waarom zit er maar één rat op bladzijde 2 terwijl er op bladzijde 1 nog twintig zaten en de rattenvanger nog niet is langsgeweest? Terwijl we bij de andere kinderen constant moeten checken of ze het verhaal wel begrijpen, is lezen met Samuel vooral zelf antwoorden proberen te bedenken op vele vragen.
Na het huiswerk staat er weer een feestje op het programma. Malinga's achtste verjaardag kan door een technisch defectje niet gevierd worden met muziek, dus spelen we als alternatief het populaire "jumping game". De kinderen springen om beurten over een koord, die steeds hoger gehangen wordt, in het midden van de living. Als er nog maar een paar kinderen meedoen, bereikt de koord onverantwoorde hoogten. Het lijkt weer het soort spel waarvoor je in België de kinderbescherming over de vloer zou krijgen, maar niemand breekt zijn nek en iedereen amuseert zich.
Groggy komen we thuis en houden we een korte siesta. Dan gaan we de kinderen weer helpen met hun huiswerk. Jackson komt met vreselijke wiskunde-oefeningen thuis. Hoe leg je in godsnaam de stelling van Pythagoras in het Engels uit aan iemand die zelfs geen jota van machten heffen en wortels trekken begrijpt? Ik ben blij als Samuel aan de beurt is. Hij is de laatste weken van een letter-voor-letter-stotteraar naar een echte lezer geëvolueerd en hij gaat echt helemaal mee in de verhalen. De kleinste details vallen hem op. Waarom heeft Thumbelina op bladzijde 7 wel en op bladzijde 8 geen schoentjes aan? Hoe komt het dat alle personages in de Rattenvanger van Hamelen blond haar en blauwe ogen hebben? Waarom zit er maar één rat op bladzijde 2 terwijl er op bladzijde 1 nog twintig zaten en de rattenvanger nog niet is langsgeweest? Terwijl we bij de andere kinderen constant moeten checken of ze het verhaal wel begrijpen, is lezen met Samuel vooral zelf antwoorden proberen te bedenken op vele vragen.
Na het huiswerk staat er weer een feestje op het programma. Malinga's achtste verjaardag kan door een technisch defectje niet gevierd worden met muziek, dus spelen we als alternatief het populaire "jumping game". De kinderen springen om beurten over een koord, die steeds hoger gehangen wordt, in het midden van de living. Als er nog maar een paar kinderen meedoen, bereikt de koord onverantwoorde hoogten. Het lijkt weer het soort spel waarvoor je in België de kinderbescherming over de vloer zou krijgen, maar niemand breekt zijn nek en iedereen amuseert zich.
Wednesday, September 19, 2007
Aan de fans :)
Hey allemaal,
Ik ben maar eventjes in het internetcafe met een van de oudere kinderen, dus ik heb niet de tijd om ons dagboekje aan te vullen (het gaat er de laatste dagen ook rustigjes aan toe dus we hebben niet zo veel te vertellen) maar ik kan wel jullie reacties nog eens lezen.
T is heel leuk dat jullie ons van thuis uit een beetje volgen en dat jullie lieve en grappige berichtjes op de blog achterlaten. Hoewel we er tegen opzien om hier afscheid te nemen, zullen we ook wel blij zijn als we weer thuis zijn.
Een dikke merci aan iedereen die in het drukke Belgie toch regelmatig tijd vond om onze verhalen te lezen en zelf iets te laten weten. Foto s (en nog meer verhalen voor de onverzadigbaren onder jullie) zijn beloofd.
Tot binnenkort!
Leentje (Magalie is thuis al aan het avondeten bezig, maar ze is ook blij met jullie respons hoor)
Ik ben maar eventjes in het internetcafe met een van de oudere kinderen, dus ik heb niet de tijd om ons dagboekje aan te vullen (het gaat er de laatste dagen ook rustigjes aan toe dus we hebben niet zo veel te vertellen) maar ik kan wel jullie reacties nog eens lezen.
T is heel leuk dat jullie ons van thuis uit een beetje volgen en dat jullie lieve en grappige berichtjes op de blog achterlaten. Hoewel we er tegen opzien om hier afscheid te nemen, zullen we ook wel blij zijn als we weer thuis zijn.
Een dikke merci aan iedereen die in het drukke Belgie toch regelmatig tijd vond om onze verhalen te lezen en zelf iets te laten weten. Foto s (en nog meer verhalen voor de onverzadigbaren onder jullie) zijn beloofd.
Tot binnenkort!
Leentje (Magalie is thuis al aan het avondeten bezig, maar ze is ook blij met jullie respons hoor)
Monday, September 17, 2007
Zondag 16 september
We maken weer een daguitstap om u tegen te zeggen. S Morgens nemen we de daladala naar Bagamoyo, ooit Tanzania’s belangrijkste stad, omwille van de bloeiende slavenhandel. Nadat de Duitsers van Dar Es Salaam de belangrijkste havenplaats maakten en de slavenhandel slonk, sliep Bagamoyo in.
De weg van Dar naar Bagamoyo is mooi om volgen. We zitten vooraan in de daladala en zien wisselende landschappen en gezellige drukte langs de kant van de weg. In een tweetal uurtjes zijn we op onze bestemming. Eens we het hectische daladalastation uit zijn, belanden we in een oase van rust. Het is moeilijk te geloven dat dit ooit een bruisende stad was.
Eerst en vooral zoeken we het Roman Catholic Museum op, waar we aan wat toeristische informatie hopen te geraken. Dat valt wat tegen, maar gelukkig ontmoeten we er wel iemand die ons de weg naar een guesthouse wijst. We geraken aan een degelijk kamertje, maar de receptioniste is het meest onvriendelijke mens dat we tot nu toe ontmoet hebben in Tanzania. We zullen haar pas zien glimlachen op het moment dat we het guesthouse verlaten.
Een telefoontje met “Mr. Smart” leert ons dat snorkeltrips naar het koraalrif vanuit Bagamoyo vreselijk overprijsd zijn. We besluiten dan maar te wachten tot we nog eens in Zanzibar komen (en dan niet ziek te worden op de dag dat we kunnen snorkelen).
Onze volgende opdracht is het vinden van een lekkere lunch. Die volbrengen we met glans. Ook in Bagamoyo weet men het beste uit de zee te halen en de lekkerste sausjes te bereiden. Onze ober is heel erg vriendelijk en wil ons na zijn uren wel door Bagamoyo gidsen, tegen een prijsje. Hij wijst ons de weg naar de enige ATM van Bagamoyo en we spreken af om 15 uur bij ons guesthouse.
We wandelen de stoffige weg naar de bank en staan dan voor een teleurstelling: de ATM aanvaardt onze kredietkaart niet. Wat wil zeggen: we geraken niet aan ons geld en kunnen niets meer in Bagamoyo doen, tenzij nog wat over de stoffige wegen sloffen zonder iets te bezoeken of wat in ons onvriendelijke guesthouse rondhangen.
Als onze ober/gids langskomt, geeft hij ons een laatste strohalm: misschien willen ze in een van de hotels waar men visa aanvaardt, wel geld voor ons afhalen. Hij brengt ons naar een chic hotel bij de –om voor wat contrast te zorgen- vriendelijkste receptioniste ooit. Zij zou ons graag verder willen helpen, alleen… haar baas denkt er anders over. Ze verontschuldigt zich uitgebreid, vraagt onze namen, hoopt dat we later kunnen terugkomen, maar kan niets voor ons doen zo lang zee en njet krijgt van haar baas. Emanuel, onze ober/gids doet nog een goed woordje voor ons bij het onvriendelijke management van Devon Guesthouse, maar kan ze niet overhalen om ons toch een deel van ons geld terug te geven. We hebben geen zin om bij hen te blijven, dus rest er ons niet veel meer te doen in Bagamoyo dan de mensen die ons zo graag wilden helpen te bedanken en ons weer naar de daladala te begeven.
We worden samen met een andere mzungu achteraan in het busje geperst en beginnen een gesprek. Hij blijkt een journalist die voor de Poolse radio door Afrika reist om met wat gewone te gaan babbelen en verslag uit te brengen. Zijn carriere is er een waar wij meteen voor zouden tekenen. “Gewoon een paar keer geluk gehad,” zegt hij, “jullie zullen ook wel goed terechtkomen.” We nemen afscheid in Mwenge, waar wij onze overstap naar Sinza moeten maken. De journalist had graag met ons meegegaan om met de kinderen van boona baana te praten, maar moet passen wegens tijdsgebrek. Jammer, anders hadden de kinderen Poolse harten kunnen doen smelten.
Terug in Sinza, komen we Brooke en haar dochters tegen. Ze lopen meteen op ons toe om over hun dag te vertellen en onze mislukte uitstap doet er al niet meer toe.
De weg van Dar naar Bagamoyo is mooi om volgen. We zitten vooraan in de daladala en zien wisselende landschappen en gezellige drukte langs de kant van de weg. In een tweetal uurtjes zijn we op onze bestemming. Eens we het hectische daladalastation uit zijn, belanden we in een oase van rust. Het is moeilijk te geloven dat dit ooit een bruisende stad was.
Eerst en vooral zoeken we het Roman Catholic Museum op, waar we aan wat toeristische informatie hopen te geraken. Dat valt wat tegen, maar gelukkig ontmoeten we er wel iemand die ons de weg naar een guesthouse wijst. We geraken aan een degelijk kamertje, maar de receptioniste is het meest onvriendelijke mens dat we tot nu toe ontmoet hebben in Tanzania. We zullen haar pas zien glimlachen op het moment dat we het guesthouse verlaten.
Een telefoontje met “Mr. Smart” leert ons dat snorkeltrips naar het koraalrif vanuit Bagamoyo vreselijk overprijsd zijn. We besluiten dan maar te wachten tot we nog eens in Zanzibar komen (en dan niet ziek te worden op de dag dat we kunnen snorkelen).
Onze volgende opdracht is het vinden van een lekkere lunch. Die volbrengen we met glans. Ook in Bagamoyo weet men het beste uit de zee te halen en de lekkerste sausjes te bereiden. Onze ober is heel erg vriendelijk en wil ons na zijn uren wel door Bagamoyo gidsen, tegen een prijsje. Hij wijst ons de weg naar de enige ATM van Bagamoyo en we spreken af om 15 uur bij ons guesthouse.
We wandelen de stoffige weg naar de bank en staan dan voor een teleurstelling: de ATM aanvaardt onze kredietkaart niet. Wat wil zeggen: we geraken niet aan ons geld en kunnen niets meer in Bagamoyo doen, tenzij nog wat over de stoffige wegen sloffen zonder iets te bezoeken of wat in ons onvriendelijke guesthouse rondhangen.
Als onze ober/gids langskomt, geeft hij ons een laatste strohalm: misschien willen ze in een van de hotels waar men visa aanvaardt, wel geld voor ons afhalen. Hij brengt ons naar een chic hotel bij de –om voor wat contrast te zorgen- vriendelijkste receptioniste ooit. Zij zou ons graag verder willen helpen, alleen… haar baas denkt er anders over. Ze verontschuldigt zich uitgebreid, vraagt onze namen, hoopt dat we later kunnen terugkomen, maar kan niets voor ons doen zo lang zee en njet krijgt van haar baas. Emanuel, onze ober/gids doet nog een goed woordje voor ons bij het onvriendelijke management van Devon Guesthouse, maar kan ze niet overhalen om ons toch een deel van ons geld terug te geven. We hebben geen zin om bij hen te blijven, dus rest er ons niet veel meer te doen in Bagamoyo dan de mensen die ons zo graag wilden helpen te bedanken en ons weer naar de daladala te begeven.
We worden samen met een andere mzungu achteraan in het busje geperst en beginnen een gesprek. Hij blijkt een journalist die voor de Poolse radio door Afrika reist om met wat gewone te gaan babbelen en verslag uit te brengen. Zijn carriere is er een waar wij meteen voor zouden tekenen. “Gewoon een paar keer geluk gehad,” zegt hij, “jullie zullen ook wel goed terechtkomen.” We nemen afscheid in Mwenge, waar wij onze overstap naar Sinza moeten maken. De journalist had graag met ons meegegaan om met de kinderen van boona baana te praten, maar moet passen wegens tijdsgebrek. Jammer, anders hadden de kinderen Poolse harten kunnen doen smelten.
Terug in Sinza, komen we Brooke en haar dochters tegen. Ze lopen meteen op ons toe om over hun dag te vertellen en onze mislukte uitstap doet er al niet meer toe.
Zaterdag 15 september
De Ramadan maakt de kinderen loom. Omdat ze zolang de zon op is zelfs geen water mogen drinken, hebben ze geen zin in spelletjes waarvan je dorst krijgt. Dus houden we het bij film, kleuren, kleien en rustige spelletjes.
Ook de kleine Editha is de laatste dagen van de partij. Brooke heeft voor haar adoptieouders gepleit in de rechtbank en zorgt nog even voor het meisje tot de laatste papieren door de molen gedraaid zijn en Editha naar haar nieuwe familie kan.
S Avonds brengen we een bezoekje aan het levendige huishouden van Brooke en Marco. Ze hebben een mooi maar sober huis dat volledig wordt ingenomen door de kinderen: hun eigen baby Adrian, Miriam, een Tanzaniaanse peuter, Elba, uit Zuid-Afrika, Messay, hun adoptiedochter uit Ethiopie en tijdens de vakanties ook Tedy, die nog Tanzaniaanse familie heeft. Daarbij komt dan nu Editha. Op een of andere manier klopt het bontgekleurde plaatje.
Vooral Messay zal echt een meisje van de wereld zijn: ze is geboren in Ethiopie, brengt haar kinderjaren door in Tanzania, waar haar beste vriendinnen de meisjes van boona baana zijn en ze zal gaan studeren in de States, waar haar moeder vandaan komt en in Chili, het land van haar vader. Wat zal zij later verhalen kunnen vertellen…
Ook de kleine Editha is de laatste dagen van de partij. Brooke heeft voor haar adoptieouders gepleit in de rechtbank en zorgt nog even voor het meisje tot de laatste papieren door de molen gedraaid zijn en Editha naar haar nieuwe familie kan.
S Avonds brengen we een bezoekje aan het levendige huishouden van Brooke en Marco. Ze hebben een mooi maar sober huis dat volledig wordt ingenomen door de kinderen: hun eigen baby Adrian, Miriam, een Tanzaniaanse peuter, Elba, uit Zuid-Afrika, Messay, hun adoptiedochter uit Ethiopie en tijdens de vakanties ook Tedy, die nog Tanzaniaanse familie heeft. Daarbij komt dan nu Editha. Op een of andere manier klopt het bontgekleurde plaatje.
Vooral Messay zal echt een meisje van de wereld zijn: ze is geboren in Ethiopie, brengt haar kinderjaren door in Tanzania, waar haar beste vriendinnen de meisjes van boona baana zijn en ze zal gaan studeren in de States, waar haar moeder vandaan komt en in Chili, het land van haar vader. Wat zal zij later verhalen kunnen vertellen…
Vrijdag 14 september
Terwijl de kinderen naar school zijn, gaan wij naar Slipway voor de laatste souvenirs. Daarna helpen we hen nog bij hun huiswerk en na het eten gaan we terug voor Assepoesje. Angels inleving bij de film is geweldig.
Voor Saida, Amina en Isaack is de ramadan begonnen. Messay vast mee om onduidelijke redenen. Hoewel er buurten in Dar zijn waar je de kleinste meisjes met hoofddoeken ziet lopen en de imam elke onrustige slaper steevast om 5 uur wekt, is de islam hier verder niet zo duidelijk aanwezig, zeker niet in boona baana. Het moet moeilijk zijn voor de moslimkinderen om de anderen te zien eten en zelf te vasten. Ook is er hier geen gezellig feest dat het hongeren aan het eind van de dag goedmaakt, zoals bij families waarin iedereen moslim is. Gelukkig is het hier vroeg donker en kunnen ze hun buikjes om halfzeven al terug vullen.
Voor Saida, Amina en Isaack is de ramadan begonnen. Messay vast mee om onduidelijke redenen. Hoewel er buurten in Dar zijn waar je de kleinste meisjes met hoofddoeken ziet lopen en de imam elke onrustige slaper steevast om 5 uur wekt, is de islam hier verder niet zo duidelijk aanwezig, zeker niet in boona baana. Het moet moeilijk zijn voor de moslimkinderen om de anderen te zien eten en zelf te vasten. Ook is er hier geen gezellig feest dat het hongeren aan het eind van de dag goedmaakt, zoals bij families waarin iedereen moslim is. Gelukkig is het hier vroeg donker en kunnen ze hun buikjes om halfzeven al terug vullen.
Donderdag 13 september
We nemen afscheid van Chris. We beloven elkaar gauw weer te zien. Nu ja, gauw…
Thursday, September 13, 2007
Woensdag 12 september
De kinderen hebben een vrije dag, dus mogen ze nog eens raketten afvuren. In de namiddag spelen we tiktakboem en andere scoutsspelletjes. Na het eten gaan we terug naar ze toe om afscheidsbriefjes en –tekeningen voor Chris te maken. Rustig tikken onze laatste uurtjes samen weg. We beseffen alledrie dat we het lastig zullen hebben om thuis te komen en weer in de rush gegooid te worden. Nog even pole pole… tijd om na te denken over wat belangrijk is en rust waarin al het overige gerelativeerd wordt…
Dinsdag 11 september
Onze stek in Dar voelt echt als “thuis”- hoewel helaas ondergepist door Marissa’s katten. Het is weer wasdag, we doen nog wat huiswerk en spelletjes met de kinderen en daar valt de avond al.
Nadat het gas op blijkt te zijn en we als avondmaal dan maar toast kiezen, worden ons de stuipen op het lijf gejaagd door iemand die rond het huis sluipt. We zijn blij als onze “beachboy” thuiskomt van het etentje met zijn professor.
Nadat het gas op blijkt te zijn en we als avondmaal dan maar toast kiezen, worden ons de stuipen op het lijf gejaagd door iemand die rond het huis sluipt. We zijn blij als onze “beachboy” thuiskomt van het etentje met zijn professor.
Zondag 9 en maandag 10 september
De hobbelige weg van Kendwa naar Stone Town stelt Leens buikje nogmaals op de proef. Als we heelhuids zijn aangekomen, genieten we nog van onze laatste momenten op het kruideneiland- souvenirshoppen en chillen dus.
O ja, en we nemen ook nog afscheid van Marissa- niet al te emotioneel, tussen ons gezegd en gezwegen. Als we binnen een paar dagen afscheid moeten nemen van Chris, zullen er wel meer traantjes vloeien. Zijn gezelschap heeft ons heel wat vreemde blikken opgeleverd, van Afrikaanse mannen die zich afvroegen hoe hij het toch had klaargespeeld om twee blanke meisjes in een klap te versieren, maar ook van andere wazungu, die dachten dat wij een beachboy bij hadden (= iemand die je zakken draagt en met je slaapt, stel je voor). Maar ondanks de vreemde blikken hebben we ons met zn drieen enorm geamuseerd en we zijn blij dat we iemand mee hadden die alle opdringerige mannen voor ons op afstand hield (of toch de meeste, de echte doorzetters blijven komen).
Zanzibar was echt een paradijs (zij het een met gevaarlijke beestjes waar enkel antibiotica tegen bestand zijn), maar thuis in Dar staat ons het meest hartverwarmende welkomstcomite op te wachten- onze twaalf kleine negertjes uit the green door home, die alles willen horen over Zanzibar, trots vertellen over hun eerste schooldagen en ons overladen met knuffels en lieve woorden.
O ja, en we nemen ook nog afscheid van Marissa- niet al te emotioneel, tussen ons gezegd en gezwegen. Als we binnen een paar dagen afscheid moeten nemen van Chris, zullen er wel meer traantjes vloeien. Zijn gezelschap heeft ons heel wat vreemde blikken opgeleverd, van Afrikaanse mannen die zich afvroegen hoe hij het toch had klaargespeeld om twee blanke meisjes in een klap te versieren, maar ook van andere wazungu, die dachten dat wij een beachboy bij hadden (= iemand die je zakken draagt en met je slaapt, stel je voor). Maar ondanks de vreemde blikken hebben we ons met zn drieen enorm geamuseerd en we zijn blij dat we iemand mee hadden die alle opdringerige mannen voor ons op afstand hield (of toch de meeste, de echte doorzetters blijven komen).
Zanzibar was echt een paradijs (zij het een met gevaarlijke beestjes waar enkel antibiotica tegen bestand zijn), maar thuis in Dar staat ons het meest hartverwarmende welkomstcomite op te wachten- onze twaalf kleine negertjes uit the green door home, die alles willen horen over Zanzibar, trots vertellen over hun eerste schooldagen en ons overladen met knuffels en lieve woorden.
Vrijdag 7 en zaterdag 8 september
Kendwa voor ons: honeymoon met z'n drieen, zonder getrouwd te zijn; luieren in het witte zand, zwemmen in de blauwe zee, dutten in onze hangmat, massage of hennatattoo op het strand, huge glasses of wine, heerlijk eten, voor leentje helaas ook even heel erg ziek zijn, maar zoals chris het zo mooi zei: "now we are real family"- Chris en Magalie verzorgen me als een lieve mama en papa. We beginnen onze boonabaanakroost al te missen...
Donderdag 6 september
Vanuit Stone Town trekken we naar Kendwa, in het noorden van het eiland. We hebben alleen superlatieven over voor dit plaatsje. Een van de vele rasta’s hier spreekt ons geheel toepasselijk aan met “hello, welcome to paradise, man”. We genieten met volle teugen. Als na de prachtige zonsondergang de sterrenhemel verschijnt, valt ons mondje helemaal open. Waw…
Woensdag 5 september
Na een ontbijt op het dak bekijken we de Tingatinga-paintings en andere koopwaar van wat naderbij. Even staan we stil bij de slavenhandel, in een piepkleine donkere cel die herinnert aan de gruwel en in de Anglicaanse kerk ernaast, die de doden eert en het einde van de handel viert. Daarna concentreren we ons weer op de schoonheid van het huidige Zanzibar. We willen op zoek gaan naar de rode colobusaapjes, dieren die enkel in Zanzibars Jozani Forest leven en met uitsterven bedreigd zijn.
We doen zoals mijn reisgids, de Rough Guide, voorschrijft en nemen de daladala. Het duurt vreselijk lang voor het busje eindelijk vertrekt. Eens we over de hobbelige wegen beginnen te tsjokken, stoppen we zowat om de twintig meter voor een nieuwe lading hout of extra passagiers. Onderweg zien we het romantische Afrika: wild groen, pitoreske hutjes en lachende mensen die alles rustig aan doen. Na twee uur hobbelen, gesqueezed zitten en niet begrijpen wat de medepassagiers zeggen, zijn we blij als er nog een blanke opstapt. “Hey mzungu” roep ik (tot groot jolijt van de andere passagiers die dachten dat zij de enigen waren die dat woord te pas en te onpas roepen) en vraag of zij misschien weet waar Jozani Forest is. Als blijkt dat we Jozani al gepasseerd zijn, concluderen we dat de rough guide ons toch iets te rough is.
We persen ons bij de volgende stop een weg naar buiten en gaan meteen op zoek naar een toilet, want ik (Leentje) moet al van bij het begin van de hobbelige rit dringend plassen. De wet van Murphy slaat genadeloos toe: als ik eindelijk bij het toilet ben, blijk ik niet alleen. Er leeft hier ook een nest wespen. Snel naar buiten dus, met gelukkig maar een klein prikje in de arm.
De volgende opdracht is het sluiten van een goede taxideal (de daladala terug zien we niet meer zitten). Dat gaat opmerkelijk vlot. Een kwartier lang kunnen we ons nestelen op een comfortabel ruime achterbank, hebben we een rustige chauffeur en een grappige copiloot. Dan voorspelt een boos telefoontje onheil. We moeten terugkeren omdat er eerder op de dag iets uit het busje gestolen is. Dus worden wij terug afgezet waar we werden opgepikt en moeten we wachten tot onze chauffeurs hun zaken geregeld hebben. Wanneer we ons echt beginnen af te vragen of ze nog zullen terugkomen, doemt het busje toch op en kunnen we weer richting Stone Town vertrekken. Voor de vierde keer vandaag passeren we Jozani Forest, zonder ook maar een glimp van die rotaapjes op te vangen.
Het is al lang donker dus de weg naar huis is weer spannend (zullen we alle fietsers zonder lichten ontwijken?) en we zijn blij als we aankomen. We verwennen onze vermoeide lichamen met overheerlijk eten (chocoladecocostaart!) en kruipen vroeg onder de wol.
We doen zoals mijn reisgids, de Rough Guide, voorschrijft en nemen de daladala. Het duurt vreselijk lang voor het busje eindelijk vertrekt. Eens we over de hobbelige wegen beginnen te tsjokken, stoppen we zowat om de twintig meter voor een nieuwe lading hout of extra passagiers. Onderweg zien we het romantische Afrika: wild groen, pitoreske hutjes en lachende mensen die alles rustig aan doen. Na twee uur hobbelen, gesqueezed zitten en niet begrijpen wat de medepassagiers zeggen, zijn we blij als er nog een blanke opstapt. “Hey mzungu” roep ik (tot groot jolijt van de andere passagiers die dachten dat zij de enigen waren die dat woord te pas en te onpas roepen) en vraag of zij misschien weet waar Jozani Forest is. Als blijkt dat we Jozani al gepasseerd zijn, concluderen we dat de rough guide ons toch iets te rough is.
We persen ons bij de volgende stop een weg naar buiten en gaan meteen op zoek naar een toilet, want ik (Leentje) moet al van bij het begin van de hobbelige rit dringend plassen. De wet van Murphy slaat genadeloos toe: als ik eindelijk bij het toilet ben, blijk ik niet alleen. Er leeft hier ook een nest wespen. Snel naar buiten dus, met gelukkig maar een klein prikje in de arm.
De volgende opdracht is het sluiten van een goede taxideal (de daladala terug zien we niet meer zitten). Dat gaat opmerkelijk vlot. Een kwartier lang kunnen we ons nestelen op een comfortabel ruime achterbank, hebben we een rustige chauffeur en een grappige copiloot. Dan voorspelt een boos telefoontje onheil. We moeten terugkeren omdat er eerder op de dag iets uit het busje gestolen is. Dus worden wij terug afgezet waar we werden opgepikt en moeten we wachten tot onze chauffeurs hun zaken geregeld hebben. Wanneer we ons echt beginnen af te vragen of ze nog zullen terugkomen, doemt het busje toch op en kunnen we weer richting Stone Town vertrekken. Voor de vierde keer vandaag passeren we Jozani Forest, zonder ook maar een glimp van die rotaapjes op te vangen.
Het is al lang donker dus de weg naar huis is weer spannend (zullen we alle fietsers zonder lichten ontwijken?) en we zijn blij als we aankomen. We verwennen onze vermoeide lichamen met overheerlijk eten (chocoladecocostaart!) en kruipen vroeg onder de wol.
Dinsdag 4 september
Vandaag zijn we vroeg uit de veren, we staan twee uur krom in een volgestouwde daladala en we rushen naar de ferry. Maar het zal het allemaal waard zijn, want we gaan naar… het paradijs. De zee is van het zuiverste blauw, het strand van het stralendste wit, het eiland heeft een geschiedenis, er zijn bossen met aapjes, koraalriffen met exotische vissen en heerlijke maaltijden. Zanzibar wordt niet voor niets het kruideneiland genoemd. Het beste van de zee wordt hier recht uit het water gehaald en de verleidelijkste vruchten worden vers van de bomen geplukt.
In de namiddag dwalen we rond in de nauwe straatjes van Stone Town, waar een gezellige drukte heerst, die doet denken aan de soeks van Marrakech. ‘s Avonds zitten we met een vers sapje in de hand en onze voetjes in het zand onder een genadeloos mooie sterrenhemel…
In de namiddag dwalen we rond in de nauwe straatjes van Stone Town, waar een gezellige drukte heerst, die doet denken aan de soeks van Marrakech. ‘s Avonds zitten we met een vers sapje in de hand en onze voetjes in het zand onder een genadeloos mooie sterrenhemel…
Maandag 3 september
De laatste Boonabaanaschooldag voor ons. Binnen enkele dagen gaan ze weer naar hun echte school, waarvoor ze even veel moeten betalen als wij voor onze universitaire opleiding, hoewel ze er niet zo veel van opsteken. We eindigen in schoonheid. Alle kinderen lezen hun verhaaltje en hier en daar merken we toch echt een niveauverschil. Na de siesta mogen ze naar hun videoclipje kijken- ze zijn weer laaiend enthousiast.
Ook in onze laddercompetitie geven ze het beste van zichzelf. Spontaan doen de ploegjes waves en moedigen ze elkaar aan (“yellow as the sun”, “blue like the sky”, “green as the trees”, waaraan Linus, oprechte scout, toevoegt “the green will win because we cannot live without the trees” ). De boona baana’s blijken ongelooflijk goed in “ik ga op reis en ik neem mee”- zelfs de kleine Erick die ik zo graag mee naar huis zo nemen om bij de Akabewelpjes te zetten. Op het eind juichen de winnaars, maar er rollen gelukkig geen tranen bij de verliezers dit keer, hoewel Amina bitsig tekeergaat in het Swahili.
Na het spel nemen we Malinga apart. Hij mag een brief aan zijn toekomstige adoptieouders schrijven, een Canadees koppel van dokters die twee eigen kindjes hebben, met wie Malinga nu al goed opschiet. De brief is hartverwarmend, vooral het oprechte “thank you for playing with me”. Een paar jaar geleden werd Malinga achtergelaten bij een bushalte. Hij was toen zes. Weldra gaat het ventje naar een liefdevol gezin. Boona baana is echt een fantastisch project. Al deze kinderen hebben wel iets vreselijks meegemaakt, maar hier krijgen ze nieuwe kansen. Mama zorgt voor ze, Brooke (de advocate die dit alles begon) vecht voor ze, de vrijwilligers spelen met ze. Ze krijgen onderwijs, psychologische begeleiding en medische verzorging. De gelukkigen onder hen worden geadopteerd en komen weer in een echt gezin terecht. De anderen krijgen kansen op werk en op een toekomst. Het geeft een goed gevoel om een klein steentje te kunnen bijdragen aan dit alles. Wij dromen al van een pink door home, als opvolger voor boona baana’s green door home (groen en rose zijn de inspirerende kleuren van vier op een rij, een spel dat hier overdreven veel wordt gespeeld- tussenstand: 74 voor Magalie, 70 voor Chris).
Ook in onze laddercompetitie geven ze het beste van zichzelf. Spontaan doen de ploegjes waves en moedigen ze elkaar aan (“yellow as the sun”, “blue like the sky”, “green as the trees”, waaraan Linus, oprechte scout, toevoegt “the green will win because we cannot live without the trees” ). De boona baana’s blijken ongelooflijk goed in “ik ga op reis en ik neem mee”- zelfs de kleine Erick die ik zo graag mee naar huis zo nemen om bij de Akabewelpjes te zetten. Op het eind juichen de winnaars, maar er rollen gelukkig geen tranen bij de verliezers dit keer, hoewel Amina bitsig tekeergaat in het Swahili.
Na het spel nemen we Malinga apart. Hij mag een brief aan zijn toekomstige adoptieouders schrijven, een Canadees koppel van dokters die twee eigen kindjes hebben, met wie Malinga nu al goed opschiet. De brief is hartverwarmend, vooral het oprechte “thank you for playing with me”. Een paar jaar geleden werd Malinga achtergelaten bij een bushalte. Hij was toen zes. Weldra gaat het ventje naar een liefdevol gezin. Boona baana is echt een fantastisch project. Al deze kinderen hebben wel iets vreselijks meegemaakt, maar hier krijgen ze nieuwe kansen. Mama zorgt voor ze, Brooke (de advocate die dit alles begon) vecht voor ze, de vrijwilligers spelen met ze. Ze krijgen onderwijs, psychologische begeleiding en medische verzorging. De gelukkigen onder hen worden geadopteerd en komen weer in een echt gezin terecht. De anderen krijgen kansen op werk en op een toekomst. Het geeft een goed gevoel om een klein steentje te kunnen bijdragen aan dit alles. Wij dromen al van een pink door home, als opvolger voor boona baana’s green door home (groen en rose zijn de inspirerende kleuren van vier op een rij, een spel dat hier overdreven veel wordt gespeeld- tussenstand: 74 voor Magalie, 70 voor Chris).
Tuesday, September 4, 2007
Zondag 2 september
Vandaag vertrekt Marissa naar Zanzibar. Dus… Vraag van de dag: hoe ver kan je met een katje gooien? (Zonder het echt pijn te doen en uitsluitend om educatieve redenen natuurlijk, dat katje moet leren dat het niet in onze benen mag komen klauwen, dat het niet op onze tafel mag klimmen en dat het zijn vlooien moet bijhouden.)
Zaterdag 1 september
We maken een videoclip met de kinderen- shaken met Shakira!
Alberto komt terug van Zanzibar en maakt ons helemaal warm voor het eiland dat iedereen omschrijft als een paradijs (wij vertrekken dinsdag!). Voor Alberto was er naast het snorkelen boven uitzonderlijk koraalrif, het muziek spelen en het relaxen op het strand ook nog een romance met een Italiaanse. Hij is nog helemaal in de wolken, maar moet zich snel klaarmaken voor zijn vlucht naar Spanje. Bij het afscheid zingen de kinderen weer hun goodbye-liedje en vloeien er traantjes. Mandara zegt treurig dat alle vrijwilligers beloven terug te komen, maar dat ze het bijna nooit doen. Hij mist Deane nog steeds en vindt elke dag wel een aanleiding om over haar te beginnen.
Wij gaan –om ons verlies te verwerken, goed excuus- nog eens uit s avonds, gelukkig een keertje geen wazungu place. Er speelt een band en er zijn weer meisjes die ongelooflijk goed met hun kont kunnen schudden. Om de boel verder op te vrolijken, is er een kerel die iedereen komt zegenen en eentje die wijn broek tot onder zijn oksels heeft opgetrokken omdat hij denkt dat hij er belangrijk uitziet zo. Bij de toiletten leert een vlotte Tanzaniaanse ons hoe we assertief moeten zijn om aan een wc te geraken. En zo gaat er alweer een leerzame dag voorbij.
Alberto komt terug van Zanzibar en maakt ons helemaal warm voor het eiland dat iedereen omschrijft als een paradijs (wij vertrekken dinsdag!). Voor Alberto was er naast het snorkelen boven uitzonderlijk koraalrif, het muziek spelen en het relaxen op het strand ook nog een romance met een Italiaanse. Hij is nog helemaal in de wolken, maar moet zich snel klaarmaken voor zijn vlucht naar Spanje. Bij het afscheid zingen de kinderen weer hun goodbye-liedje en vloeien er traantjes. Mandara zegt treurig dat alle vrijwilligers beloven terug te komen, maar dat ze het bijna nooit doen. Hij mist Deane nog steeds en vindt elke dag wel een aanleiding om over haar te beginnen.
Wij gaan –om ons verlies te verwerken, goed excuus- nog eens uit s avonds, gelukkig een keertje geen wazungu place. Er speelt een band en er zijn weer meisjes die ongelooflijk goed met hun kont kunnen schudden. Om de boel verder op te vrolijken, is er een kerel die iedereen komt zegenen en eentje die wijn broek tot onder zijn oksels heeft opgetrokken omdat hij denkt dat hij er belangrijk uitziet zo. Bij de toiletten leert een vlotte Tanzaniaanse ons hoe we assertief moeten zijn om aan een wc te geraken. En zo gaat er alweer een leerzame dag voorbij.
Vrijdag 31 augustus
Onze danslessen op Coco Beach gaan vandaag door. De wazungugirls krijgen een stevige work-out, gevolgd door een applaus van ons –vrij talrijk- publiek. Dan is het aan de kinderen. Na hun dansles maken ze zich ongelooflijk nat en vuil door gewoon met hun kleren aan in zee en zand te spelen. Vooral met de jurkjes van Angel en Elisa, waarin ongetwijfeld nog Europese kindjes hun eerste communie hebben gedaan, levert dat een grappig contrast op.
Het strand is hier wit, het water blauw en overal wiegen palmbomen hun takken in de wind. Het paradijselijke plaatje wordt alleen verstoord door aanspoelend afval: hier een stuk piepschuim, daar een wc-bril, … Afval ophalen, recycleren en composteren zijn nog vreemde woorden in Dar. Iedereen heeft ook gewoon zijn eigen vuilnisbeltje in de tuin, dat van tijd tot tijd wordt opgestookt. Er wordt pijnlijk veel afval gedumpt in dit zo mooie land.
De terugweg met de natte kinderen in het kleine busje is weer avontuurlijk. Je mag echt niet te lang stilstaan bij de verhalen die je hoort van auto-ongelukken, waarbij de slachtoffers worden beroofd in plaats van geholpen.
S Avonds gaan we uit eten (Chinees). Er wordt voor de zoveelste keer met de rekening geknoeid. De Afrikaan in zijn Chinees outfitje volgt het stappenplan uit “wazungu oplichten voor dummies”.
Stap 1: Geef de wazungu de menukaart die je iedereen geeft.
Stap 2: Neem hun bestelling op.
Stap 3: Laat ze lang genoeg wachten, anders vergeten ze misschien dat ze in Afrika zijn.
Stap 4: Breng het eten dat ze besteld hebben.
Stap 5: Laat ze het eten opeten.
Stap 6: Breng de rekening, zorg dat je her en der de prijs van het menu verdubbeld hebt.
Stap 7: Het zou kunnen dat de wazungu naief zijn, dan heb je nu al je geld binnen. Indien niet, ga naar stap 8.
Stap 8: Als de wazungu niet zo naief zijn, vragen ze wellicht om de menukaart terug te brengen. In dat geval haal je je speciale wazungukaart boven en zeg je dat dit het nieuwe menu is, dat vanaf vandaag ingaat. Als de wazungu lief zijn, zullen ze zich bij de onvoorziene omstandigheden neerleggen en heb je alsnog je geld. Als ze echt hardnekkig zijn, ga dan naar stap 9.
Stap 9: Als de wazungu nog steeds protesteren, zeg dan dat je met de manager gaat praten. Kom terug met een big smile, verontschuldig je uitgebreid, zeg dat de prijzen pas vanaf morgen ingaan en alles op een vergissing berust. Jammer van het geld, maar je kan het de volgende keer misschien nog eens proberen.
Jammer voor onze kelner heeft hij tot en met stap 9 moeten afwerken. Wij hebben namelijk mean Marissa in ons gezelschap.
Na het lekkere etentje en de kennismaking met het stappenplan, belanden we voor de derde keer deze week in een decadent paradijsje. Naast een zwembad nippen we van een groot glas Zuid-Afrikaanse wijn of een cocktail. We beloven dat het de laatste keer is deze week.
Het strand is hier wit, het water blauw en overal wiegen palmbomen hun takken in de wind. Het paradijselijke plaatje wordt alleen verstoord door aanspoelend afval: hier een stuk piepschuim, daar een wc-bril, … Afval ophalen, recycleren en composteren zijn nog vreemde woorden in Dar. Iedereen heeft ook gewoon zijn eigen vuilnisbeltje in de tuin, dat van tijd tot tijd wordt opgestookt. Er wordt pijnlijk veel afval gedumpt in dit zo mooie land.
De terugweg met de natte kinderen in het kleine busje is weer avontuurlijk. Je mag echt niet te lang stilstaan bij de verhalen die je hoort van auto-ongelukken, waarbij de slachtoffers worden beroofd in plaats van geholpen.
S Avonds gaan we uit eten (Chinees). Er wordt voor de zoveelste keer met de rekening geknoeid. De Afrikaan in zijn Chinees outfitje volgt het stappenplan uit “wazungu oplichten voor dummies”.
Stap 1: Geef de wazungu de menukaart die je iedereen geeft.
Stap 2: Neem hun bestelling op.
Stap 3: Laat ze lang genoeg wachten, anders vergeten ze misschien dat ze in Afrika zijn.
Stap 4: Breng het eten dat ze besteld hebben.
Stap 5: Laat ze het eten opeten.
Stap 6: Breng de rekening, zorg dat je her en der de prijs van het menu verdubbeld hebt.
Stap 7: Het zou kunnen dat de wazungu naief zijn, dan heb je nu al je geld binnen. Indien niet, ga naar stap 8.
Stap 8: Als de wazungu niet zo naief zijn, vragen ze wellicht om de menukaart terug te brengen. In dat geval haal je je speciale wazungukaart boven en zeg je dat dit het nieuwe menu is, dat vanaf vandaag ingaat. Als de wazungu lief zijn, zullen ze zich bij de onvoorziene omstandigheden neerleggen en heb je alsnog je geld. Als ze echt hardnekkig zijn, ga dan naar stap 9.
Stap 9: Als de wazungu nog steeds protesteren, zeg dan dat je met de manager gaat praten. Kom terug met een big smile, verontschuldig je uitgebreid, zeg dat de prijzen pas vanaf morgen ingaan en alles op een vergissing berust. Jammer van het geld, maar je kan het de volgende keer misschien nog eens proberen.
Jammer voor onze kelner heeft hij tot en met stap 9 moeten afwerken. Wij hebben namelijk mean Marissa in ons gezelschap.
Na het lekkere etentje en de kennismaking met het stappenplan, belanden we voor de derde keer deze week in een decadent paradijsje. Naast een zwembad nippen we van een groot glas Zuid-Afrikaanse wijn of een cocktail. We beloven dat het de laatste keer is deze week.
Donderdag 30 augustus
Omdat de auto weer stuk is, wordt onze trip naar Coco Beach uitgesteld. We spelen dus gewoon wat rond The Green Door Home en laten de kinderen nog wat kunst “voor de rijke Japanners” maken.
S Avonds gaan we naar de enige cinema van Dar es Salaam, die in Mlimani. Hier worden Amerikaanse blockbusters afgewisseld met Bollywoodproducties. Wij geven The Bourne Ultimatum (categorie 1- Amerikaanse blockbuster) een kans en komen zo in een flitsende actiefilm terecht, in een comfortabele zetel in een chique cinemazaal. Het enige wat ons aan de buitenwereld herinnert, is de rat die hier rondkruipt. Voetjes omhoog dus. Na de film verlaten we de burcht Mlimani. We passeren de bewakers die hun gigantische geweren schietensklaar lijken te houden, onderhandelen voor een taxi en komen weer veilig thuis in onze net iets meer Tanzaniaanse omgeving.
S Avonds gaan we naar de enige cinema van Dar es Salaam, die in Mlimani. Hier worden Amerikaanse blockbusters afgewisseld met Bollywoodproducties. Wij geven The Bourne Ultimatum (categorie 1- Amerikaanse blockbuster) een kans en komen zo in een flitsende actiefilm terecht, in een comfortabele zetel in een chique cinemazaal. Het enige wat ons aan de buitenwereld herinnert, is de rat die hier rondkruipt. Voetjes omhoog dus. Na de film verlaten we de burcht Mlimani. We passeren de bewakers die hun gigantische geweren schietensklaar lijken te houden, onderhandelen voor een taxi en komen weer veilig thuis in onze net iets meer Tanzaniaanse omgeving.
Woensdag 29 augustus
Een doordeweekse dag die begint met Boona Baana School en eindigt in een lokale pub. S Middags gaan we naar Shoprite in Mlimani- het stukje Amerika in Dar Es Salaam. Hier kopen we de luxeproducten die de straathoekwinkeltjes ons niet kunnen bezorgen, zoals Zuid-Afrikaanse Cornflakes, fishsticks, appels, chocola, extreem dure kaas uit Holland, pasta en rijst zonder stenen (voor rijst met stenen kan je wel in de straathoekwinkeltjes terecht).
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Woensdag 29 augustus
Een doordeweekse dag die begint met Boona Baana School en eindigt in een lokale pub. S Middags gaan we naar Shoprite in Mlimani- het stukje Amerika in Dar Es Salaam. Hier kopen we de luxeproducten die de straathoekwinkeltjes ons niet kunnen bezorgen, zoals Zuid-Afrikaanse Cornflakes, fishsticks, appels, chocola, extreem dure kaas uit Holland, pasta en rijst zonder stenen (voor rijst met stenen kan je wel in de straathoekwinkeltjes terecht).
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Dinsdag 28 augustus
Vraag van de dag: hoe geraken we voorbij die fatso in het internetcafe? Hij is de dikste mens die we hier al zijn tegengekomen en draagt een basketbalshirt waar alle boonabaanakindjes tesamen in zouden passen. Een leuk weetje dat we van Chris hoorden, is dat op de champion-basketbalshirts die je hier ziet, vaak niet de winnaar, maar de naam van de zilveren medaille staat. De op voorhand gemaakte overwinningsshirts van die ploeg (inclusief de XXXXL voor de dikste Amerikaanse fans) moeten na het verliezen van de finale dus naar Afrika worden opgestuurd, waar de meeste mensen het basketbal toch niet volgen. Uiteindelijk slagen we er toch in de fatso-blokkade te overwinnen en onze papieren te laten printen.
Bij de kinderen gaat het er nog steeds kunstzinnig aan toe. Isaack en Isakwisa maken echt iets moois van hun werkje. Misschien kunnen we ook nog wel iets doen met hun talent.
S Avonds kijken we naar ‘Mr Bini’ (Bean) en “It Might Be You” (de geflipte Filippijnse soap) samen met de kinderen.
Bij de kinderen gaat het er nog steeds kunstzinnig aan toe. Isaack en Isakwisa maken echt iets moois van hun werkje. Misschien kunnen we ook nog wel iets doen met hun talent.
S Avonds kijken we naar ‘Mr Bini’ (Bean) en “It Might Be You” (de geflipte Filippijnse soap) samen met de kinderen.
Subscribe to:
Comments (Atom)