Woensdag 5 september

Na een ontbijt op het dak bekijken we de Tingatinga-paintings en andere koopwaar van wat naderbij. Even staan we stil bij de slavenhandel, in een piepkleine donkere cel die herinnert aan de gruwel en in de Anglicaanse kerk ernaast, die de doden eert en het einde van de handel viert. Daarna concentreren we ons weer op de schoonheid van het huidige Zanzibar. We willen op zoek gaan naar de rode colobusaapjes, dieren die enkel in Zanzibars Jozani Forest leven en met uitsterven bedreigd zijn.
We doen zoals mijn reisgids, de Rough Guide, voorschrijft en nemen de daladala. Het duurt vreselijk lang voor het busje eindelijk vertrekt. Eens we over de hobbelige wegen beginnen te tsjokken, stoppen we zowat om de twintig meter voor een nieuwe lading hout of extra passagiers. Onderweg zien we het romantische Afrika: wild groen, pitoreske hutjes en lachende mensen die alles rustig aan doen. Na twee uur hobbelen, gesqueezed zitten en niet begrijpen wat de medepassagiers zeggen, zijn we blij als er nog een blanke opstapt. “Hey mzungu” roep ik (tot groot jolijt van de andere passagiers die dachten dat zij de enigen waren die dat woord te pas en te onpas roepen) en vraag of zij misschien weet waar Jozani Forest is. Als blijkt dat we Jozani al gepasseerd zijn, concluderen we dat de rough guide ons toch iets te rough is.
We persen ons bij de volgende stop een weg naar buiten en gaan meteen op zoek naar een toilet, want ik (Leentje) moet al van bij het begin van de hobbelige rit dringend plassen. De wet van Murphy slaat genadeloos toe: als ik eindelijk bij het toilet ben, blijk ik niet alleen. Er leeft hier ook een nest wespen. Snel naar buiten dus, met gelukkig maar een klein prikje in de arm.
De volgende opdracht is het sluiten van een goede taxideal (de daladala terug zien we niet meer zitten). Dat gaat opmerkelijk vlot. Een kwartier lang kunnen we ons nestelen op een comfortabel ruime achterbank, hebben we een rustige chauffeur en een grappige copiloot. Dan voorspelt een boos telefoontje onheil. We moeten terugkeren omdat er eerder op de dag iets uit het busje gestolen is. Dus worden wij terug afgezet waar we werden opgepikt en moeten we wachten tot onze chauffeurs hun zaken geregeld hebben. Wanneer we ons echt beginnen af te vragen of ze nog zullen terugkomen, doemt het busje toch op en kunnen we weer richting Stone Town vertrekken. Voor de vierde keer vandaag passeren we Jozani Forest, zonder ook maar een glimp van die rotaapjes op te vangen.
Het is al lang donker dus de weg naar huis is weer spannend (zullen we alle fietsers zonder lichten ontwijken?) en we zijn blij als we aankomen. We verwennen onze vermoeide lichamen met overheerlijk eten (chocoladecocostaart!) en kruipen vroeg onder de wol.