Magalie ziet de Masaibewakers van de buren hun ochtendgymnastiek doen: de traditionele springdans die je altijd op tv ziet als het over Afrika gaat. Dat zie je hier dus ook in de steden. Als je niet onder de douche staat zoals leentje natuurlijk.
Nadat we de boemannen van de boonabaanaschool hebben gespeeld, laten we de kinderen "kunstwerkjes" maken die in Japan geveild zullen worden.
Vraag van de dag: is Chris echt zijn Chinees aan het oefenen tijdens de afwas of wil hij gewoon wat aandacht? (heeft zijn ipod in zijn oren, zegt wat shing en shang en af en toe vraagt hij aan de vermeende chinees in zijn ipod "say that again")
Voor we gaan slapen, rekenen we (lees Leen) af met de spin in Magalie s bed. Het was waarschijnlijk niet de enige, want de volgende dag heeft ze weer de vreemdste beten op haar benen. Daar gaan we weer...
Tuesday, August 28, 2007
zondag 26 augustus
Op onze korte nacht volgt een luie zondag. Marissa s vriendin Felicia, een Duitse rechtenstudente, arriveert vandaag. De organisatie waarvoor zij gaat werken had voor haar een verblijf geregeld in het enige omheinde huis van een enge buurt, waar ze het bed moest delen met twee meisjes die geen Engels spraken en waar ze geen muskietennetten hadden. Je kan hier duidelijk ook pech hebben als je vrijwilligerswerk komt doen. Bij boona baana ben je als vrijwilliger gelukkig met je gat in de boter gevallen. Felicia komt dan maar bij ons wonen.
Na een ruw spelletje voetbal met de jongens maken we frietjes en rijst (!) met Alberto en Chris. We laten het smaken en hebben we nog amusante gesprekken over koetjes en kalfjes, holes en goals.
Na een ruw spelletje voetbal met de jongens maken we frietjes en rijst (!) met Alberto en Chris. We laten het smaken en hebben we nog amusante gesprekken over koetjes en kalfjes, holes en goals.
Zaterdag 25 augustus
Een aangename verrassing vanmiddag: het meisje van het internetcafe waar ik gisteren mijn geld, mijn gsm en mijn dagboekje vergat, heeft de spullen voor me opzij gelegd. In de namiddag organiseren we een painting party voor de kinderen uit de buurt. Mama s zus praat over het thema (“excellence” of “uitmuntendheid”), dan schilderen de kinderen en spelen wat, daarna pikt mamas zus er enkele tekeningen uit en komen hun makers erover vertellen. Afsluiten doen we –uiteraard- met cake.
Alberto komt terug met grappige safariverhalen. We gaan pizza eten en sluiten de dag af in een dansclub-restaurant met een live jazzband (Sweet Eazy).
Alberto komt terug met grappige safariverhalen. We gaan pizza eten en sluiten de dag af in een dansclub-restaurant met een live jazzband (Sweet Eazy).
Vrijdag 24 augustus
We maken zandregenboogpotjes en kijken mee naar de Filippijnse soap die de kinderen volgen – een hilarische gedubte reeks met een she-man, veel huilende mensen en slechte versiertrucs. S Avonds gaan we eten in een lokaal restaurantje, waar ze iets min of meer eetbaars op ons bord scheppen.
Donderdag 23 augustus
Als verrassing voor de kinderen hebben we (nu ja, Marissa) danslessen geregeld met de dansers van Coco Beach. De wazungugirls doen natuurlijk mee, kwestie van voor een komische noot te zorgen.
S Avonds maken we kennis met “the Chris guy” die al enkele weken aangekondigd wordt al seen rijke Amerikaanse advocaat maar absoluut niet aan Marissa s vooropgestelde beeld voldoet. (Gelukkig!) Om te beginnen is hij zwart –iets dat de kinderen maar niet willen begrijpen. Iedereen denkt hier blijkbaar dat Amerikanen wazungu horen te zijn en dat Chris zeker een Keniaan is. Verder is hij behulpzaam bij het koken en leuk met de kinderen. Kortom, een plezier om in huis te hebben, die Chris guy. Vanaf morgen trekt hij bij ons in.
S Avonds maken we kennis met “the Chris guy” die al enkele weken aangekondigd wordt al seen rijke Amerikaanse advocaat maar absoluut niet aan Marissa s vooropgestelde beeld voldoet. (Gelukkig!) Om te beginnen is hij zwart –iets dat de kinderen maar niet willen begrijpen. Iedereen denkt hier blijkbaar dat Amerikanen wazungu horen te zijn en dat Chris zeker een Keniaan is. Verder is hij behulpzaam bij het koken en leuk met de kinderen. Kortom, een plezier om in huis te hebben, die Chris guy. Vanaf morgen trekt hij bij ons in.
Woensdag 22 augustus
We maken windmolentjes met de kinderen. Ze zijn niet allemaal even enthousiast. Als de jongens aan een spelletje voetbal beginnen, komt Elisa met ons kaartspelen. Als een kleine maffiabaas (play! stop! you!) is ze op haar grappigst. Zes jaar en al zo n grote mond. Reken daar haar gewoonte bij om haar kleren uit te trekken, denk aan haar kontschudkunsten en haar truukjes met haar tong en je weet dat zij later echt nasty wordt. Samen met Mandara -10 jaar, even mooi gezichtje als Elisa, even dirty dancing (met stootbewegingen!)- zal ze zeker vele harten breken.
We sluiten de avond heerlijk af in een Maleisisch restaurant waar ze ons echt verwennen (verse sapjes, uitgebreid buffet, soep, dessert, …) voor minder dan zeven euro. Genieten.
We sluiten de avond heerlijk af in een Maleisisch restaurant waar ze ons echt verwennen (verse sapjes, uitgebreid buffet, soep, dessert, …) voor minder dan zeven euro. Genieten.
Wednesday, August 22, 2007
Dinsdag 21 augustus
Boona Baana School is een echte kwelling vandaag. De kinderen vinden ons veeleisend. Wij vinden dat zij beter hun best moeten doen. Begrijpend lezen en creatief schrijven zijn duidelijk geen vaardigheden waarop ze in hun school oefenen. Hoewel ze goed genoeg Engels kunnen, weten ze niet wat ze lezen en kunnen de meeste van hen geen drie zinnen op papier krijgen. Nog veel werk aan de winkel dus. We komen te weten dat de leerkrachten in de public schools hier knuppels hebben om mee te slaan, terwijl de kinderen in de privescholen mogen doen waar ze zin in hebben. Voor de boona baanas is het minste kwaad gekozen, wat wel betekent dat ze weinig discipline kennen.
Na de pijnbank van het (doen) lezen en schrijven, komen gelukkig weer de spelletjes. We doen een estafetterace tussen twee teams. Het water en de bloem kan natuurlijk niet ontbreken , wat leuke beelden oplevert. De kinderen zijn heel competitief en de race eindigt in tranen voor de verliezers, die op gejuich worden onthaald door de winnaars.
Wat de goeie verstandhouding in het huis betreft, we schieten nu best wel op met Marissa, zo lang ze niet al te veel inleving in haar kattenwereld vraagt en niet al te luid "Frieeeeda" (=kat) roept.
Na de pijnbank van het (doen) lezen en schrijven, komen gelukkig weer de spelletjes. We doen een estafetterace tussen twee teams. Het water en de bloem kan natuurlijk niet ontbreken , wat leuke beelden oplevert. De kinderen zijn heel competitief en de race eindigt in tranen voor de verliezers, die op gejuich worden onthaald door de winnaars.
Wat de goeie verstandhouding in het huis betreft, we schieten nu best wel op met Marissa, zo lang ze niet al te veel inleving in haar kattenwereld vraagt en niet al te luid "Frieeeeda" (=kat) roept.
Maandag 20 augustus
Vandaag wordt Isakwisas verjaardag gevierd. Door een communicatieprobleempje tussen ons en mama Jennifer krijgen de kinderen s middags spinazie met puree en bonen van Beatrice EN pannenkoeken van ons. Gelukkig zijn het goeie etertjes hier en geraakt alles op.
In de namiddag rijden we de stad rond in daladalas op zoek naar een Mastercardautomaat die het doet: een hele opgave. Laat je nooit door een bankbediende wijsmaken dat Mastercard even wijd verspreid is als VISA. Als we eindelijk geld hebben, kunnen we naar de winkel.
S Avonds spelen we “muzikaal pak” en de klassieke dansspelletjes die ze zo leuk vinden. Uiteraard is er taart en worden er weer hapjes met de vork uitgedeeld- een gewoonte die ik ga invoeren in Belgie.
Mama krijgt vandaag te horen dat de ziekte die haar nu al weken kwelt dan toch malaria is, hoewel we vorige week negatief testte in het hospitaal. Het was al lang geleden, zegt ze, al een heel jaar. De malariapilletjes die wij zo stipt mogelijk proberen te nemen worden niet voor langer dan twee maanden voorgeschreven. Bijgevolg kennen alle kinderen de ziekte al en heeft zelfs baby Josephine al een aantal keren malaria gehad. Malaria hoort hier gewoon bij het leven.
In de namiddag rijden we de stad rond in daladalas op zoek naar een Mastercardautomaat die het doet: een hele opgave. Laat je nooit door een bankbediende wijsmaken dat Mastercard even wijd verspreid is als VISA. Als we eindelijk geld hebben, kunnen we naar de winkel.
S Avonds spelen we “muzikaal pak” en de klassieke dansspelletjes die ze zo leuk vinden. Uiteraard is er taart en worden er weer hapjes met de vork uitgedeeld- een gewoonte die ik ga invoeren in Belgie.
Mama krijgt vandaag te horen dat de ziekte die haar nu al weken kwelt dan toch malaria is, hoewel we vorige week negatief testte in het hospitaal. Het was al lang geleden, zegt ze, al een heel jaar. De malariapilletjes die wij zo stipt mogelijk proberen te nemen worden niet voor langer dan twee maanden voorgeschreven. Bijgevolg kennen alle kinderen de ziekte al en heeft zelfs baby Josephine al een aantal keren malaria gehad. Malaria hoort hier gewoon bij het leven.
Zondag 19 augustus
Nu Deane vertrokken is, kunnen wij in haar kamer slapen, de mooiste van het vrijwilligershuis, met een proper badkamertje aan met een zittoilet (i.p.v. een hurktoilet). We verhuizen onze spullen en met ons komt er weer water in het huis. Eindelijk nog eens douchen!
Als we zelf proper zijn, beginnen we aan onze kleren. Ze zijn nog vuiler dan we dachten. Het water kleurt echt zwart van de was. En onze kleren? Nu ja, die krijgen toch ongeveer hun oorspronkelijke kleur terug.
Na onze wasbeurt is het al vijf uur. We gaan nog wat lezen met de meest ijverige boona baanas (zij die ook op zondag willen lezen hoewel ze niet moeten), eten en kruipen ons bed in, nog moe van de fiesta van gisteren. Alweer is er een dag voorbij gevlogen.
Als we zelf proper zijn, beginnen we aan onze kleren. Ze zijn nog vuiler dan we dachten. Het water kleurt echt zwart van de was. En onze kleren? Nu ja, die krijgen toch ongeveer hun oorspronkelijke kleur terug.
Na onze wasbeurt is het al vijf uur. We gaan nog wat lezen met de meest ijverige boona baanas (zij die ook op zondag willen lezen hoewel ze niet moeten), eten en kruipen ons bed in, nog moe van de fiesta van gisteren. Alweer is er een dag voorbij gevlogen.
Sunday, August 19, 2007
zaterdag 18 augustus
Hoewel het droogseizoen is, valt het water vandaag met bakken uit de hemel. Goed voor de watervoorraad in het vrijwilligershuis (waar er nog steeds niets uit de kraan komt), minder goed voor “SM Fiesta!” het muziekfestival waar we in de namiddag naartoe gaan. Het loopt maar liefst 8 uur vertraging op. Niemand die klaagt. De regen zorgt voor onvergetelijke festivalbeelden: duizenden mensen die met een tuinstoel boven hun hoofd staan te shaken.
Wij shaken mee, maar vallen wel op als wazungu. In de buurt van de boona baana hebben we daar geen last van, daar kennen ze ons ondertussen, maar hier worden we regelmatig aangesproken op ons blanke velletje. Vooral Magalie s lichtblonde krullen zijn altijd terug te vinden tussen de zwarte kroezels.
Sterren van de avond zijn Kofi Olomide (big in Kongo, maar eigenlijk ziet hij er echt idioot uit in zijn wit elvispakje en zijn het zijn danseressen die de show maken) en Kevin Little.
Om een uur of vier, na een wilde taxirit (twee spookrijders tegengekomen!) liggen we in ons bedje.
Wij shaken mee, maar vallen wel op als wazungu. In de buurt van de boona baana hebben we daar geen last van, daar kennen ze ons ondertussen, maar hier worden we regelmatig aangesproken op ons blanke velletje. Vooral Magalie s lichtblonde krullen zijn altijd terug te vinden tussen de zwarte kroezels.
Sterren van de avond zijn Kofi Olomide (big in Kongo, maar eigenlijk ziet hij er echt idioot uit in zijn wit elvispakje en zijn het zijn danseressen die de show maken) en Kevin Little.
Om een uur of vier, na een wilde taxirit (twee spookrijders tegengekomen!) liggen we in ons bedje.
vrijdag 17 augustus
Nog steeds geen water in ons guesthouse (net als in het vrijwilligershuis). Wel lijkt het erop dat we de insecten aan het overwinnen zijn. Ik heb geen extra beten, Magalie "maar" twee.
In de namiddag gaan we met zn allen naar het concert van Linus (de oudste van de kinderen) en zn band Mafaia. Het shakerteam laat zien dat Isakwisa niet de enige Tanzaniaan is die goeie Michael Jackson-imitaties doet. Wanneer de kinderen op het podium mogen, geeft Hamida -een speelkameraadje van de boona baanas- ons een staaltje van het meest dirty dancing dat ik ooit heb gezien van een zesjarige. ze klopt zelfs onze eigenste elba en elisa in het poepwiggelen.
Na al dat shaken kijken we nog naar brother bear. Dan gaan we slapen.
In de namiddag gaan we met zn allen naar het concert van Linus (de oudste van de kinderen) en zn band Mafaia. Het shakerteam laat zien dat Isakwisa niet de enige Tanzaniaan is die goeie Michael Jackson-imitaties doet. Wanneer de kinderen op het podium mogen, geeft Hamida -een speelkameraadje van de boona baanas- ons een staaltje van het meest dirty dancing dat ik ooit heb gezien van een zesjarige. ze klopt zelfs onze eigenste elba en elisa in het poepwiggelen.
Na al dat shaken kijken we nog naar brother bear. Dan gaan we slapen.
Friday, August 17, 2007
Donderdag 16 augustus
Vandaag gaan we naar Coco Beach. Met 18 mensen in een busje waar in Belgie 9 mensen in zouden mogen (moest het gordels hebben). Net gepast. Onze eigen Boonabaanadaladala.
Op het strand vliegeren de kinderen. Ze hebben echt schitterende kites, die we enkele dagen geleden gedurende drie uur ontward hebben. Als de kinderen uitgekeken raken op hun luchtspektakel, vangen ze nog wat visjes en krabjes. We trakteren hen op chipsy maiai (= omelet met frietjes in) en gaan nog naar een drum- en dansvoorstelling kijken, die een paar mannen speciaal voor de kinderen geven.
Na de plakkerige trip gaan we naar ons guesthouse om daar een douche te nemen. We ontdekken dat de kranen niet meer lekken. Hersteld? Neenee. Gewoon ook hier geen water meer. Allemaal opgelekt.
Wel hersteld: de deurklink die Magalie gisteren afbrak in het vrijwilligershuis.
s Avonds nog het afscheidsfeestje van de kinderen voor Deane. De kinderen komen een voor een naar voren om haar iets te wensen en zingen een liedje waar je zo van zou beginnen wenen, iets met heel veel goodbye. Ze zullen ze missen.
Op het strand vliegeren de kinderen. Ze hebben echt schitterende kites, die we enkele dagen geleden gedurende drie uur ontward hebben. Als de kinderen uitgekeken raken op hun luchtspektakel, vangen ze nog wat visjes en krabjes. We trakteren hen op chipsy maiai (= omelet met frietjes in) en gaan nog naar een drum- en dansvoorstelling kijken, die een paar mannen speciaal voor de kinderen geven.
Na de plakkerige trip gaan we naar ons guesthouse om daar een douche te nemen. We ontdekken dat de kranen niet meer lekken. Hersteld? Neenee. Gewoon ook hier geen water meer. Allemaal opgelekt.
Wel hersteld: de deurklink die Magalie gisteren afbrak in het vrijwilligershuis.
s Avonds nog het afscheidsfeestje van de kinderen voor Deane. De kinderen komen een voor een naar voren om haar iets te wensen en zingen een liedje waar je zo van zou beginnen wenen, iets met heel veel goodbye. Ze zullen ze missen.
woensdag 15 augustus
Stommiteit van de dag: Leen stopt haar vingers tussen de (toegooi)deur en krijgt ze er niet meer uit. AU. Ze zal het nog twee dagen voelen.
Vraag van de dag: hoe komen wij aan al die beten op onze voeten?? We zien geen muggen in onze kamer, slapen onder ons net en doen op tijd DEET op. Toch staan onze witte benen vol rode stippen- verschrikkelijk jeukende rode stippen. Misschien zijn het "bedbugs" die ons pesten. Dus wassen we onze lakens met kokend water. Een hele klus in een huis waar er geen drup uit de kraan komt (bij de kinderen overtappen in flessen, flessen in kommen kappen, koken, kommen in wastobbes kappen,... ).
Wanneer Magalie het waswater weggooit achteraf, even vergetend dat we niets meer hebben om het toilet mee door te spoelen, begint Marissa (weer) te zeuren. Haar regeltjesdwang in combinatie met haar overdreven kattenliefde (ze vindt het zelfs schattig als er vlooien op de katten zitten en als je per ongeluk op een van de vijf katten trapt, wannneer die zo dom zijn om onder je voet te komen zitten, maakt ze er een drama van) begint op onze zenuwen te werken. Jammer dat Alberto en Deane bijna vertrekken en dat Marissa nog blijft... Gelukkig kunnen we er s avonds nog eens goed mee lachen samen met Alberto (lookalike van Emmanuel ''me know nothing" uit Fawlty Towers), die al drie weken met Marissa samenwoont en er ook zijn buik van vol heeft. Vooral om de schreeuw "Frieeeeeeeeeeeeeeeeeda" (is een van de katten die op de loop is voor haar) moeten we heel hard lachen.
Vraag van de dag: hoe komen wij aan al die beten op onze voeten?? We zien geen muggen in onze kamer, slapen onder ons net en doen op tijd DEET op. Toch staan onze witte benen vol rode stippen- verschrikkelijk jeukende rode stippen. Misschien zijn het "bedbugs" die ons pesten. Dus wassen we onze lakens met kokend water. Een hele klus in een huis waar er geen drup uit de kraan komt (bij de kinderen overtappen in flessen, flessen in kommen kappen, koken, kommen in wastobbes kappen,... ).
Wanneer Magalie het waswater weggooit achteraf, even vergetend dat we niets meer hebben om het toilet mee door te spoelen, begint Marissa (weer) te zeuren. Haar regeltjesdwang in combinatie met haar overdreven kattenliefde (ze vindt het zelfs schattig als er vlooien op de katten zitten en als je per ongeluk op een van de vijf katten trapt, wannneer die zo dom zijn om onder je voet te komen zitten, maakt ze er een drama van) begint op onze zenuwen te werken. Jammer dat Alberto en Deane bijna vertrekken en dat Marissa nog blijft... Gelukkig kunnen we er s avonds nog eens goed mee lachen samen met Alberto (lookalike van Emmanuel ''me know nothing" uit Fawlty Towers), die al drie weken met Marissa samenwoont en er ook zijn buik van vol heeft. Vooral om de schreeuw "Frieeeeeeeeeeeeeeeeeda" (is een van de katten die op de loop is voor haar) moeten we heel hard lachen.
dinsdag 14 augustus
Vraag van de dag: waarom immiteer je een geit als je erwtjes wil verkopen? Hier loopt iedere morgen een kerel luid te mekkeren: nyereereererererere (betekent erwtjes in het swahili, denken we tenminste).
We leren de kinderen "schipper mag ik overvaren" (sailor can I cross the line, yes or no... geimproviseerde vertaling).
s Avonds leren we Deane BELGISCHE pannenkoeken kennen (haar dikke Australische koekjes zien er niet uit). De appeltjes worden vervangen door bananen. Lekkerrrrr.
We leren de kinderen "schipper mag ik overvaren" (sailor can I cross the line, yes or no... geimproviseerde vertaling).
s Avonds leren we Deane BELGISCHE pannenkoeken kennen (haar dikke Australische koekjes zien er niet uit). De appeltjes worden vervangen door bananen. Lekkerrrrr.
maandag 13 augustus
De raketten zijn een succes. Afgaan doen ze allemaal, sommigen ook echt ver en hoog. Als ze dan landen, lopen enkele van de kinderen er juichend naartoe. Samuel is al ziek sinds we hier zijn (longontsteking, koorts,...) We zien hem vandaag, wanneer hij zijn raket de lucht in mag schieten, voor het eerst lachen.
s Avonds koken we spaghetti met de andere vrijwilligers hier, het lekkerste dat we totnogtoe hebben gegeten. We zullen hier nog creatief moeten zijn met de beperktere keuze aan groenten en de slechte kookpotten, als we elke dag iets lekkers op ons bord willen. Alberto heeft ons wel al lekkere panfrietjes leren maken.
Wat we vanavond gehoord hebben van Marco is minder smakelijk. Tot nu toe voelen we ons best wel veilig op straat. Iedereen zegt vriendelijk hallo en we worden niet lastiggevallen. Op de weg van het vrijwilligershuis naar ons guesthouse passeren we Masai-bewakers. Zij kennen onze gezichten ondertussen en zullen hun speer wel bovenhalen als ons iets gebeurt ;) Verder gaat onze weg steeds langs huizen. Volgens Marco betekent dat dat je onmiddellijk geholpen wordt wanneer je om hulp roept als je bijvoorbeeld bestolen wordt. Alleen... Dat helpen loopt soms uit de hand. Omdat de politie hier corrupt en onbetrouwbaar is, pakt de buurt haar criminelen zelf aan. Dieven worden dus in elkaar geslagen, soms doodgeschopt of zelfs... levend verbrand. Marco raadt ons aan van "help" te roepen als we lastiggevallen moesten worden, over "thiefs" kunnen we beter zwijgen, als we niemand de dood willen injagen. Slik.
Wanneer we s avonds naar the guesthouse gaan, zijn we toch iets meer op onze hoede dan anders. Plots springt Magalie een halve meter de lucht in. Daarna natuurlijk ook Leen. Onverwachts is er iemand in een wit hemd langs de kant van de weg opgedoken. Dan verschijnt er boven het witte hemd dat we zien een witte glimlach en moeten wij om onszelf lachen...
s Avonds koken we spaghetti met de andere vrijwilligers hier, het lekkerste dat we totnogtoe hebben gegeten. We zullen hier nog creatief moeten zijn met de beperktere keuze aan groenten en de slechte kookpotten, als we elke dag iets lekkers op ons bord willen. Alberto heeft ons wel al lekkere panfrietjes leren maken.
Wat we vanavond gehoord hebben van Marco is minder smakelijk. Tot nu toe voelen we ons best wel veilig op straat. Iedereen zegt vriendelijk hallo en we worden niet lastiggevallen. Op de weg van het vrijwilligershuis naar ons guesthouse passeren we Masai-bewakers. Zij kennen onze gezichten ondertussen en zullen hun speer wel bovenhalen als ons iets gebeurt ;) Verder gaat onze weg steeds langs huizen. Volgens Marco betekent dat dat je onmiddellijk geholpen wordt wanneer je om hulp roept als je bijvoorbeeld bestolen wordt. Alleen... Dat helpen loopt soms uit de hand. Omdat de politie hier corrupt en onbetrouwbaar is, pakt de buurt haar criminelen zelf aan. Dieven worden dus in elkaar geslagen, soms doodgeschopt of zelfs... levend verbrand. Marco raadt ons aan van "help" te roepen als we lastiggevallen moesten worden, over "thiefs" kunnen we beter zwijgen, als we niemand de dood willen injagen. Slik.
Wanneer we s avonds naar the guesthouse gaan, zijn we toch iets meer op onze hoede dan anders. Plots springt Magalie een halve meter de lucht in. Daarna natuurlijk ook Leen. Onverwachts is er iemand in een wit hemd langs de kant van de weg opgedoken. Dan verschijnt er boven het witte hemd dat we zien een witte glimlach en moeten wij om onszelf lachen...
Sunday, August 12, 2007
zondag 12 augustus
De kinderen zijn tot na de middag bij Brooke voor hun Bahia-godsdienstlessen. Daarna maken we raketten, die we morgen de lucht zullen inschieten. (Merci Jeroom ;))
zaterdag 11 augustus
De goat races!!
Veel wazungu (blanken). Ijsjes, chips, rennende geitjes- alles wat we nodig hebben om ons te amuseren. Jammer wel dat de hoeden niet in de prijzen vallen. De winnaars zijn wazungukindjes met gekochte pakjes BOEHOE. Na de hobbelhobbelbonksplasjhobbelhobbelweg naar huis vieren we Mandara' s tiende verjaardag. Nog nooit iemand zo blij gezien met z'n verjaardagscadeau. Het taartritueel is ook geweldig: eerst worden er 12 ministukjes afgesneden, zodat alle kindjes rond Mandara komen staan en zijn naam roepen tot hij ze een stukje taart van zijn vork geeft, in de volgorde die hij wilt. Pas dan krijgt iedereen een groot stuk. De avond wordt afgesloten met muziekspelletjes. Het is hilarisch om de kleine Erick met een uitgestreken gezicht de coolste MTV-moves te zien doen op onze 90s muziek.
Foto's volgen als de internetverbinding wat sneller gaat...
Veel wazungu (blanken). Ijsjes, chips, rennende geitjes- alles wat we nodig hebben om ons te amuseren. Jammer wel dat de hoeden niet in de prijzen vallen. De winnaars zijn wazungukindjes met gekochte pakjes BOEHOE. Na de hobbelhobbelbonksplasjhobbelhobbelweg naar huis vieren we Mandara' s tiende verjaardag. Nog nooit iemand zo blij gezien met z'n verjaardagscadeau. Het taartritueel is ook geweldig: eerst worden er 12 ministukjes afgesneden, zodat alle kindjes rond Mandara komen staan en zijn naam roepen tot hij ze een stukje taart van zijn vork geeft, in de volgorde die hij wilt. Pas dan krijgt iedereen een groot stuk. De avond wordt afgesloten met muziekspelletjes. Het is hilarisch om de kleine Erick met een uitgestreken gezicht de coolste MTV-moves te zien doen op onze 90s muziek.
Foto's volgen als de internetverbinding wat sneller gaat...
vrijdag 10 augustus
Lezen, rekenen, hoeden knutselen, 1-2-3-pianA en andere spelletjes spelen... Tijdens de middag onze eerste daladala (dat is een busje dat jou samen met zo n tiental mensen naast, boven en onder jou brengt waar je moet zijn, dan roep je SUSHA SUSHA en wring je je weg naar buiten) om tot in Shoppingrite te komen (het stukje USA in Dar Es Salam). Het is morgen Mandara s verjaardag dus kopen we een verjaardagstaart en een cadeautje- een horloge. s Avonds huren we Harry Potter 5 (jaja zeg nog eens dat Afrika achterstaat).
Vraag van de dag- waarom hebben de douches hier een warmwaterkraan als er nooit warm water is? En hoe kan je in godsnaam een lekkende douche, een druppende wc-doorspoelbak EN een verroeste wasbak bekomen in 2 weken tijd? Ons hotelletje is 2 weken oud en it s got it all. Voorlopig zitten we hier prima, maar hoe het hier gaat evolueren weten we niet. :)
ps wij haten qwerty toetsenborden
Vraag van de dag- waarom hebben de douches hier een warmwaterkraan als er nooit warm water is? En hoe kan je in godsnaam een lekkende douche, een druppende wc-doorspoelbak EN een verroeste wasbak bekomen in 2 weken tijd? Ons hotelletje is 2 weken oud en it s got it all. Voorlopig zitten we hier prima, maar hoe het hier gaat evolueren weten we niet. :)
ps wij haten qwerty toetsenborden
donderdag 9 augustus
Rond 10u begint onze dag met de kinderen. Ze hebben nu vakantie, dus kunnen ze een hele dag in de Boona Baana spelen, behalve het eerste uurtje, dat begint met wat schoolwerk. De kinderen die al kunnen lezen, lezen een verhaaltje voor ons (in het Engels), voor de anderen lezen we voor. De meesten onder hen spreken vlot Engels. Rond de middag gaan wij chipsy maiai eten, de kinderen eten bij Jennifer, de housemom. Daarna houden ze een siesta en zijn wij even vrij.
Grappig, de kinderen kunnen iets dat lijkt op en we gaan nog niet naar huis zingen, met een hollands accent. Bij hun eigen liedjes horen gewoonlijk dansjes. Want dansen, dat kunnen ze!
Grappig, de kinderen kunnen iets dat lijkt op en we gaan nog niet naar huis zingen, met een hollands accent. Bij hun eigen liedjes horen gewoonlijk dansjes. Want dansen, dat kunnen ze!
dinsdag 7 augustus en woensdag 8 augustus
Om 20u45 verlaten we de Belgische bodem. De mensen van Ethiopian Airlines stellen alles in het werk om ons bioritme in de war te brengen. Ons avondeten krijgen we om 1u, ons ontbijt om 5u30 en ons middageten om 11u. Missie geslaagd; onze maag weet het niet meer. Onderweg zien we de Eiffeltoren, vliegen we boven Soedan (vreemd, onder ons is het oorlog) en volgen we de Nijl een hele poos. Bij de tussenlanding in Kilimanjaro Airport bevinden we ons in een landschap waarin de figuurtjes uit de Lion King zo zouden opduiken.
In Dar Es Salaam staat Marisa ons op te wachten. Zij is een Canadese vrijwilligster die hier al bijna een jaar verblijft. Zij zal ons hier een beetje wegwijs maken. Langs fantastische Tanzaniaanse wegen (hobbelhobbelbonksplasjhobbelhobbel) komen we in The Green Door Home, waar we de twaalf lawaaierige lachebekjes voor wie we hier zijn ontmoeten, samen met Deane (Australie) en Alberto (Spanje), twee andere vrijwilligers. Iedereen werkt vlijtig aan gekke hoeden, waarmee de kinderen op de geitenrace (hierover later meer) prijzen hopen te winnen. De kinderen zijn echte schatjes, vooral naar de kleine schele Miriam kan je niet kijken zonder te lachen. Er is hier ook een Afrikaanse versie van Bauke (Akabe). Bij zonsondergang (rond 18u30) nemen we afscheid van de kinderen.
Marco regelt degelijke bedden aan een redelijke prijs voor ons in een guesthouse waar we ook vettig maar lekker avondeten krijgen. We slapen als roosjes.
In Dar Es Salaam staat Marisa ons op te wachten. Zij is een Canadese vrijwilligster die hier al bijna een jaar verblijft. Zij zal ons hier een beetje wegwijs maken. Langs fantastische Tanzaniaanse wegen (hobbelhobbelbonksplasjhobbelhobbel) komen we in The Green Door Home, waar we de twaalf lawaaierige lachebekjes voor wie we hier zijn ontmoeten, samen met Deane (Australie) en Alberto (Spanje), twee andere vrijwilligers. Iedereen werkt vlijtig aan gekke hoeden, waarmee de kinderen op de geitenrace (hierover later meer) prijzen hopen te winnen. De kinderen zijn echte schatjes, vooral naar de kleine schele Miriam kan je niet kijken zonder te lachen. Er is hier ook een Afrikaanse versie van Bauke (Akabe). Bij zonsondergang (rond 18u30) nemen we afscheid van de kinderen.
Marco regelt degelijke bedden aan een redelijke prijs voor ons in een guesthouse waar we ook vettig maar lekker avondeten krijgen. We slapen als roosjes.
Subscribe to:
Comments (Atom)