Om 20u45 verlaten we de Belgische bodem. De mensen van Ethiopian Airlines stellen alles in het werk om ons bioritme in de war te brengen. Ons avondeten krijgen we om 1u, ons ontbijt om 5u30 en ons middageten om 11u. Missie geslaagd; onze maag weet het niet meer. Onderweg zien we de Eiffeltoren, vliegen we boven Soedan (vreemd, onder ons is het oorlog) en volgen we de Nijl een hele poos. Bij de tussenlanding in Kilimanjaro Airport bevinden we ons in een landschap waarin de figuurtjes uit de Lion King zo zouden opduiken.
In Dar Es Salaam staat Marisa ons op te wachten. Zij is een Canadese vrijwilligster die hier al bijna een jaar verblijft. Zij zal ons hier een beetje wegwijs maken. Langs fantastische Tanzaniaanse wegen (hobbelhobbelbonksplasjhobbelhobbel) komen we in The Green Door Home, waar we de twaalf lawaaierige lachebekjes voor wie we hier zijn ontmoeten, samen met Deane (Australie) en Alberto (Spanje), twee andere vrijwilligers. Iedereen werkt vlijtig aan gekke hoeden, waarmee de kinderen op de geitenrace (hierover later meer) prijzen hopen te winnen. De kinderen zijn echte schatjes, vooral naar de kleine schele Miriam kan je niet kijken zonder te lachen. Er is hier ook een Afrikaanse versie van Bauke (Akabe). Bij zonsondergang (rond 18u30) nemen we afscheid van de kinderen.
Marco regelt degelijke bedden aan een redelijke prijs voor ons in een guesthouse waar we ook vettig maar lekker avondeten krijgen. We slapen als roosjes.
In Dar Es Salaam staat Marisa ons op te wachten. Zij is een Canadese vrijwilligster die hier al bijna een jaar verblijft. Zij zal ons hier een beetje wegwijs maken. Langs fantastische Tanzaniaanse wegen (hobbelhobbelbonksplasjhobbelhobbel) komen we in The Green Door Home, waar we de twaalf lawaaierige lachebekjes voor wie we hier zijn ontmoeten, samen met Deane (Australie) en Alberto (Spanje), twee andere vrijwilligers. Iedereen werkt vlijtig aan gekke hoeden, waarmee de kinderen op de geitenrace (hierover later meer) prijzen hopen te winnen. De kinderen zijn echte schatjes, vooral naar de kleine schele Miriam kan je niet kijken zonder te lachen. Er is hier ook een Afrikaanse versie van Bauke (Akabe). Bij zonsondergang (rond 18u30) nemen we afscheid van de kinderen.
Marco regelt degelijke bedden aan een redelijke prijs voor ons in een guesthouse waar we ook vettig maar lekker avondeten krijgen. We slapen als roosjes.
No comments:
Post a Comment