De raketten zijn een succes. Afgaan doen ze allemaal, sommigen ook echt ver en hoog. Als ze dan landen, lopen enkele van de kinderen er juichend naartoe. Samuel is al ziek sinds we hier zijn (longontsteking, koorts,...) We zien hem vandaag, wanneer hij zijn raket de lucht in mag schieten, voor het eerst lachen.
s Avonds koken we spaghetti met de andere vrijwilligers hier, het lekkerste dat we totnogtoe hebben gegeten. We zullen hier nog creatief moeten zijn met de beperktere keuze aan groenten en de slechte kookpotten, als we elke dag iets lekkers op ons bord willen. Alberto heeft ons wel al lekkere panfrietjes leren maken.
Wat we vanavond gehoord hebben van Marco is minder smakelijk. Tot nu toe voelen we ons best wel veilig op straat. Iedereen zegt vriendelijk hallo en we worden niet lastiggevallen. Op de weg van het vrijwilligershuis naar ons guesthouse passeren we Masai-bewakers. Zij kennen onze gezichten ondertussen en zullen hun speer wel bovenhalen als ons iets gebeurt ;) Verder gaat onze weg steeds langs huizen. Volgens Marco betekent dat dat je onmiddellijk geholpen wordt wanneer je om hulp roept als je bijvoorbeeld bestolen wordt. Alleen... Dat helpen loopt soms uit de hand. Omdat de politie hier corrupt en onbetrouwbaar is, pakt de buurt haar criminelen zelf aan. Dieven worden dus in elkaar geslagen, soms doodgeschopt of zelfs... levend verbrand. Marco raadt ons aan van "help" te roepen als we lastiggevallen moesten worden, over "thiefs" kunnen we beter zwijgen, als we niemand de dood willen injagen. Slik.
Wanneer we s avonds naar the guesthouse gaan, zijn we toch iets meer op onze hoede dan anders. Plots springt Magalie een halve meter de lucht in. Daarna natuurlijk ook Leen. Onverwachts is er iemand in een wit hemd langs de kant van de weg opgedoken. Dan verschijnt er boven het witte hemd dat we zien een witte glimlach en moeten wij om onszelf lachen...
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment