We recupereren van onze laatste avond en vertrekken naar de luchthaven.
Lili & Magalie in Tanzania: wordt vervolgd...
Sunday, September 23, 2007
Donderdag 20 september
Boona Baana Office poetsen zou best een dertiende werk voor Hercules kunnen zijn. We zijn er bijna een hele dag mee bezig.
Deze avond moeten we afscheid nemen van de kinderen. We doen een laatste dansfeestje en geven ze allemaal een klein geschenkje (een foto van henzelf in een door ons geknutselde kader). Ze zijn blij en het wordt een vrolijk afscheid. Omdat de kinderen morgen op school zijn wanneer wij de taxi naar de luchthaven nemen, blijven we gespaard van het trieste goodbye-liedje.
Na het dansfeestje gaan we nog een glaasje (lees: een paar glaasjes) Zuid-Afrikaanse wijn drinken in Millennium Towers. En zo wordt ons afscheid van Tanzania nog vrolijker.
Deze avond moeten we afscheid nemen van de kinderen. We doen een laatste dansfeestje en geven ze allemaal een klein geschenkje (een foto van henzelf in een door ons geknutselde kader). Ze zijn blij en het wordt een vrolijk afscheid. Omdat de kinderen morgen op school zijn wanneer wij de taxi naar de luchthaven nemen, blijven we gespaard van het trieste goodbye-liedje.
Na het dansfeestje gaan we nog een glaasje (lees: een paar glaasjes) Zuid-Afrikaanse wijn drinken in Millennium Towers. En zo wordt ons afscheid van Tanzania nog vrolijker.
Woensdag 19 september
We hebben amper geslapen omdat het hier zo vreselijk warm geworden is. De hele dag lang zijn we slapjes en puffen we onder de zon. De gruwelverhalen van de kille Belgische herfst klinken niet zo gruwelijk meer.
Dinsdag 18 september
Vandaag ondernemen Magalie en ik een ware queeste om de brief van Jo te vinden. We nemen de taxi naar het postkantoor van Dar Es Salaam om daar te vernemen dat onze brieven in een van de kleinere afdelingen van de stad belanden. Met een twijfelachtig plannetje worden we weer de baan opgestuurd. De zon brandt. Tegen de echte Tanzaniaanse zomer, die sinds een aantal dagen aangebroken lijkt, zijn wij blonde meisjes toch nog steeds niet bestand. Iedereen die we aanspreken leidt ons naar andere wegen. Velen kennen ook alleen het centrale postkantoor. Na twee uren oververhit zoeken willen we het opgeven. We regelen een taxi terug en vragen dan toch nog eens aan de chauffeur of hij ook langs het postkantoor kan rijden dat we zoeken. Wonder boven wonder brengt hij ons waar we zijn moeten. En nog een wonder daarbovenop: de brief is aangekomen. Ik ben superblij en Magalie is blij voor mij.
Groggy komen we thuis en houden we een korte siesta. Dan gaan we de kinderen weer helpen met hun huiswerk. Jackson komt met vreselijke wiskunde-oefeningen thuis. Hoe leg je in godsnaam de stelling van Pythagoras in het Engels uit aan iemand die zelfs geen jota van machten heffen en wortels trekken begrijpt? Ik ben blij als Samuel aan de beurt is. Hij is de laatste weken van een letter-voor-letter-stotteraar naar een echte lezer geëvolueerd en hij gaat echt helemaal mee in de verhalen. De kleinste details vallen hem op. Waarom heeft Thumbelina op bladzijde 7 wel en op bladzijde 8 geen schoentjes aan? Hoe komt het dat alle personages in de Rattenvanger van Hamelen blond haar en blauwe ogen hebben? Waarom zit er maar één rat op bladzijde 2 terwijl er op bladzijde 1 nog twintig zaten en de rattenvanger nog niet is langsgeweest? Terwijl we bij de andere kinderen constant moeten checken of ze het verhaal wel begrijpen, is lezen met Samuel vooral zelf antwoorden proberen te bedenken op vele vragen.
Na het huiswerk staat er weer een feestje op het programma. Malinga's achtste verjaardag kan door een technisch defectje niet gevierd worden met muziek, dus spelen we als alternatief het populaire "jumping game". De kinderen springen om beurten over een koord, die steeds hoger gehangen wordt, in het midden van de living. Als er nog maar een paar kinderen meedoen, bereikt de koord onverantwoorde hoogten. Het lijkt weer het soort spel waarvoor je in België de kinderbescherming over de vloer zou krijgen, maar niemand breekt zijn nek en iedereen amuseert zich.
Groggy komen we thuis en houden we een korte siesta. Dan gaan we de kinderen weer helpen met hun huiswerk. Jackson komt met vreselijke wiskunde-oefeningen thuis. Hoe leg je in godsnaam de stelling van Pythagoras in het Engels uit aan iemand die zelfs geen jota van machten heffen en wortels trekken begrijpt? Ik ben blij als Samuel aan de beurt is. Hij is de laatste weken van een letter-voor-letter-stotteraar naar een echte lezer geëvolueerd en hij gaat echt helemaal mee in de verhalen. De kleinste details vallen hem op. Waarom heeft Thumbelina op bladzijde 7 wel en op bladzijde 8 geen schoentjes aan? Hoe komt het dat alle personages in de Rattenvanger van Hamelen blond haar en blauwe ogen hebben? Waarom zit er maar één rat op bladzijde 2 terwijl er op bladzijde 1 nog twintig zaten en de rattenvanger nog niet is langsgeweest? Terwijl we bij de andere kinderen constant moeten checken of ze het verhaal wel begrijpen, is lezen met Samuel vooral zelf antwoorden proberen te bedenken op vele vragen.
Na het huiswerk staat er weer een feestje op het programma. Malinga's achtste verjaardag kan door een technisch defectje niet gevierd worden met muziek, dus spelen we als alternatief het populaire "jumping game". De kinderen springen om beurten over een koord, die steeds hoger gehangen wordt, in het midden van de living. Als er nog maar een paar kinderen meedoen, bereikt de koord onverantwoorde hoogten. Het lijkt weer het soort spel waarvoor je in België de kinderbescherming over de vloer zou krijgen, maar niemand breekt zijn nek en iedereen amuseert zich.
Wednesday, September 19, 2007
Aan de fans :)
Hey allemaal,
Ik ben maar eventjes in het internetcafe met een van de oudere kinderen, dus ik heb niet de tijd om ons dagboekje aan te vullen (het gaat er de laatste dagen ook rustigjes aan toe dus we hebben niet zo veel te vertellen) maar ik kan wel jullie reacties nog eens lezen.
T is heel leuk dat jullie ons van thuis uit een beetje volgen en dat jullie lieve en grappige berichtjes op de blog achterlaten. Hoewel we er tegen opzien om hier afscheid te nemen, zullen we ook wel blij zijn als we weer thuis zijn.
Een dikke merci aan iedereen die in het drukke Belgie toch regelmatig tijd vond om onze verhalen te lezen en zelf iets te laten weten. Foto s (en nog meer verhalen voor de onverzadigbaren onder jullie) zijn beloofd.
Tot binnenkort!
Leentje (Magalie is thuis al aan het avondeten bezig, maar ze is ook blij met jullie respons hoor)
Ik ben maar eventjes in het internetcafe met een van de oudere kinderen, dus ik heb niet de tijd om ons dagboekje aan te vullen (het gaat er de laatste dagen ook rustigjes aan toe dus we hebben niet zo veel te vertellen) maar ik kan wel jullie reacties nog eens lezen.
T is heel leuk dat jullie ons van thuis uit een beetje volgen en dat jullie lieve en grappige berichtjes op de blog achterlaten. Hoewel we er tegen opzien om hier afscheid te nemen, zullen we ook wel blij zijn als we weer thuis zijn.
Een dikke merci aan iedereen die in het drukke Belgie toch regelmatig tijd vond om onze verhalen te lezen en zelf iets te laten weten. Foto s (en nog meer verhalen voor de onverzadigbaren onder jullie) zijn beloofd.
Tot binnenkort!
Leentje (Magalie is thuis al aan het avondeten bezig, maar ze is ook blij met jullie respons hoor)
Monday, September 17, 2007
Zondag 16 september
We maken weer een daguitstap om u tegen te zeggen. S Morgens nemen we de daladala naar Bagamoyo, ooit Tanzania’s belangrijkste stad, omwille van de bloeiende slavenhandel. Nadat de Duitsers van Dar Es Salaam de belangrijkste havenplaats maakten en de slavenhandel slonk, sliep Bagamoyo in.
De weg van Dar naar Bagamoyo is mooi om volgen. We zitten vooraan in de daladala en zien wisselende landschappen en gezellige drukte langs de kant van de weg. In een tweetal uurtjes zijn we op onze bestemming. Eens we het hectische daladalastation uit zijn, belanden we in een oase van rust. Het is moeilijk te geloven dat dit ooit een bruisende stad was.
Eerst en vooral zoeken we het Roman Catholic Museum op, waar we aan wat toeristische informatie hopen te geraken. Dat valt wat tegen, maar gelukkig ontmoeten we er wel iemand die ons de weg naar een guesthouse wijst. We geraken aan een degelijk kamertje, maar de receptioniste is het meest onvriendelijke mens dat we tot nu toe ontmoet hebben in Tanzania. We zullen haar pas zien glimlachen op het moment dat we het guesthouse verlaten.
Een telefoontje met “Mr. Smart” leert ons dat snorkeltrips naar het koraalrif vanuit Bagamoyo vreselijk overprijsd zijn. We besluiten dan maar te wachten tot we nog eens in Zanzibar komen (en dan niet ziek te worden op de dag dat we kunnen snorkelen).
Onze volgende opdracht is het vinden van een lekkere lunch. Die volbrengen we met glans. Ook in Bagamoyo weet men het beste uit de zee te halen en de lekkerste sausjes te bereiden. Onze ober is heel erg vriendelijk en wil ons na zijn uren wel door Bagamoyo gidsen, tegen een prijsje. Hij wijst ons de weg naar de enige ATM van Bagamoyo en we spreken af om 15 uur bij ons guesthouse.
We wandelen de stoffige weg naar de bank en staan dan voor een teleurstelling: de ATM aanvaardt onze kredietkaart niet. Wat wil zeggen: we geraken niet aan ons geld en kunnen niets meer in Bagamoyo doen, tenzij nog wat over de stoffige wegen sloffen zonder iets te bezoeken of wat in ons onvriendelijke guesthouse rondhangen.
Als onze ober/gids langskomt, geeft hij ons een laatste strohalm: misschien willen ze in een van de hotels waar men visa aanvaardt, wel geld voor ons afhalen. Hij brengt ons naar een chic hotel bij de –om voor wat contrast te zorgen- vriendelijkste receptioniste ooit. Zij zou ons graag verder willen helpen, alleen… haar baas denkt er anders over. Ze verontschuldigt zich uitgebreid, vraagt onze namen, hoopt dat we later kunnen terugkomen, maar kan niets voor ons doen zo lang zee en njet krijgt van haar baas. Emanuel, onze ober/gids doet nog een goed woordje voor ons bij het onvriendelijke management van Devon Guesthouse, maar kan ze niet overhalen om ons toch een deel van ons geld terug te geven. We hebben geen zin om bij hen te blijven, dus rest er ons niet veel meer te doen in Bagamoyo dan de mensen die ons zo graag wilden helpen te bedanken en ons weer naar de daladala te begeven.
We worden samen met een andere mzungu achteraan in het busje geperst en beginnen een gesprek. Hij blijkt een journalist die voor de Poolse radio door Afrika reist om met wat gewone te gaan babbelen en verslag uit te brengen. Zijn carriere is er een waar wij meteen voor zouden tekenen. “Gewoon een paar keer geluk gehad,” zegt hij, “jullie zullen ook wel goed terechtkomen.” We nemen afscheid in Mwenge, waar wij onze overstap naar Sinza moeten maken. De journalist had graag met ons meegegaan om met de kinderen van boona baana te praten, maar moet passen wegens tijdsgebrek. Jammer, anders hadden de kinderen Poolse harten kunnen doen smelten.
Terug in Sinza, komen we Brooke en haar dochters tegen. Ze lopen meteen op ons toe om over hun dag te vertellen en onze mislukte uitstap doet er al niet meer toe.
De weg van Dar naar Bagamoyo is mooi om volgen. We zitten vooraan in de daladala en zien wisselende landschappen en gezellige drukte langs de kant van de weg. In een tweetal uurtjes zijn we op onze bestemming. Eens we het hectische daladalastation uit zijn, belanden we in een oase van rust. Het is moeilijk te geloven dat dit ooit een bruisende stad was.
Eerst en vooral zoeken we het Roman Catholic Museum op, waar we aan wat toeristische informatie hopen te geraken. Dat valt wat tegen, maar gelukkig ontmoeten we er wel iemand die ons de weg naar een guesthouse wijst. We geraken aan een degelijk kamertje, maar de receptioniste is het meest onvriendelijke mens dat we tot nu toe ontmoet hebben in Tanzania. We zullen haar pas zien glimlachen op het moment dat we het guesthouse verlaten.
Een telefoontje met “Mr. Smart” leert ons dat snorkeltrips naar het koraalrif vanuit Bagamoyo vreselijk overprijsd zijn. We besluiten dan maar te wachten tot we nog eens in Zanzibar komen (en dan niet ziek te worden op de dag dat we kunnen snorkelen).
Onze volgende opdracht is het vinden van een lekkere lunch. Die volbrengen we met glans. Ook in Bagamoyo weet men het beste uit de zee te halen en de lekkerste sausjes te bereiden. Onze ober is heel erg vriendelijk en wil ons na zijn uren wel door Bagamoyo gidsen, tegen een prijsje. Hij wijst ons de weg naar de enige ATM van Bagamoyo en we spreken af om 15 uur bij ons guesthouse.
We wandelen de stoffige weg naar de bank en staan dan voor een teleurstelling: de ATM aanvaardt onze kredietkaart niet. Wat wil zeggen: we geraken niet aan ons geld en kunnen niets meer in Bagamoyo doen, tenzij nog wat over de stoffige wegen sloffen zonder iets te bezoeken of wat in ons onvriendelijke guesthouse rondhangen.
Als onze ober/gids langskomt, geeft hij ons een laatste strohalm: misschien willen ze in een van de hotels waar men visa aanvaardt, wel geld voor ons afhalen. Hij brengt ons naar een chic hotel bij de –om voor wat contrast te zorgen- vriendelijkste receptioniste ooit. Zij zou ons graag verder willen helpen, alleen… haar baas denkt er anders over. Ze verontschuldigt zich uitgebreid, vraagt onze namen, hoopt dat we later kunnen terugkomen, maar kan niets voor ons doen zo lang zee en njet krijgt van haar baas. Emanuel, onze ober/gids doet nog een goed woordje voor ons bij het onvriendelijke management van Devon Guesthouse, maar kan ze niet overhalen om ons toch een deel van ons geld terug te geven. We hebben geen zin om bij hen te blijven, dus rest er ons niet veel meer te doen in Bagamoyo dan de mensen die ons zo graag wilden helpen te bedanken en ons weer naar de daladala te begeven.
We worden samen met een andere mzungu achteraan in het busje geperst en beginnen een gesprek. Hij blijkt een journalist die voor de Poolse radio door Afrika reist om met wat gewone te gaan babbelen en verslag uit te brengen. Zijn carriere is er een waar wij meteen voor zouden tekenen. “Gewoon een paar keer geluk gehad,” zegt hij, “jullie zullen ook wel goed terechtkomen.” We nemen afscheid in Mwenge, waar wij onze overstap naar Sinza moeten maken. De journalist had graag met ons meegegaan om met de kinderen van boona baana te praten, maar moet passen wegens tijdsgebrek. Jammer, anders hadden de kinderen Poolse harten kunnen doen smelten.
Terug in Sinza, komen we Brooke en haar dochters tegen. Ze lopen meteen op ons toe om over hun dag te vertellen en onze mislukte uitstap doet er al niet meer toe.
Zaterdag 15 september
De Ramadan maakt de kinderen loom. Omdat ze zolang de zon op is zelfs geen water mogen drinken, hebben ze geen zin in spelletjes waarvan je dorst krijgt. Dus houden we het bij film, kleuren, kleien en rustige spelletjes.
Ook de kleine Editha is de laatste dagen van de partij. Brooke heeft voor haar adoptieouders gepleit in de rechtbank en zorgt nog even voor het meisje tot de laatste papieren door de molen gedraaid zijn en Editha naar haar nieuwe familie kan.
S Avonds brengen we een bezoekje aan het levendige huishouden van Brooke en Marco. Ze hebben een mooi maar sober huis dat volledig wordt ingenomen door de kinderen: hun eigen baby Adrian, Miriam, een Tanzaniaanse peuter, Elba, uit Zuid-Afrika, Messay, hun adoptiedochter uit Ethiopie en tijdens de vakanties ook Tedy, die nog Tanzaniaanse familie heeft. Daarbij komt dan nu Editha. Op een of andere manier klopt het bontgekleurde plaatje.
Vooral Messay zal echt een meisje van de wereld zijn: ze is geboren in Ethiopie, brengt haar kinderjaren door in Tanzania, waar haar beste vriendinnen de meisjes van boona baana zijn en ze zal gaan studeren in de States, waar haar moeder vandaan komt en in Chili, het land van haar vader. Wat zal zij later verhalen kunnen vertellen…
Ook de kleine Editha is de laatste dagen van de partij. Brooke heeft voor haar adoptieouders gepleit in de rechtbank en zorgt nog even voor het meisje tot de laatste papieren door de molen gedraaid zijn en Editha naar haar nieuwe familie kan.
S Avonds brengen we een bezoekje aan het levendige huishouden van Brooke en Marco. Ze hebben een mooi maar sober huis dat volledig wordt ingenomen door de kinderen: hun eigen baby Adrian, Miriam, een Tanzaniaanse peuter, Elba, uit Zuid-Afrika, Messay, hun adoptiedochter uit Ethiopie en tijdens de vakanties ook Tedy, die nog Tanzaniaanse familie heeft. Daarbij komt dan nu Editha. Op een of andere manier klopt het bontgekleurde plaatje.
Vooral Messay zal echt een meisje van de wereld zijn: ze is geboren in Ethiopie, brengt haar kinderjaren door in Tanzania, waar haar beste vriendinnen de meisjes van boona baana zijn en ze zal gaan studeren in de States, waar haar moeder vandaan komt en in Chili, het land van haar vader. Wat zal zij later verhalen kunnen vertellen…
Vrijdag 14 september
Terwijl de kinderen naar school zijn, gaan wij naar Slipway voor de laatste souvenirs. Daarna helpen we hen nog bij hun huiswerk en na het eten gaan we terug voor Assepoesje. Angels inleving bij de film is geweldig.
Voor Saida, Amina en Isaack is de ramadan begonnen. Messay vast mee om onduidelijke redenen. Hoewel er buurten in Dar zijn waar je de kleinste meisjes met hoofddoeken ziet lopen en de imam elke onrustige slaper steevast om 5 uur wekt, is de islam hier verder niet zo duidelijk aanwezig, zeker niet in boona baana. Het moet moeilijk zijn voor de moslimkinderen om de anderen te zien eten en zelf te vasten. Ook is er hier geen gezellig feest dat het hongeren aan het eind van de dag goedmaakt, zoals bij families waarin iedereen moslim is. Gelukkig is het hier vroeg donker en kunnen ze hun buikjes om halfzeven al terug vullen.
Voor Saida, Amina en Isaack is de ramadan begonnen. Messay vast mee om onduidelijke redenen. Hoewel er buurten in Dar zijn waar je de kleinste meisjes met hoofddoeken ziet lopen en de imam elke onrustige slaper steevast om 5 uur wekt, is de islam hier verder niet zo duidelijk aanwezig, zeker niet in boona baana. Het moet moeilijk zijn voor de moslimkinderen om de anderen te zien eten en zelf te vasten. Ook is er hier geen gezellig feest dat het hongeren aan het eind van de dag goedmaakt, zoals bij families waarin iedereen moslim is. Gelukkig is het hier vroeg donker en kunnen ze hun buikjes om halfzeven al terug vullen.
Donderdag 13 september
We nemen afscheid van Chris. We beloven elkaar gauw weer te zien. Nu ja, gauw…
Thursday, September 13, 2007
Woensdag 12 september
De kinderen hebben een vrije dag, dus mogen ze nog eens raketten afvuren. In de namiddag spelen we tiktakboem en andere scoutsspelletjes. Na het eten gaan we terug naar ze toe om afscheidsbriefjes en –tekeningen voor Chris te maken. Rustig tikken onze laatste uurtjes samen weg. We beseffen alledrie dat we het lastig zullen hebben om thuis te komen en weer in de rush gegooid te worden. Nog even pole pole… tijd om na te denken over wat belangrijk is en rust waarin al het overige gerelativeerd wordt…
Dinsdag 11 september
Onze stek in Dar voelt echt als “thuis”- hoewel helaas ondergepist door Marissa’s katten. Het is weer wasdag, we doen nog wat huiswerk en spelletjes met de kinderen en daar valt de avond al.
Nadat het gas op blijkt te zijn en we als avondmaal dan maar toast kiezen, worden ons de stuipen op het lijf gejaagd door iemand die rond het huis sluipt. We zijn blij als onze “beachboy” thuiskomt van het etentje met zijn professor.
Nadat het gas op blijkt te zijn en we als avondmaal dan maar toast kiezen, worden ons de stuipen op het lijf gejaagd door iemand die rond het huis sluipt. We zijn blij als onze “beachboy” thuiskomt van het etentje met zijn professor.
Zondag 9 en maandag 10 september
De hobbelige weg van Kendwa naar Stone Town stelt Leens buikje nogmaals op de proef. Als we heelhuids zijn aangekomen, genieten we nog van onze laatste momenten op het kruideneiland- souvenirshoppen en chillen dus.
O ja, en we nemen ook nog afscheid van Marissa- niet al te emotioneel, tussen ons gezegd en gezwegen. Als we binnen een paar dagen afscheid moeten nemen van Chris, zullen er wel meer traantjes vloeien. Zijn gezelschap heeft ons heel wat vreemde blikken opgeleverd, van Afrikaanse mannen die zich afvroegen hoe hij het toch had klaargespeeld om twee blanke meisjes in een klap te versieren, maar ook van andere wazungu, die dachten dat wij een beachboy bij hadden (= iemand die je zakken draagt en met je slaapt, stel je voor). Maar ondanks de vreemde blikken hebben we ons met zn drieen enorm geamuseerd en we zijn blij dat we iemand mee hadden die alle opdringerige mannen voor ons op afstand hield (of toch de meeste, de echte doorzetters blijven komen).
Zanzibar was echt een paradijs (zij het een met gevaarlijke beestjes waar enkel antibiotica tegen bestand zijn), maar thuis in Dar staat ons het meest hartverwarmende welkomstcomite op te wachten- onze twaalf kleine negertjes uit the green door home, die alles willen horen over Zanzibar, trots vertellen over hun eerste schooldagen en ons overladen met knuffels en lieve woorden.
O ja, en we nemen ook nog afscheid van Marissa- niet al te emotioneel, tussen ons gezegd en gezwegen. Als we binnen een paar dagen afscheid moeten nemen van Chris, zullen er wel meer traantjes vloeien. Zijn gezelschap heeft ons heel wat vreemde blikken opgeleverd, van Afrikaanse mannen die zich afvroegen hoe hij het toch had klaargespeeld om twee blanke meisjes in een klap te versieren, maar ook van andere wazungu, die dachten dat wij een beachboy bij hadden (= iemand die je zakken draagt en met je slaapt, stel je voor). Maar ondanks de vreemde blikken hebben we ons met zn drieen enorm geamuseerd en we zijn blij dat we iemand mee hadden die alle opdringerige mannen voor ons op afstand hield (of toch de meeste, de echte doorzetters blijven komen).
Zanzibar was echt een paradijs (zij het een met gevaarlijke beestjes waar enkel antibiotica tegen bestand zijn), maar thuis in Dar staat ons het meest hartverwarmende welkomstcomite op te wachten- onze twaalf kleine negertjes uit the green door home, die alles willen horen over Zanzibar, trots vertellen over hun eerste schooldagen en ons overladen met knuffels en lieve woorden.
Vrijdag 7 en zaterdag 8 september
Kendwa voor ons: honeymoon met z'n drieen, zonder getrouwd te zijn; luieren in het witte zand, zwemmen in de blauwe zee, dutten in onze hangmat, massage of hennatattoo op het strand, huge glasses of wine, heerlijk eten, voor leentje helaas ook even heel erg ziek zijn, maar zoals chris het zo mooi zei: "now we are real family"- Chris en Magalie verzorgen me als een lieve mama en papa. We beginnen onze boonabaanakroost al te missen...
Donderdag 6 september
Vanuit Stone Town trekken we naar Kendwa, in het noorden van het eiland. We hebben alleen superlatieven over voor dit plaatsje. Een van de vele rasta’s hier spreekt ons geheel toepasselijk aan met “hello, welcome to paradise, man”. We genieten met volle teugen. Als na de prachtige zonsondergang de sterrenhemel verschijnt, valt ons mondje helemaal open. Waw…
Woensdag 5 september
Na een ontbijt op het dak bekijken we de Tingatinga-paintings en andere koopwaar van wat naderbij. Even staan we stil bij de slavenhandel, in een piepkleine donkere cel die herinnert aan de gruwel en in de Anglicaanse kerk ernaast, die de doden eert en het einde van de handel viert. Daarna concentreren we ons weer op de schoonheid van het huidige Zanzibar. We willen op zoek gaan naar de rode colobusaapjes, dieren die enkel in Zanzibars Jozani Forest leven en met uitsterven bedreigd zijn.
We doen zoals mijn reisgids, de Rough Guide, voorschrijft en nemen de daladala. Het duurt vreselijk lang voor het busje eindelijk vertrekt. Eens we over de hobbelige wegen beginnen te tsjokken, stoppen we zowat om de twintig meter voor een nieuwe lading hout of extra passagiers. Onderweg zien we het romantische Afrika: wild groen, pitoreske hutjes en lachende mensen die alles rustig aan doen. Na twee uur hobbelen, gesqueezed zitten en niet begrijpen wat de medepassagiers zeggen, zijn we blij als er nog een blanke opstapt. “Hey mzungu” roep ik (tot groot jolijt van de andere passagiers die dachten dat zij de enigen waren die dat woord te pas en te onpas roepen) en vraag of zij misschien weet waar Jozani Forest is. Als blijkt dat we Jozani al gepasseerd zijn, concluderen we dat de rough guide ons toch iets te rough is.
We persen ons bij de volgende stop een weg naar buiten en gaan meteen op zoek naar een toilet, want ik (Leentje) moet al van bij het begin van de hobbelige rit dringend plassen. De wet van Murphy slaat genadeloos toe: als ik eindelijk bij het toilet ben, blijk ik niet alleen. Er leeft hier ook een nest wespen. Snel naar buiten dus, met gelukkig maar een klein prikje in de arm.
De volgende opdracht is het sluiten van een goede taxideal (de daladala terug zien we niet meer zitten). Dat gaat opmerkelijk vlot. Een kwartier lang kunnen we ons nestelen op een comfortabel ruime achterbank, hebben we een rustige chauffeur en een grappige copiloot. Dan voorspelt een boos telefoontje onheil. We moeten terugkeren omdat er eerder op de dag iets uit het busje gestolen is. Dus worden wij terug afgezet waar we werden opgepikt en moeten we wachten tot onze chauffeurs hun zaken geregeld hebben. Wanneer we ons echt beginnen af te vragen of ze nog zullen terugkomen, doemt het busje toch op en kunnen we weer richting Stone Town vertrekken. Voor de vierde keer vandaag passeren we Jozani Forest, zonder ook maar een glimp van die rotaapjes op te vangen.
Het is al lang donker dus de weg naar huis is weer spannend (zullen we alle fietsers zonder lichten ontwijken?) en we zijn blij als we aankomen. We verwennen onze vermoeide lichamen met overheerlijk eten (chocoladecocostaart!) en kruipen vroeg onder de wol.
We doen zoals mijn reisgids, de Rough Guide, voorschrijft en nemen de daladala. Het duurt vreselijk lang voor het busje eindelijk vertrekt. Eens we over de hobbelige wegen beginnen te tsjokken, stoppen we zowat om de twintig meter voor een nieuwe lading hout of extra passagiers. Onderweg zien we het romantische Afrika: wild groen, pitoreske hutjes en lachende mensen die alles rustig aan doen. Na twee uur hobbelen, gesqueezed zitten en niet begrijpen wat de medepassagiers zeggen, zijn we blij als er nog een blanke opstapt. “Hey mzungu” roep ik (tot groot jolijt van de andere passagiers die dachten dat zij de enigen waren die dat woord te pas en te onpas roepen) en vraag of zij misschien weet waar Jozani Forest is. Als blijkt dat we Jozani al gepasseerd zijn, concluderen we dat de rough guide ons toch iets te rough is.
We persen ons bij de volgende stop een weg naar buiten en gaan meteen op zoek naar een toilet, want ik (Leentje) moet al van bij het begin van de hobbelige rit dringend plassen. De wet van Murphy slaat genadeloos toe: als ik eindelijk bij het toilet ben, blijk ik niet alleen. Er leeft hier ook een nest wespen. Snel naar buiten dus, met gelukkig maar een klein prikje in de arm.
De volgende opdracht is het sluiten van een goede taxideal (de daladala terug zien we niet meer zitten). Dat gaat opmerkelijk vlot. Een kwartier lang kunnen we ons nestelen op een comfortabel ruime achterbank, hebben we een rustige chauffeur en een grappige copiloot. Dan voorspelt een boos telefoontje onheil. We moeten terugkeren omdat er eerder op de dag iets uit het busje gestolen is. Dus worden wij terug afgezet waar we werden opgepikt en moeten we wachten tot onze chauffeurs hun zaken geregeld hebben. Wanneer we ons echt beginnen af te vragen of ze nog zullen terugkomen, doemt het busje toch op en kunnen we weer richting Stone Town vertrekken. Voor de vierde keer vandaag passeren we Jozani Forest, zonder ook maar een glimp van die rotaapjes op te vangen.
Het is al lang donker dus de weg naar huis is weer spannend (zullen we alle fietsers zonder lichten ontwijken?) en we zijn blij als we aankomen. We verwennen onze vermoeide lichamen met overheerlijk eten (chocoladecocostaart!) en kruipen vroeg onder de wol.
Dinsdag 4 september
Vandaag zijn we vroeg uit de veren, we staan twee uur krom in een volgestouwde daladala en we rushen naar de ferry. Maar het zal het allemaal waard zijn, want we gaan naar… het paradijs. De zee is van het zuiverste blauw, het strand van het stralendste wit, het eiland heeft een geschiedenis, er zijn bossen met aapjes, koraalriffen met exotische vissen en heerlijke maaltijden. Zanzibar wordt niet voor niets het kruideneiland genoemd. Het beste van de zee wordt hier recht uit het water gehaald en de verleidelijkste vruchten worden vers van de bomen geplukt.
In de namiddag dwalen we rond in de nauwe straatjes van Stone Town, waar een gezellige drukte heerst, die doet denken aan de soeks van Marrakech. ‘s Avonds zitten we met een vers sapje in de hand en onze voetjes in het zand onder een genadeloos mooie sterrenhemel…
In de namiddag dwalen we rond in de nauwe straatjes van Stone Town, waar een gezellige drukte heerst, die doet denken aan de soeks van Marrakech. ‘s Avonds zitten we met een vers sapje in de hand en onze voetjes in het zand onder een genadeloos mooie sterrenhemel…
Maandag 3 september
De laatste Boonabaanaschooldag voor ons. Binnen enkele dagen gaan ze weer naar hun echte school, waarvoor ze even veel moeten betalen als wij voor onze universitaire opleiding, hoewel ze er niet zo veel van opsteken. We eindigen in schoonheid. Alle kinderen lezen hun verhaaltje en hier en daar merken we toch echt een niveauverschil. Na de siesta mogen ze naar hun videoclipje kijken- ze zijn weer laaiend enthousiast.
Ook in onze laddercompetitie geven ze het beste van zichzelf. Spontaan doen de ploegjes waves en moedigen ze elkaar aan (“yellow as the sun”, “blue like the sky”, “green as the trees”, waaraan Linus, oprechte scout, toevoegt “the green will win because we cannot live without the trees” ). De boona baana’s blijken ongelooflijk goed in “ik ga op reis en ik neem mee”- zelfs de kleine Erick die ik zo graag mee naar huis zo nemen om bij de Akabewelpjes te zetten. Op het eind juichen de winnaars, maar er rollen gelukkig geen tranen bij de verliezers dit keer, hoewel Amina bitsig tekeergaat in het Swahili.
Na het spel nemen we Malinga apart. Hij mag een brief aan zijn toekomstige adoptieouders schrijven, een Canadees koppel van dokters die twee eigen kindjes hebben, met wie Malinga nu al goed opschiet. De brief is hartverwarmend, vooral het oprechte “thank you for playing with me”. Een paar jaar geleden werd Malinga achtergelaten bij een bushalte. Hij was toen zes. Weldra gaat het ventje naar een liefdevol gezin. Boona baana is echt een fantastisch project. Al deze kinderen hebben wel iets vreselijks meegemaakt, maar hier krijgen ze nieuwe kansen. Mama zorgt voor ze, Brooke (de advocate die dit alles begon) vecht voor ze, de vrijwilligers spelen met ze. Ze krijgen onderwijs, psychologische begeleiding en medische verzorging. De gelukkigen onder hen worden geadopteerd en komen weer in een echt gezin terecht. De anderen krijgen kansen op werk en op een toekomst. Het geeft een goed gevoel om een klein steentje te kunnen bijdragen aan dit alles. Wij dromen al van een pink door home, als opvolger voor boona baana’s green door home (groen en rose zijn de inspirerende kleuren van vier op een rij, een spel dat hier overdreven veel wordt gespeeld- tussenstand: 74 voor Magalie, 70 voor Chris).
Ook in onze laddercompetitie geven ze het beste van zichzelf. Spontaan doen de ploegjes waves en moedigen ze elkaar aan (“yellow as the sun”, “blue like the sky”, “green as the trees”, waaraan Linus, oprechte scout, toevoegt “the green will win because we cannot live without the trees” ). De boona baana’s blijken ongelooflijk goed in “ik ga op reis en ik neem mee”- zelfs de kleine Erick die ik zo graag mee naar huis zo nemen om bij de Akabewelpjes te zetten. Op het eind juichen de winnaars, maar er rollen gelukkig geen tranen bij de verliezers dit keer, hoewel Amina bitsig tekeergaat in het Swahili.
Na het spel nemen we Malinga apart. Hij mag een brief aan zijn toekomstige adoptieouders schrijven, een Canadees koppel van dokters die twee eigen kindjes hebben, met wie Malinga nu al goed opschiet. De brief is hartverwarmend, vooral het oprechte “thank you for playing with me”. Een paar jaar geleden werd Malinga achtergelaten bij een bushalte. Hij was toen zes. Weldra gaat het ventje naar een liefdevol gezin. Boona baana is echt een fantastisch project. Al deze kinderen hebben wel iets vreselijks meegemaakt, maar hier krijgen ze nieuwe kansen. Mama zorgt voor ze, Brooke (de advocate die dit alles begon) vecht voor ze, de vrijwilligers spelen met ze. Ze krijgen onderwijs, psychologische begeleiding en medische verzorging. De gelukkigen onder hen worden geadopteerd en komen weer in een echt gezin terecht. De anderen krijgen kansen op werk en op een toekomst. Het geeft een goed gevoel om een klein steentje te kunnen bijdragen aan dit alles. Wij dromen al van een pink door home, als opvolger voor boona baana’s green door home (groen en rose zijn de inspirerende kleuren van vier op een rij, een spel dat hier overdreven veel wordt gespeeld- tussenstand: 74 voor Magalie, 70 voor Chris).
Tuesday, September 4, 2007
Zondag 2 september
Vandaag vertrekt Marissa naar Zanzibar. Dus… Vraag van de dag: hoe ver kan je met een katje gooien? (Zonder het echt pijn te doen en uitsluitend om educatieve redenen natuurlijk, dat katje moet leren dat het niet in onze benen mag komen klauwen, dat het niet op onze tafel mag klimmen en dat het zijn vlooien moet bijhouden.)
Zaterdag 1 september
We maken een videoclip met de kinderen- shaken met Shakira!
Alberto komt terug van Zanzibar en maakt ons helemaal warm voor het eiland dat iedereen omschrijft als een paradijs (wij vertrekken dinsdag!). Voor Alberto was er naast het snorkelen boven uitzonderlijk koraalrif, het muziek spelen en het relaxen op het strand ook nog een romance met een Italiaanse. Hij is nog helemaal in de wolken, maar moet zich snel klaarmaken voor zijn vlucht naar Spanje. Bij het afscheid zingen de kinderen weer hun goodbye-liedje en vloeien er traantjes. Mandara zegt treurig dat alle vrijwilligers beloven terug te komen, maar dat ze het bijna nooit doen. Hij mist Deane nog steeds en vindt elke dag wel een aanleiding om over haar te beginnen.
Wij gaan –om ons verlies te verwerken, goed excuus- nog eens uit s avonds, gelukkig een keertje geen wazungu place. Er speelt een band en er zijn weer meisjes die ongelooflijk goed met hun kont kunnen schudden. Om de boel verder op te vrolijken, is er een kerel die iedereen komt zegenen en eentje die wijn broek tot onder zijn oksels heeft opgetrokken omdat hij denkt dat hij er belangrijk uitziet zo. Bij de toiletten leert een vlotte Tanzaniaanse ons hoe we assertief moeten zijn om aan een wc te geraken. En zo gaat er alweer een leerzame dag voorbij.
Alberto komt terug van Zanzibar en maakt ons helemaal warm voor het eiland dat iedereen omschrijft als een paradijs (wij vertrekken dinsdag!). Voor Alberto was er naast het snorkelen boven uitzonderlijk koraalrif, het muziek spelen en het relaxen op het strand ook nog een romance met een Italiaanse. Hij is nog helemaal in de wolken, maar moet zich snel klaarmaken voor zijn vlucht naar Spanje. Bij het afscheid zingen de kinderen weer hun goodbye-liedje en vloeien er traantjes. Mandara zegt treurig dat alle vrijwilligers beloven terug te komen, maar dat ze het bijna nooit doen. Hij mist Deane nog steeds en vindt elke dag wel een aanleiding om over haar te beginnen.
Wij gaan –om ons verlies te verwerken, goed excuus- nog eens uit s avonds, gelukkig een keertje geen wazungu place. Er speelt een band en er zijn weer meisjes die ongelooflijk goed met hun kont kunnen schudden. Om de boel verder op te vrolijken, is er een kerel die iedereen komt zegenen en eentje die wijn broek tot onder zijn oksels heeft opgetrokken omdat hij denkt dat hij er belangrijk uitziet zo. Bij de toiletten leert een vlotte Tanzaniaanse ons hoe we assertief moeten zijn om aan een wc te geraken. En zo gaat er alweer een leerzame dag voorbij.
Vrijdag 31 augustus
Onze danslessen op Coco Beach gaan vandaag door. De wazungugirls krijgen een stevige work-out, gevolgd door een applaus van ons –vrij talrijk- publiek. Dan is het aan de kinderen. Na hun dansles maken ze zich ongelooflijk nat en vuil door gewoon met hun kleren aan in zee en zand te spelen. Vooral met de jurkjes van Angel en Elisa, waarin ongetwijfeld nog Europese kindjes hun eerste communie hebben gedaan, levert dat een grappig contrast op.
Het strand is hier wit, het water blauw en overal wiegen palmbomen hun takken in de wind. Het paradijselijke plaatje wordt alleen verstoord door aanspoelend afval: hier een stuk piepschuim, daar een wc-bril, … Afval ophalen, recycleren en composteren zijn nog vreemde woorden in Dar. Iedereen heeft ook gewoon zijn eigen vuilnisbeltje in de tuin, dat van tijd tot tijd wordt opgestookt. Er wordt pijnlijk veel afval gedumpt in dit zo mooie land.
De terugweg met de natte kinderen in het kleine busje is weer avontuurlijk. Je mag echt niet te lang stilstaan bij de verhalen die je hoort van auto-ongelukken, waarbij de slachtoffers worden beroofd in plaats van geholpen.
S Avonds gaan we uit eten (Chinees). Er wordt voor de zoveelste keer met de rekening geknoeid. De Afrikaan in zijn Chinees outfitje volgt het stappenplan uit “wazungu oplichten voor dummies”.
Stap 1: Geef de wazungu de menukaart die je iedereen geeft.
Stap 2: Neem hun bestelling op.
Stap 3: Laat ze lang genoeg wachten, anders vergeten ze misschien dat ze in Afrika zijn.
Stap 4: Breng het eten dat ze besteld hebben.
Stap 5: Laat ze het eten opeten.
Stap 6: Breng de rekening, zorg dat je her en der de prijs van het menu verdubbeld hebt.
Stap 7: Het zou kunnen dat de wazungu naief zijn, dan heb je nu al je geld binnen. Indien niet, ga naar stap 8.
Stap 8: Als de wazungu niet zo naief zijn, vragen ze wellicht om de menukaart terug te brengen. In dat geval haal je je speciale wazungukaart boven en zeg je dat dit het nieuwe menu is, dat vanaf vandaag ingaat. Als de wazungu lief zijn, zullen ze zich bij de onvoorziene omstandigheden neerleggen en heb je alsnog je geld. Als ze echt hardnekkig zijn, ga dan naar stap 9.
Stap 9: Als de wazungu nog steeds protesteren, zeg dan dat je met de manager gaat praten. Kom terug met een big smile, verontschuldig je uitgebreid, zeg dat de prijzen pas vanaf morgen ingaan en alles op een vergissing berust. Jammer van het geld, maar je kan het de volgende keer misschien nog eens proberen.
Jammer voor onze kelner heeft hij tot en met stap 9 moeten afwerken. Wij hebben namelijk mean Marissa in ons gezelschap.
Na het lekkere etentje en de kennismaking met het stappenplan, belanden we voor de derde keer deze week in een decadent paradijsje. Naast een zwembad nippen we van een groot glas Zuid-Afrikaanse wijn of een cocktail. We beloven dat het de laatste keer is deze week.
Het strand is hier wit, het water blauw en overal wiegen palmbomen hun takken in de wind. Het paradijselijke plaatje wordt alleen verstoord door aanspoelend afval: hier een stuk piepschuim, daar een wc-bril, … Afval ophalen, recycleren en composteren zijn nog vreemde woorden in Dar. Iedereen heeft ook gewoon zijn eigen vuilnisbeltje in de tuin, dat van tijd tot tijd wordt opgestookt. Er wordt pijnlijk veel afval gedumpt in dit zo mooie land.
De terugweg met de natte kinderen in het kleine busje is weer avontuurlijk. Je mag echt niet te lang stilstaan bij de verhalen die je hoort van auto-ongelukken, waarbij de slachtoffers worden beroofd in plaats van geholpen.
S Avonds gaan we uit eten (Chinees). Er wordt voor de zoveelste keer met de rekening geknoeid. De Afrikaan in zijn Chinees outfitje volgt het stappenplan uit “wazungu oplichten voor dummies”.
Stap 1: Geef de wazungu de menukaart die je iedereen geeft.
Stap 2: Neem hun bestelling op.
Stap 3: Laat ze lang genoeg wachten, anders vergeten ze misschien dat ze in Afrika zijn.
Stap 4: Breng het eten dat ze besteld hebben.
Stap 5: Laat ze het eten opeten.
Stap 6: Breng de rekening, zorg dat je her en der de prijs van het menu verdubbeld hebt.
Stap 7: Het zou kunnen dat de wazungu naief zijn, dan heb je nu al je geld binnen. Indien niet, ga naar stap 8.
Stap 8: Als de wazungu niet zo naief zijn, vragen ze wellicht om de menukaart terug te brengen. In dat geval haal je je speciale wazungukaart boven en zeg je dat dit het nieuwe menu is, dat vanaf vandaag ingaat. Als de wazungu lief zijn, zullen ze zich bij de onvoorziene omstandigheden neerleggen en heb je alsnog je geld. Als ze echt hardnekkig zijn, ga dan naar stap 9.
Stap 9: Als de wazungu nog steeds protesteren, zeg dan dat je met de manager gaat praten. Kom terug met een big smile, verontschuldig je uitgebreid, zeg dat de prijzen pas vanaf morgen ingaan en alles op een vergissing berust. Jammer van het geld, maar je kan het de volgende keer misschien nog eens proberen.
Jammer voor onze kelner heeft hij tot en met stap 9 moeten afwerken. Wij hebben namelijk mean Marissa in ons gezelschap.
Na het lekkere etentje en de kennismaking met het stappenplan, belanden we voor de derde keer deze week in een decadent paradijsje. Naast een zwembad nippen we van een groot glas Zuid-Afrikaanse wijn of een cocktail. We beloven dat het de laatste keer is deze week.
Donderdag 30 augustus
Omdat de auto weer stuk is, wordt onze trip naar Coco Beach uitgesteld. We spelen dus gewoon wat rond The Green Door Home en laten de kinderen nog wat kunst “voor de rijke Japanners” maken.
S Avonds gaan we naar de enige cinema van Dar es Salaam, die in Mlimani. Hier worden Amerikaanse blockbusters afgewisseld met Bollywoodproducties. Wij geven The Bourne Ultimatum (categorie 1- Amerikaanse blockbuster) een kans en komen zo in een flitsende actiefilm terecht, in een comfortabele zetel in een chique cinemazaal. Het enige wat ons aan de buitenwereld herinnert, is de rat die hier rondkruipt. Voetjes omhoog dus. Na de film verlaten we de burcht Mlimani. We passeren de bewakers die hun gigantische geweren schietensklaar lijken te houden, onderhandelen voor een taxi en komen weer veilig thuis in onze net iets meer Tanzaniaanse omgeving.
S Avonds gaan we naar de enige cinema van Dar es Salaam, die in Mlimani. Hier worden Amerikaanse blockbusters afgewisseld met Bollywoodproducties. Wij geven The Bourne Ultimatum (categorie 1- Amerikaanse blockbuster) een kans en komen zo in een flitsende actiefilm terecht, in een comfortabele zetel in een chique cinemazaal. Het enige wat ons aan de buitenwereld herinnert, is de rat die hier rondkruipt. Voetjes omhoog dus. Na de film verlaten we de burcht Mlimani. We passeren de bewakers die hun gigantische geweren schietensklaar lijken te houden, onderhandelen voor een taxi en komen weer veilig thuis in onze net iets meer Tanzaniaanse omgeving.
Woensdag 29 augustus
Een doordeweekse dag die begint met Boona Baana School en eindigt in een lokale pub. S Middags gaan we naar Shoprite in Mlimani- het stukje Amerika in Dar Es Salaam. Hier kopen we de luxeproducten die de straathoekwinkeltjes ons niet kunnen bezorgen, zoals Zuid-Afrikaanse Cornflakes, fishsticks, appels, chocola, extreem dure kaas uit Holland, pasta en rijst zonder stenen (voor rijst met stenen kan je wel in de straathoekwinkeltjes terecht).
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Woensdag 29 augustus
Een doordeweekse dag die begint met Boona Baana School en eindigt in een lokale pub. S Middags gaan we naar Shoprite in Mlimani- het stukje Amerika in Dar Es Salaam. Hier kopen we de luxeproducten die de straathoekwinkeltjes ons niet kunnen bezorgen, zoals Zuid-Afrikaanse Cornflakes, fishsticks, appels, chocola, extreem dure kaas uit Holland, pasta en rijst zonder stenen (voor rijst met stenen kan je wel in de straathoekwinkeltjes terecht).
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Mlimani is echt een soort van decadente ministad. Je kan hier zelfs WeightWatchersweegschalen kopen en naar Holly- en Bollywoodfilms komen kijken (dat laatste zullen we morgen doen). In Dar Es Salaam leeft driekwart van de vier miljoen inwoners zonder elektriciteit of stromend water. Toch kan je hier ook een luxeleven leiden. Op de “wazungu places”, de plekken waar veel blanken komen, ambassadeurs, ontwikkelingswerkers en andere expats, zie je die andere kant van de stad.
Dinsdag 28 augustus
Vraag van de dag: hoe geraken we voorbij die fatso in het internetcafe? Hij is de dikste mens die we hier al zijn tegengekomen en draagt een basketbalshirt waar alle boonabaanakindjes tesamen in zouden passen. Een leuk weetje dat we van Chris hoorden, is dat op de champion-basketbalshirts die je hier ziet, vaak niet de winnaar, maar de naam van de zilveren medaille staat. De op voorhand gemaakte overwinningsshirts van die ploeg (inclusief de XXXXL voor de dikste Amerikaanse fans) moeten na het verliezen van de finale dus naar Afrika worden opgestuurd, waar de meeste mensen het basketbal toch niet volgen. Uiteindelijk slagen we er toch in de fatso-blokkade te overwinnen en onze papieren te laten printen.
Bij de kinderen gaat het er nog steeds kunstzinnig aan toe. Isaack en Isakwisa maken echt iets moois van hun werkje. Misschien kunnen we ook nog wel iets doen met hun talent.
S Avonds kijken we naar ‘Mr Bini’ (Bean) en “It Might Be You” (de geflipte Filippijnse soap) samen met de kinderen.
Bij de kinderen gaat het er nog steeds kunstzinnig aan toe. Isaack en Isakwisa maken echt iets moois van hun werkje. Misschien kunnen we ook nog wel iets doen met hun talent.
S Avonds kijken we naar ‘Mr Bini’ (Bean) en “It Might Be You” (de geflipte Filippijnse soap) samen met de kinderen.
Tuesday, August 28, 2007
maandag 27 augustus
Magalie ziet de Masaibewakers van de buren hun ochtendgymnastiek doen: de traditionele springdans die je altijd op tv ziet als het over Afrika gaat. Dat zie je hier dus ook in de steden. Als je niet onder de douche staat zoals leentje natuurlijk.
Nadat we de boemannen van de boonabaanaschool hebben gespeeld, laten we de kinderen "kunstwerkjes" maken die in Japan geveild zullen worden.
Vraag van de dag: is Chris echt zijn Chinees aan het oefenen tijdens de afwas of wil hij gewoon wat aandacht? (heeft zijn ipod in zijn oren, zegt wat shing en shang en af en toe vraagt hij aan de vermeende chinees in zijn ipod "say that again")
Voor we gaan slapen, rekenen we (lees Leen) af met de spin in Magalie s bed. Het was waarschijnlijk niet de enige, want de volgende dag heeft ze weer de vreemdste beten op haar benen. Daar gaan we weer...
Nadat we de boemannen van de boonabaanaschool hebben gespeeld, laten we de kinderen "kunstwerkjes" maken die in Japan geveild zullen worden.
Vraag van de dag: is Chris echt zijn Chinees aan het oefenen tijdens de afwas of wil hij gewoon wat aandacht? (heeft zijn ipod in zijn oren, zegt wat shing en shang en af en toe vraagt hij aan de vermeende chinees in zijn ipod "say that again")
Voor we gaan slapen, rekenen we (lees Leen) af met de spin in Magalie s bed. Het was waarschijnlijk niet de enige, want de volgende dag heeft ze weer de vreemdste beten op haar benen. Daar gaan we weer...
zondag 26 augustus
Op onze korte nacht volgt een luie zondag. Marissa s vriendin Felicia, een Duitse rechtenstudente, arriveert vandaag. De organisatie waarvoor zij gaat werken had voor haar een verblijf geregeld in het enige omheinde huis van een enge buurt, waar ze het bed moest delen met twee meisjes die geen Engels spraken en waar ze geen muskietennetten hadden. Je kan hier duidelijk ook pech hebben als je vrijwilligerswerk komt doen. Bij boona baana ben je als vrijwilliger gelukkig met je gat in de boter gevallen. Felicia komt dan maar bij ons wonen.
Na een ruw spelletje voetbal met de jongens maken we frietjes en rijst (!) met Alberto en Chris. We laten het smaken en hebben we nog amusante gesprekken over koetjes en kalfjes, holes en goals.
Na een ruw spelletje voetbal met de jongens maken we frietjes en rijst (!) met Alberto en Chris. We laten het smaken en hebben we nog amusante gesprekken over koetjes en kalfjes, holes en goals.
Zaterdag 25 augustus
Een aangename verrassing vanmiddag: het meisje van het internetcafe waar ik gisteren mijn geld, mijn gsm en mijn dagboekje vergat, heeft de spullen voor me opzij gelegd. In de namiddag organiseren we een painting party voor de kinderen uit de buurt. Mama s zus praat over het thema (“excellence” of “uitmuntendheid”), dan schilderen de kinderen en spelen wat, daarna pikt mamas zus er enkele tekeningen uit en komen hun makers erover vertellen. Afsluiten doen we –uiteraard- met cake.
Alberto komt terug met grappige safariverhalen. We gaan pizza eten en sluiten de dag af in een dansclub-restaurant met een live jazzband (Sweet Eazy).
Alberto komt terug met grappige safariverhalen. We gaan pizza eten en sluiten de dag af in een dansclub-restaurant met een live jazzband (Sweet Eazy).
Vrijdag 24 augustus
We maken zandregenboogpotjes en kijken mee naar de Filippijnse soap die de kinderen volgen – een hilarische gedubte reeks met een she-man, veel huilende mensen en slechte versiertrucs. S Avonds gaan we eten in een lokaal restaurantje, waar ze iets min of meer eetbaars op ons bord scheppen.
Donderdag 23 augustus
Als verrassing voor de kinderen hebben we (nu ja, Marissa) danslessen geregeld met de dansers van Coco Beach. De wazungugirls doen natuurlijk mee, kwestie van voor een komische noot te zorgen.
S Avonds maken we kennis met “the Chris guy” die al enkele weken aangekondigd wordt al seen rijke Amerikaanse advocaat maar absoluut niet aan Marissa s vooropgestelde beeld voldoet. (Gelukkig!) Om te beginnen is hij zwart –iets dat de kinderen maar niet willen begrijpen. Iedereen denkt hier blijkbaar dat Amerikanen wazungu horen te zijn en dat Chris zeker een Keniaan is. Verder is hij behulpzaam bij het koken en leuk met de kinderen. Kortom, een plezier om in huis te hebben, die Chris guy. Vanaf morgen trekt hij bij ons in.
S Avonds maken we kennis met “the Chris guy” die al enkele weken aangekondigd wordt al seen rijke Amerikaanse advocaat maar absoluut niet aan Marissa s vooropgestelde beeld voldoet. (Gelukkig!) Om te beginnen is hij zwart –iets dat de kinderen maar niet willen begrijpen. Iedereen denkt hier blijkbaar dat Amerikanen wazungu horen te zijn en dat Chris zeker een Keniaan is. Verder is hij behulpzaam bij het koken en leuk met de kinderen. Kortom, een plezier om in huis te hebben, die Chris guy. Vanaf morgen trekt hij bij ons in.
Woensdag 22 augustus
We maken windmolentjes met de kinderen. Ze zijn niet allemaal even enthousiast. Als de jongens aan een spelletje voetbal beginnen, komt Elisa met ons kaartspelen. Als een kleine maffiabaas (play! stop! you!) is ze op haar grappigst. Zes jaar en al zo n grote mond. Reken daar haar gewoonte bij om haar kleren uit te trekken, denk aan haar kontschudkunsten en haar truukjes met haar tong en je weet dat zij later echt nasty wordt. Samen met Mandara -10 jaar, even mooi gezichtje als Elisa, even dirty dancing (met stootbewegingen!)- zal ze zeker vele harten breken.
We sluiten de avond heerlijk af in een Maleisisch restaurant waar ze ons echt verwennen (verse sapjes, uitgebreid buffet, soep, dessert, …) voor minder dan zeven euro. Genieten.
We sluiten de avond heerlijk af in een Maleisisch restaurant waar ze ons echt verwennen (verse sapjes, uitgebreid buffet, soep, dessert, …) voor minder dan zeven euro. Genieten.
Wednesday, August 22, 2007
Dinsdag 21 augustus
Boona Baana School is een echte kwelling vandaag. De kinderen vinden ons veeleisend. Wij vinden dat zij beter hun best moeten doen. Begrijpend lezen en creatief schrijven zijn duidelijk geen vaardigheden waarop ze in hun school oefenen. Hoewel ze goed genoeg Engels kunnen, weten ze niet wat ze lezen en kunnen de meeste van hen geen drie zinnen op papier krijgen. Nog veel werk aan de winkel dus. We komen te weten dat de leerkrachten in de public schools hier knuppels hebben om mee te slaan, terwijl de kinderen in de privescholen mogen doen waar ze zin in hebben. Voor de boona baanas is het minste kwaad gekozen, wat wel betekent dat ze weinig discipline kennen.
Na de pijnbank van het (doen) lezen en schrijven, komen gelukkig weer de spelletjes. We doen een estafetterace tussen twee teams. Het water en de bloem kan natuurlijk niet ontbreken , wat leuke beelden oplevert. De kinderen zijn heel competitief en de race eindigt in tranen voor de verliezers, die op gejuich worden onthaald door de winnaars.
Wat de goeie verstandhouding in het huis betreft, we schieten nu best wel op met Marissa, zo lang ze niet al te veel inleving in haar kattenwereld vraagt en niet al te luid "Frieeeeda" (=kat) roept.
Na de pijnbank van het (doen) lezen en schrijven, komen gelukkig weer de spelletjes. We doen een estafetterace tussen twee teams. Het water en de bloem kan natuurlijk niet ontbreken , wat leuke beelden oplevert. De kinderen zijn heel competitief en de race eindigt in tranen voor de verliezers, die op gejuich worden onthaald door de winnaars.
Wat de goeie verstandhouding in het huis betreft, we schieten nu best wel op met Marissa, zo lang ze niet al te veel inleving in haar kattenwereld vraagt en niet al te luid "Frieeeeda" (=kat) roept.
Maandag 20 augustus
Vandaag wordt Isakwisas verjaardag gevierd. Door een communicatieprobleempje tussen ons en mama Jennifer krijgen de kinderen s middags spinazie met puree en bonen van Beatrice EN pannenkoeken van ons. Gelukkig zijn het goeie etertjes hier en geraakt alles op.
In de namiddag rijden we de stad rond in daladalas op zoek naar een Mastercardautomaat die het doet: een hele opgave. Laat je nooit door een bankbediende wijsmaken dat Mastercard even wijd verspreid is als VISA. Als we eindelijk geld hebben, kunnen we naar de winkel.
S Avonds spelen we “muzikaal pak” en de klassieke dansspelletjes die ze zo leuk vinden. Uiteraard is er taart en worden er weer hapjes met de vork uitgedeeld- een gewoonte die ik ga invoeren in Belgie.
Mama krijgt vandaag te horen dat de ziekte die haar nu al weken kwelt dan toch malaria is, hoewel we vorige week negatief testte in het hospitaal. Het was al lang geleden, zegt ze, al een heel jaar. De malariapilletjes die wij zo stipt mogelijk proberen te nemen worden niet voor langer dan twee maanden voorgeschreven. Bijgevolg kennen alle kinderen de ziekte al en heeft zelfs baby Josephine al een aantal keren malaria gehad. Malaria hoort hier gewoon bij het leven.
In de namiddag rijden we de stad rond in daladalas op zoek naar een Mastercardautomaat die het doet: een hele opgave. Laat je nooit door een bankbediende wijsmaken dat Mastercard even wijd verspreid is als VISA. Als we eindelijk geld hebben, kunnen we naar de winkel.
S Avonds spelen we “muzikaal pak” en de klassieke dansspelletjes die ze zo leuk vinden. Uiteraard is er taart en worden er weer hapjes met de vork uitgedeeld- een gewoonte die ik ga invoeren in Belgie.
Mama krijgt vandaag te horen dat de ziekte die haar nu al weken kwelt dan toch malaria is, hoewel we vorige week negatief testte in het hospitaal. Het was al lang geleden, zegt ze, al een heel jaar. De malariapilletjes die wij zo stipt mogelijk proberen te nemen worden niet voor langer dan twee maanden voorgeschreven. Bijgevolg kennen alle kinderen de ziekte al en heeft zelfs baby Josephine al een aantal keren malaria gehad. Malaria hoort hier gewoon bij het leven.
Zondag 19 augustus
Nu Deane vertrokken is, kunnen wij in haar kamer slapen, de mooiste van het vrijwilligershuis, met een proper badkamertje aan met een zittoilet (i.p.v. een hurktoilet). We verhuizen onze spullen en met ons komt er weer water in het huis. Eindelijk nog eens douchen!
Als we zelf proper zijn, beginnen we aan onze kleren. Ze zijn nog vuiler dan we dachten. Het water kleurt echt zwart van de was. En onze kleren? Nu ja, die krijgen toch ongeveer hun oorspronkelijke kleur terug.
Na onze wasbeurt is het al vijf uur. We gaan nog wat lezen met de meest ijverige boona baanas (zij die ook op zondag willen lezen hoewel ze niet moeten), eten en kruipen ons bed in, nog moe van de fiesta van gisteren. Alweer is er een dag voorbij gevlogen.
Als we zelf proper zijn, beginnen we aan onze kleren. Ze zijn nog vuiler dan we dachten. Het water kleurt echt zwart van de was. En onze kleren? Nu ja, die krijgen toch ongeveer hun oorspronkelijke kleur terug.
Na onze wasbeurt is het al vijf uur. We gaan nog wat lezen met de meest ijverige boona baanas (zij die ook op zondag willen lezen hoewel ze niet moeten), eten en kruipen ons bed in, nog moe van de fiesta van gisteren. Alweer is er een dag voorbij gevlogen.
Sunday, August 19, 2007
zaterdag 18 augustus
Hoewel het droogseizoen is, valt het water vandaag met bakken uit de hemel. Goed voor de watervoorraad in het vrijwilligershuis (waar er nog steeds niets uit de kraan komt), minder goed voor “SM Fiesta!” het muziekfestival waar we in de namiddag naartoe gaan. Het loopt maar liefst 8 uur vertraging op. Niemand die klaagt. De regen zorgt voor onvergetelijke festivalbeelden: duizenden mensen die met een tuinstoel boven hun hoofd staan te shaken.
Wij shaken mee, maar vallen wel op als wazungu. In de buurt van de boona baana hebben we daar geen last van, daar kennen ze ons ondertussen, maar hier worden we regelmatig aangesproken op ons blanke velletje. Vooral Magalie s lichtblonde krullen zijn altijd terug te vinden tussen de zwarte kroezels.
Sterren van de avond zijn Kofi Olomide (big in Kongo, maar eigenlijk ziet hij er echt idioot uit in zijn wit elvispakje en zijn het zijn danseressen die de show maken) en Kevin Little.
Om een uur of vier, na een wilde taxirit (twee spookrijders tegengekomen!) liggen we in ons bedje.
Wij shaken mee, maar vallen wel op als wazungu. In de buurt van de boona baana hebben we daar geen last van, daar kennen ze ons ondertussen, maar hier worden we regelmatig aangesproken op ons blanke velletje. Vooral Magalie s lichtblonde krullen zijn altijd terug te vinden tussen de zwarte kroezels.
Sterren van de avond zijn Kofi Olomide (big in Kongo, maar eigenlijk ziet hij er echt idioot uit in zijn wit elvispakje en zijn het zijn danseressen die de show maken) en Kevin Little.
Om een uur of vier, na een wilde taxirit (twee spookrijders tegengekomen!) liggen we in ons bedje.
vrijdag 17 augustus
Nog steeds geen water in ons guesthouse (net als in het vrijwilligershuis). Wel lijkt het erop dat we de insecten aan het overwinnen zijn. Ik heb geen extra beten, Magalie "maar" twee.
In de namiddag gaan we met zn allen naar het concert van Linus (de oudste van de kinderen) en zn band Mafaia. Het shakerteam laat zien dat Isakwisa niet de enige Tanzaniaan is die goeie Michael Jackson-imitaties doet. Wanneer de kinderen op het podium mogen, geeft Hamida -een speelkameraadje van de boona baanas- ons een staaltje van het meest dirty dancing dat ik ooit heb gezien van een zesjarige. ze klopt zelfs onze eigenste elba en elisa in het poepwiggelen.
Na al dat shaken kijken we nog naar brother bear. Dan gaan we slapen.
In de namiddag gaan we met zn allen naar het concert van Linus (de oudste van de kinderen) en zn band Mafaia. Het shakerteam laat zien dat Isakwisa niet de enige Tanzaniaan is die goeie Michael Jackson-imitaties doet. Wanneer de kinderen op het podium mogen, geeft Hamida -een speelkameraadje van de boona baanas- ons een staaltje van het meest dirty dancing dat ik ooit heb gezien van een zesjarige. ze klopt zelfs onze eigenste elba en elisa in het poepwiggelen.
Na al dat shaken kijken we nog naar brother bear. Dan gaan we slapen.
Friday, August 17, 2007
Donderdag 16 augustus
Vandaag gaan we naar Coco Beach. Met 18 mensen in een busje waar in Belgie 9 mensen in zouden mogen (moest het gordels hebben). Net gepast. Onze eigen Boonabaanadaladala.
Op het strand vliegeren de kinderen. Ze hebben echt schitterende kites, die we enkele dagen geleden gedurende drie uur ontward hebben. Als de kinderen uitgekeken raken op hun luchtspektakel, vangen ze nog wat visjes en krabjes. We trakteren hen op chipsy maiai (= omelet met frietjes in) en gaan nog naar een drum- en dansvoorstelling kijken, die een paar mannen speciaal voor de kinderen geven.
Na de plakkerige trip gaan we naar ons guesthouse om daar een douche te nemen. We ontdekken dat de kranen niet meer lekken. Hersteld? Neenee. Gewoon ook hier geen water meer. Allemaal opgelekt.
Wel hersteld: de deurklink die Magalie gisteren afbrak in het vrijwilligershuis.
s Avonds nog het afscheidsfeestje van de kinderen voor Deane. De kinderen komen een voor een naar voren om haar iets te wensen en zingen een liedje waar je zo van zou beginnen wenen, iets met heel veel goodbye. Ze zullen ze missen.
Op het strand vliegeren de kinderen. Ze hebben echt schitterende kites, die we enkele dagen geleden gedurende drie uur ontward hebben. Als de kinderen uitgekeken raken op hun luchtspektakel, vangen ze nog wat visjes en krabjes. We trakteren hen op chipsy maiai (= omelet met frietjes in) en gaan nog naar een drum- en dansvoorstelling kijken, die een paar mannen speciaal voor de kinderen geven.
Na de plakkerige trip gaan we naar ons guesthouse om daar een douche te nemen. We ontdekken dat de kranen niet meer lekken. Hersteld? Neenee. Gewoon ook hier geen water meer. Allemaal opgelekt.
Wel hersteld: de deurklink die Magalie gisteren afbrak in het vrijwilligershuis.
s Avonds nog het afscheidsfeestje van de kinderen voor Deane. De kinderen komen een voor een naar voren om haar iets te wensen en zingen een liedje waar je zo van zou beginnen wenen, iets met heel veel goodbye. Ze zullen ze missen.
woensdag 15 augustus
Stommiteit van de dag: Leen stopt haar vingers tussen de (toegooi)deur en krijgt ze er niet meer uit. AU. Ze zal het nog twee dagen voelen.
Vraag van de dag: hoe komen wij aan al die beten op onze voeten?? We zien geen muggen in onze kamer, slapen onder ons net en doen op tijd DEET op. Toch staan onze witte benen vol rode stippen- verschrikkelijk jeukende rode stippen. Misschien zijn het "bedbugs" die ons pesten. Dus wassen we onze lakens met kokend water. Een hele klus in een huis waar er geen drup uit de kraan komt (bij de kinderen overtappen in flessen, flessen in kommen kappen, koken, kommen in wastobbes kappen,... ).
Wanneer Magalie het waswater weggooit achteraf, even vergetend dat we niets meer hebben om het toilet mee door te spoelen, begint Marissa (weer) te zeuren. Haar regeltjesdwang in combinatie met haar overdreven kattenliefde (ze vindt het zelfs schattig als er vlooien op de katten zitten en als je per ongeluk op een van de vijf katten trapt, wannneer die zo dom zijn om onder je voet te komen zitten, maakt ze er een drama van) begint op onze zenuwen te werken. Jammer dat Alberto en Deane bijna vertrekken en dat Marissa nog blijft... Gelukkig kunnen we er s avonds nog eens goed mee lachen samen met Alberto (lookalike van Emmanuel ''me know nothing" uit Fawlty Towers), die al drie weken met Marissa samenwoont en er ook zijn buik van vol heeft. Vooral om de schreeuw "Frieeeeeeeeeeeeeeeeeda" (is een van de katten die op de loop is voor haar) moeten we heel hard lachen.
Vraag van de dag: hoe komen wij aan al die beten op onze voeten?? We zien geen muggen in onze kamer, slapen onder ons net en doen op tijd DEET op. Toch staan onze witte benen vol rode stippen- verschrikkelijk jeukende rode stippen. Misschien zijn het "bedbugs" die ons pesten. Dus wassen we onze lakens met kokend water. Een hele klus in een huis waar er geen drup uit de kraan komt (bij de kinderen overtappen in flessen, flessen in kommen kappen, koken, kommen in wastobbes kappen,... ).
Wanneer Magalie het waswater weggooit achteraf, even vergetend dat we niets meer hebben om het toilet mee door te spoelen, begint Marissa (weer) te zeuren. Haar regeltjesdwang in combinatie met haar overdreven kattenliefde (ze vindt het zelfs schattig als er vlooien op de katten zitten en als je per ongeluk op een van de vijf katten trapt, wannneer die zo dom zijn om onder je voet te komen zitten, maakt ze er een drama van) begint op onze zenuwen te werken. Jammer dat Alberto en Deane bijna vertrekken en dat Marissa nog blijft... Gelukkig kunnen we er s avonds nog eens goed mee lachen samen met Alberto (lookalike van Emmanuel ''me know nothing" uit Fawlty Towers), die al drie weken met Marissa samenwoont en er ook zijn buik van vol heeft. Vooral om de schreeuw "Frieeeeeeeeeeeeeeeeeda" (is een van de katten die op de loop is voor haar) moeten we heel hard lachen.
dinsdag 14 augustus
Vraag van de dag: waarom immiteer je een geit als je erwtjes wil verkopen? Hier loopt iedere morgen een kerel luid te mekkeren: nyereereererererere (betekent erwtjes in het swahili, denken we tenminste).
We leren de kinderen "schipper mag ik overvaren" (sailor can I cross the line, yes or no... geimproviseerde vertaling).
s Avonds leren we Deane BELGISCHE pannenkoeken kennen (haar dikke Australische koekjes zien er niet uit). De appeltjes worden vervangen door bananen. Lekkerrrrr.
We leren de kinderen "schipper mag ik overvaren" (sailor can I cross the line, yes or no... geimproviseerde vertaling).
s Avonds leren we Deane BELGISCHE pannenkoeken kennen (haar dikke Australische koekjes zien er niet uit). De appeltjes worden vervangen door bananen. Lekkerrrrr.
maandag 13 augustus
De raketten zijn een succes. Afgaan doen ze allemaal, sommigen ook echt ver en hoog. Als ze dan landen, lopen enkele van de kinderen er juichend naartoe. Samuel is al ziek sinds we hier zijn (longontsteking, koorts,...) We zien hem vandaag, wanneer hij zijn raket de lucht in mag schieten, voor het eerst lachen.
s Avonds koken we spaghetti met de andere vrijwilligers hier, het lekkerste dat we totnogtoe hebben gegeten. We zullen hier nog creatief moeten zijn met de beperktere keuze aan groenten en de slechte kookpotten, als we elke dag iets lekkers op ons bord willen. Alberto heeft ons wel al lekkere panfrietjes leren maken.
Wat we vanavond gehoord hebben van Marco is minder smakelijk. Tot nu toe voelen we ons best wel veilig op straat. Iedereen zegt vriendelijk hallo en we worden niet lastiggevallen. Op de weg van het vrijwilligershuis naar ons guesthouse passeren we Masai-bewakers. Zij kennen onze gezichten ondertussen en zullen hun speer wel bovenhalen als ons iets gebeurt ;) Verder gaat onze weg steeds langs huizen. Volgens Marco betekent dat dat je onmiddellijk geholpen wordt wanneer je om hulp roept als je bijvoorbeeld bestolen wordt. Alleen... Dat helpen loopt soms uit de hand. Omdat de politie hier corrupt en onbetrouwbaar is, pakt de buurt haar criminelen zelf aan. Dieven worden dus in elkaar geslagen, soms doodgeschopt of zelfs... levend verbrand. Marco raadt ons aan van "help" te roepen als we lastiggevallen moesten worden, over "thiefs" kunnen we beter zwijgen, als we niemand de dood willen injagen. Slik.
Wanneer we s avonds naar the guesthouse gaan, zijn we toch iets meer op onze hoede dan anders. Plots springt Magalie een halve meter de lucht in. Daarna natuurlijk ook Leen. Onverwachts is er iemand in een wit hemd langs de kant van de weg opgedoken. Dan verschijnt er boven het witte hemd dat we zien een witte glimlach en moeten wij om onszelf lachen...
s Avonds koken we spaghetti met de andere vrijwilligers hier, het lekkerste dat we totnogtoe hebben gegeten. We zullen hier nog creatief moeten zijn met de beperktere keuze aan groenten en de slechte kookpotten, als we elke dag iets lekkers op ons bord willen. Alberto heeft ons wel al lekkere panfrietjes leren maken.
Wat we vanavond gehoord hebben van Marco is minder smakelijk. Tot nu toe voelen we ons best wel veilig op straat. Iedereen zegt vriendelijk hallo en we worden niet lastiggevallen. Op de weg van het vrijwilligershuis naar ons guesthouse passeren we Masai-bewakers. Zij kennen onze gezichten ondertussen en zullen hun speer wel bovenhalen als ons iets gebeurt ;) Verder gaat onze weg steeds langs huizen. Volgens Marco betekent dat dat je onmiddellijk geholpen wordt wanneer je om hulp roept als je bijvoorbeeld bestolen wordt. Alleen... Dat helpen loopt soms uit de hand. Omdat de politie hier corrupt en onbetrouwbaar is, pakt de buurt haar criminelen zelf aan. Dieven worden dus in elkaar geslagen, soms doodgeschopt of zelfs... levend verbrand. Marco raadt ons aan van "help" te roepen als we lastiggevallen moesten worden, over "thiefs" kunnen we beter zwijgen, als we niemand de dood willen injagen. Slik.
Wanneer we s avonds naar the guesthouse gaan, zijn we toch iets meer op onze hoede dan anders. Plots springt Magalie een halve meter de lucht in. Daarna natuurlijk ook Leen. Onverwachts is er iemand in een wit hemd langs de kant van de weg opgedoken. Dan verschijnt er boven het witte hemd dat we zien een witte glimlach en moeten wij om onszelf lachen...
Sunday, August 12, 2007
zondag 12 augustus
De kinderen zijn tot na de middag bij Brooke voor hun Bahia-godsdienstlessen. Daarna maken we raketten, die we morgen de lucht zullen inschieten. (Merci Jeroom ;))
zaterdag 11 augustus
De goat races!!
Veel wazungu (blanken). Ijsjes, chips, rennende geitjes- alles wat we nodig hebben om ons te amuseren. Jammer wel dat de hoeden niet in de prijzen vallen. De winnaars zijn wazungukindjes met gekochte pakjes BOEHOE. Na de hobbelhobbelbonksplasjhobbelhobbelweg naar huis vieren we Mandara' s tiende verjaardag. Nog nooit iemand zo blij gezien met z'n verjaardagscadeau. Het taartritueel is ook geweldig: eerst worden er 12 ministukjes afgesneden, zodat alle kindjes rond Mandara komen staan en zijn naam roepen tot hij ze een stukje taart van zijn vork geeft, in de volgorde die hij wilt. Pas dan krijgt iedereen een groot stuk. De avond wordt afgesloten met muziekspelletjes. Het is hilarisch om de kleine Erick met een uitgestreken gezicht de coolste MTV-moves te zien doen op onze 90s muziek.
Foto's volgen als de internetverbinding wat sneller gaat...
Veel wazungu (blanken). Ijsjes, chips, rennende geitjes- alles wat we nodig hebben om ons te amuseren. Jammer wel dat de hoeden niet in de prijzen vallen. De winnaars zijn wazungukindjes met gekochte pakjes BOEHOE. Na de hobbelhobbelbonksplasjhobbelhobbelweg naar huis vieren we Mandara' s tiende verjaardag. Nog nooit iemand zo blij gezien met z'n verjaardagscadeau. Het taartritueel is ook geweldig: eerst worden er 12 ministukjes afgesneden, zodat alle kindjes rond Mandara komen staan en zijn naam roepen tot hij ze een stukje taart van zijn vork geeft, in de volgorde die hij wilt. Pas dan krijgt iedereen een groot stuk. De avond wordt afgesloten met muziekspelletjes. Het is hilarisch om de kleine Erick met een uitgestreken gezicht de coolste MTV-moves te zien doen op onze 90s muziek.
Foto's volgen als de internetverbinding wat sneller gaat...
vrijdag 10 augustus
Lezen, rekenen, hoeden knutselen, 1-2-3-pianA en andere spelletjes spelen... Tijdens de middag onze eerste daladala (dat is een busje dat jou samen met zo n tiental mensen naast, boven en onder jou brengt waar je moet zijn, dan roep je SUSHA SUSHA en wring je je weg naar buiten) om tot in Shoppingrite te komen (het stukje USA in Dar Es Salam). Het is morgen Mandara s verjaardag dus kopen we een verjaardagstaart en een cadeautje- een horloge. s Avonds huren we Harry Potter 5 (jaja zeg nog eens dat Afrika achterstaat).
Vraag van de dag- waarom hebben de douches hier een warmwaterkraan als er nooit warm water is? En hoe kan je in godsnaam een lekkende douche, een druppende wc-doorspoelbak EN een verroeste wasbak bekomen in 2 weken tijd? Ons hotelletje is 2 weken oud en it s got it all. Voorlopig zitten we hier prima, maar hoe het hier gaat evolueren weten we niet. :)
ps wij haten qwerty toetsenborden
Vraag van de dag- waarom hebben de douches hier een warmwaterkraan als er nooit warm water is? En hoe kan je in godsnaam een lekkende douche, een druppende wc-doorspoelbak EN een verroeste wasbak bekomen in 2 weken tijd? Ons hotelletje is 2 weken oud en it s got it all. Voorlopig zitten we hier prima, maar hoe het hier gaat evolueren weten we niet. :)
ps wij haten qwerty toetsenborden
donderdag 9 augustus
Rond 10u begint onze dag met de kinderen. Ze hebben nu vakantie, dus kunnen ze een hele dag in de Boona Baana spelen, behalve het eerste uurtje, dat begint met wat schoolwerk. De kinderen die al kunnen lezen, lezen een verhaaltje voor ons (in het Engels), voor de anderen lezen we voor. De meesten onder hen spreken vlot Engels. Rond de middag gaan wij chipsy maiai eten, de kinderen eten bij Jennifer, de housemom. Daarna houden ze een siesta en zijn wij even vrij.
Grappig, de kinderen kunnen iets dat lijkt op en we gaan nog niet naar huis zingen, met een hollands accent. Bij hun eigen liedjes horen gewoonlijk dansjes. Want dansen, dat kunnen ze!
Grappig, de kinderen kunnen iets dat lijkt op en we gaan nog niet naar huis zingen, met een hollands accent. Bij hun eigen liedjes horen gewoonlijk dansjes. Want dansen, dat kunnen ze!
dinsdag 7 augustus en woensdag 8 augustus
Om 20u45 verlaten we de Belgische bodem. De mensen van Ethiopian Airlines stellen alles in het werk om ons bioritme in de war te brengen. Ons avondeten krijgen we om 1u, ons ontbijt om 5u30 en ons middageten om 11u. Missie geslaagd; onze maag weet het niet meer. Onderweg zien we de Eiffeltoren, vliegen we boven Soedan (vreemd, onder ons is het oorlog) en volgen we de Nijl een hele poos. Bij de tussenlanding in Kilimanjaro Airport bevinden we ons in een landschap waarin de figuurtjes uit de Lion King zo zouden opduiken.
In Dar Es Salaam staat Marisa ons op te wachten. Zij is een Canadese vrijwilligster die hier al bijna een jaar verblijft. Zij zal ons hier een beetje wegwijs maken. Langs fantastische Tanzaniaanse wegen (hobbelhobbelbonksplasjhobbelhobbel) komen we in The Green Door Home, waar we de twaalf lawaaierige lachebekjes voor wie we hier zijn ontmoeten, samen met Deane (Australie) en Alberto (Spanje), twee andere vrijwilligers. Iedereen werkt vlijtig aan gekke hoeden, waarmee de kinderen op de geitenrace (hierover later meer) prijzen hopen te winnen. De kinderen zijn echte schatjes, vooral naar de kleine schele Miriam kan je niet kijken zonder te lachen. Er is hier ook een Afrikaanse versie van Bauke (Akabe). Bij zonsondergang (rond 18u30) nemen we afscheid van de kinderen.
Marco regelt degelijke bedden aan een redelijke prijs voor ons in een guesthouse waar we ook vettig maar lekker avondeten krijgen. We slapen als roosjes.
In Dar Es Salaam staat Marisa ons op te wachten. Zij is een Canadese vrijwilligster die hier al bijna een jaar verblijft. Zij zal ons hier een beetje wegwijs maken. Langs fantastische Tanzaniaanse wegen (hobbelhobbelbonksplasjhobbelhobbel) komen we in The Green Door Home, waar we de twaalf lawaaierige lachebekjes voor wie we hier zijn ontmoeten, samen met Deane (Australie) en Alberto (Spanje), twee andere vrijwilligers. Iedereen werkt vlijtig aan gekke hoeden, waarmee de kinderen op de geitenrace (hierover later meer) prijzen hopen te winnen. De kinderen zijn echte schatjes, vooral naar de kleine schele Miriam kan je niet kijken zonder te lachen. Er is hier ook een Afrikaanse versie van Bauke (Akabe). Bij zonsondergang (rond 18u30) nemen we afscheid van de kinderen.
Marco regelt degelijke bedden aan een redelijke prijs voor ons in een guesthouse waar we ook vettig maar lekker avondeten krijgen. We slapen als roosjes.
Subscribe to:
Comments (Atom)